پدر و مادرم اجازه نمیدهند با دوستم ارتباط داشته باشم

اولا كه والدين لازم است به خواسته‌ها و علايق فرزندان خود نه‌تنها توجه كنند، بلكه احترام به عقايد آنها نياز است و نسبت به علايق و خواسته‌هاي فرزندان‌شان طي روند رشد آنها و بر اساس نوع رابطه‌اي كه دارند، شناخت پيدا كنند و با شناخت عميق و كافي از فرزندان خود مي‌توانند نيازها و احساسات آنها را درك كنند. به نظر مي‌رسد والدين اين نوجوان طي روند رشد او نه‌تنها نتوانسته‌اند ارتباط صميمانه و نزديكي با فرزند خود برقرار كنند، بلكه نسبت به علايق و ويژگي‌هاي شخصيتي او نيز شناخت پيدا نكرده‌اند. يكي از راه‌هاي رسيدن به حل اين مشكل گذاشتن وقت براي مذاكره و صحبت كردن راجع به نيازها و علايق و باورها توسط والدين با فرزند و بر عكس است. به عبارتي والدين به طور منطقي بايد بتوانند فرزندان خود را قانع كنند كه چرا در انتخاب دوست اشتباه كرده است و خصوصا در اين مذاكره به او اين قدرت انتخاب را بدهند كه او دوستان مناسب و مثبت خود را انتخاب كند، نه اينكه تحت فشار و خواسته والدين به اين انتخاب دست بزند و فرزند نيز در اين بحث و مذاكره خواسته‌هاي خود را بدون بي‌احترامي و پرخاشگري به والدين تفهيم كند و بهتر است در اين زمينه كمك‌هاي تخصصي به خصوص روان‌پزشك كودك و نوجوان يا روان‌شناس باليني كودك و نوجوان كمك بگيريد.
به هر حال وقتي كودك يا نوجواني به علت عدم احساس امنيت و صميميت در محيط خانواده خصوصا در روابط دوستانه و نزديك با والدين مشكل داشته باشد، احتمال انتخاب دوستاني كه از نظر رشد شناختي و عاطفي در حد وي باشند زياد است و چون در محيط خانواده احساس امنيت ندارد، احتمال پناه بردن به دوستان كم‌مهارت زياد است و به عبارتي ديگر چنين كودكان و نوجواناني نه در محيط خانواده و نه در محيط اجتماع مانند مدرسه احساس آرامش و امنيت نخواهند داشت و هر دو اين موضوعات باعث كاهش اعتماد به نفس آنها و انتخاب‌هاي اشتباه‌شان خواهند شد.