اعترافات منتشر نشده قاتل سریالی زنان - قسمت ششم ( آخر )
آخرین قسمت اعترافات مجید سالک؛ روایت خودکشی مخوف ترین قاتل سریالی دهه ۶۰ + فیلم
حوادث رکنا: با انتشار قسمت ششم، مجموعه ویژه رکنا درباره اعترافات ویدئویی مجید سالک محمودی، یکی از مشهورترین قاتلان سریالی دهه ۶۰، به پایان می رسد. در این بخش، برای نخستین بار بخش پایانی گفت و گوی مرتضی کریمیان، خبرنگار وقت حوادث، با مجید سالک منتشر می شود؛ گفت و گویی که متهم در آن به پرسش هایی درباره انگیزه قتل ها، احساس پشیمانی و رفتار خود پاسخ می دهد. در ادامه نیز سرهنگ محمدرضا خجسته، نخستین خبرنگار جنایی پلیس و پژوهشگر پرونده های قتل، روایت خود از آخرین روزهای زندگی مجید سالک و مرگ او در زندان قصر را بیان می کند. این مجموعه فردا با انتشار گفت و گوی اختصاصی با دکتر مریم سامانی، روانشناس بالینی و استاد دانشگاه، ادامه خواهد یافت؛ گفت و گویی که در آن، شخصیت، رفتار و الگوی روانشناختی مجید سالک بر پایه یافته های علمی مورد تحلیل قرار می گیرد.
به گزارش رکنا، با پایان انتشار اعترافات و روایت افسران پلیس، اکنون نوبت به بررسی علمی این پرونده می رسد. آیا انگیزه هایی که مجید سالک در اعترافات خود مطرح می کرد، می تواند رفتار او را توضیح دهد؟ آیا او دچار اختلالات روانشناختی یا شخصیتی خاصی بود یا تلاش می کرد با ساختن روایتی از خود، قتل هایش را توجیه کند؟
پاسخ این پرسش ها را فردا در گفت و گوی اختصاصی رکنا با دکتر مریم سامانی، روانشناس بالینی و استاد دانشگاه، خواهید خواند؛ تحلیلی علمی از شخصیت، انگیزه ها و رفتار یکی از جنجالی ترین قاتلان سریالی تاریخ معاصر ایران که برای نخستین بار در کنار فیلم کامل اعترافات او منتشر می شود.
آخرین اعترافات مجید سالک
در ادامه فیلم اعترافات، مجید سالک در پاسخ به پرسش های خبرنگار، با تکرار ادعاهای خود درباره انگیزه قتل ها می گوید: «بعد از این که او را خفه کردم، جسدش را کنار سطل های زباله انداختم. به خودم می گفتم شما از این زباله ها هم کم ارزش تر هستید؛ زباله را حداقل فردا مأمور شهرداری جمع می کند، اما شما لیاقت همان را هم ندارید. من از این موضوع نفرت داشتم و فکر می کردم باید نسل این آدم ها از بین برود؛ زنانی که به نظر من با وجود داشتن شوهر، فرزند و خانواده، باز هم دنبال این کارها می رفتند و زندگی خانواده ها را از هم می پاشیدند.»
او در ادامه، درباره یکی دیگر از قربانیان مدعی می شود: «یک روز در خیابان انقلاب با او آشنا شدم. منتظر شخصی بود که نیامد. بعد با هم رفتیم و قرار گذاشتیم ساعت چهار و نیم بعدازظهر دوباره همدیگر را ببینیم. او را سوار کردم و تا کرج رفتیم. چند بار خواستم پیاده اش کنم، اما قبول نکرد. بعد پیشنهاد داد به خانه اش برویم و گفت اگر امکانش نبود، هر جایی که بتوانیم شب را بگذرانیم. همان جا تصمیمم را عملی کردم.»
مجید سالک در پاسخ به این سؤال که آیا از قتل هایی که انجام داده احساس پشیمانی می کند یا نه، می گوید: «نه. فقط دلم برای خانواده هایشان می سوخت؛ برای مردی که از صبح تا شب کار می کند و زحمت می کشد، اما خانواده اش از هم می پاشد.»
خبرنگار از او می پرسد اگر دستگیر نمی شد، تا چه زمانی به قتل ها ادامه می داد؟
سالک پاسخ می دهد: «اگر دستگیر نمی شدم، ادامه می دادم؛ فرقی نمی کرد ۱۰ نفر باشد، ۱۰۰ نفر یا حتی بیشتر. فقط یک موضوع باعث می شد گاهی منصرف شوم؛ وقتی به بچه هایشان فکر می کردم که بی سرپرست می شوند.»
او بار دیگر ادعا می کند که تنها زنانی را هدف قرار داده که به تصور خودش به همسرانشان وفادار نبوده اند.
در بخش دیگری از گفت و گو، خبرنگار درباره تعرض جنسی به برخی قربانیان سؤال می کند. مجید سالک در پاسخ مدعی می شود این موضوع تنها در تعداد محدودی از پرونده ها رخ داده است.
این اظهارات، روایت و ادعاهای مجید سالک در جریان بازجویی است و به معنای تأیید صحت آنها نیست.
روایت سرهنگ خجسته از مرگ مجید سالک در زندان
در ادامه این قسمت، سرهنگ محمدرضا خجسته درباره روزهای پایانی زندگی مجید سالک می گوید: «بعد از دستگیری، او مدام زمان می خرید. هر چند وقت یک بار می گفت قتل دیگری یادم آمده و مأموران را به پرونده ای تازه هدایت می کرد. به همین دلیل، روند تحقیقات طولانی شده بود.»
او ادامه می دهد: «در خرداد سال ۱۳۶۵، به دلیل حساسیت بالای پرونده، دستور داده شده بود مجید سالک در شرایط حفاظتی ویژه نگهداری شود. او در سلول انفرادی بود و حتی با دستبند و پابند تحت مراقبت قرار داشت تا آسیبی به خود وارد نکند.»
خجسته درباره آخرین ساعات زندگی او می گوید: «شب حادثه، غذایش را نخورده بود. پس از افطار، به بهانه رفتن به دستشویی از مأموران اجازه گرفت، اما به سلول برگشت. زمانی که مأموران برای تحویل افطاری به سراغش رفتند، مشاهده کردند از پارچه های پتو طنابی ساخته و آن را دور گردنش انداخته است. او بر اثر خفگی جان باخته بود.»
سرهنگ خجسته در ادامه تأکید می کند آنچه بیان می کند، برداشت و تحلیل شخصی اوست و نه نتیجه رسمی پرونده.
او می گوید: «از نظر شخصی، همیشه این سؤال برای من وجود داشته که آیا او واقعاً قصد خودکشی داشت یا نه. برداشت من این است که شاید هدف اصلی اش خودکشی نبوده باشد. در برخی پرونده های جنایی دیده ایم افرادی که دچار اختلالات خاص جنسی هستند، هنگام ایجاد حالت خفگی به دنبال رسیدن به نوعی احساس لذت یا خلسه هستند. با توجه به رفتارهای مجید سالک و شیوه قتل هایش، احتمال می دهم او نیز قصد داشته همان تجربه ای را که هنگام خفه کردن قربانیان دنبال می کرد، روی خودش تکرار کند؛ اما این صرفاً تحلیل شخصی من است و نه نتیجه قطعی یا رسمی پرونده.»
خجسته در پایان تأکید می کند که رفتارهای مجید سالک از منظر روان شناسی و جرم شناسی، پرونده ای پیچیده را پیش روی کارشناسان قرار می دهد؛ پرونده ای که برای درک دقیق آن باید به تحلیل های تخصصی تکیه کرد، نه صرفاً به اظهارات متهم یا برداشت های فردی.
در ادامه این مجموعه، فردا گفت و گوی اختصاصی رکنا با دکتر مریم سامانی، روانشناس بالینی و استاد دانشگاه، منتشر خواهد شد؛ گفت و گویی که در آن شخصیت، انگیزه ها و الگوهای رفتاری مجید سالک از منظر علمی و روان شناسی جنایی مورد بررسی و تحلیل قرار می گیرد.
