4 سرنوشت تلخ / دخترهای ایرانی با ترک پنهان خانه پدری از کجاها سر درمی آورند ؟! / بعد پشیمانی چرا به خانه امن پدری بر نمی گردند ؟!

چهار روایت تلخ دختران فراری را بخوانید

روایت ۱

اسمم را نمی‌خواهم بگویم. ۱۶ سالم بود. با یک پسر در اینستاگرام آشنا شدم. گفت اگر بیایم، ازدواج می‌کند. دو روز اول همه‌چیز شبیه فیلم بود، بعدش شد بی‌پولی، بی‌جایی و ترس. گوشی‌ام خاموش شد، پول نداشتم، فقط می‌خواستم برگردم. اما جرأت تماس گرفتن با خانه را هم نداشتم.

روایت ۲

من از خانه فرار کردم چون فکر می‌کردم دیگر تحمل ندارم. دعوا زیاد بود، حرف همدیگر را نمی‌فهمیدیم. رفتم خانه یکی از آشناها. یک شب که ماندگار شدم فهمیدم بیرون از خانه، هیچ‌کس مسئول تو نیست. همون شب تصمیم گرفتم برگردم، ولی دو روز طول کشید تا جرأتش را پیدا کنم.

روایت ۳

من ۱۵ سالم بود. یک نفر گفت دوستت دارم، گفت خانواده‌ات سخت می‌گیرند. من باور کردم. رفتم. چند روز اول فقط منتظر تماسش بودم. بعد فهمیدم من برایش فقط یک تصمیم لحظه‌ای بودم. وقتی تنها شدم، فهمیدم اشتباه یعنی همین.

روایت ۴

خانه را ترک کردم چون فکر می‌کردم کنترل زیادی روی من هست. بیرون که آمدم، اولین چیزی که فهمیدم این بود که هیچ‌کس منتظر تو نیست. نه حمایت، نه امنیت. فقط باید خودت زنده بمانی. آنجا بود که معنی واقعی ترس را فهمیدم.

نظر کارشناس

دکتر علیرضا زارع، ، با اشاره به یکی از عوامل مهم در فرار دختران از خانه گفت: یکی از اصلی‌ترین دلایل این اتفاق، ضعف در ارتباط عاطفی بین دختران و پدران است.

او توضیح داد که در بسیاری از موارد، نظرات افراد جنس مخالف برای نوجوانان جذاب‌تر و قابل پذیرش‌تر است و اگر رابطه سالم و صمیمانه میان پدر و دختر وجود داشته باشد، احتمال افتادن دختران در روابط نامناسب و آسیب‌زا کاهش پیدا می‌کند.

زارع تأکید کرد که ارتباط مؤثر پدران با دختران، نقش مهمی در افزایش عزت نفس آن‌ها دارد و پدران باید با دقت بیشتری در رفتار و ارتباط خود عمل کرده و محبت و توجه کافی به فرزندان دخترشان نشان دهند تا آن‌ها به دنبال دریافت احساسات عاطفی در بیرون از خانواده نباشند.

او همچنین درباره برخورد خانواده‌ها با فرزندانی که پس از فرار به خانه بازمی‌گردند گفت: خانواده‌ها نباید رویکرد سرزنش‌گرانه داشته باشند، بلکه باید شرایط عاطفی امن و حمایتی برای فرزند فراهم کنند تا این رفتار دوباره تکرار نشود.

وی در ادامه بیان کرد که یکی از دلایل بیشتر بودن فرار در میان دختران نسبت به پسران، محدودیت‌های بیشتر و در برخی موارد تبعیض‌های خانوادگی است که می‌تواند زمینه آسیب‌پذیری را افزایش دهد.

معاون امور اجتماعی اداره کل بهزیستی خراسان شمالی نیز در این زمینه گفت: در بسیاری از موارد، عامل اصلی فرار دختران، اغفال از سوی افراد جنس مخالف است که متأسفانه در ادامه می‌تواند آن‌ها را در معرض آسیب‌های جدی قرار دهد.

او افزود بیشتر افرادی که تجربه فرار از خانه داشته‌اند، سابقه قبلی در این زمینه نداشته‌اند و در نهایت بخش قابل توجهی از آن‌ها دوباره به کانون خانواده بازگشته و زندگی خود را ادامه داده‌اند.

وی همچنین اشاره کرد که آمار فرار دختران نسبت به پسران بیشتر است و اغلب این افراد در سنین نوجوانی و مجرد هستند.