کشف میله آهنی توسط ستاره‌ شناسان که به درک وقایع زمین کمک می کند

به گزارش رکنا، ستاره‌شناسان ساختاری مرموز شبیه یک میله آهنی را در قلب یک سحابی نزدیک زمین کشف کرده‌اند که می‌تواند به ما در درک آنچه ممکن است برای سیاره ما اتفاق بیفتد، کمک کند.

 دانشمندان نواری از اتم‌های آهن یونیزه شده را مشاهده کردند که در سراسر سحابی حلقه، واقع در حدود ۲۲۸۳ سال نوری از زمین، امتداد یافته است، پدیده‌ای که قبلاً هرگز ثبت نشده بود و سوالات گسترده‌ای را در مورد منشأ و شکل‌گیری آن برانگیخته است.

سحابی حلقه یکی از نزدیک ترین و مورد مطالعه‌ترین سحابی‌های سیاره‌ای است. ستاره‌شناسان معتقدند که حدود ۴۰۰۰ سال پیش، زمانی که یک ستاره در حال مرگ لایه‌های بیرونی خود را از دست داد، تشکیل شده است. حلقه اصلی آن از تقریباً ۲۰۰۰۰ توده متراکم از گاز هیدروژن مولکولی تشکیل شده است که هر کدام جرمی تقریباً معادل جرم زمین دارند. نزدیکی و دمای بالای سحابی، آن را به هدف اصلی برای آزمایش تلسکوپ‌ها و تجهیزات نجومی جدید تبدیل می‌کند.

در این مطالعه جدید، دانشمندان با استفاده از ابزاری پیشرفته به نام واحد میدان یکپارچه بزرگ (LIFU) که ​​بر روی تلسکوپ ویلیام هرشل نصب شده است، این سحابی را بررسی کردند. این ابزار طول موج‌های مختلف نور را در سراسر سحابی تجزیه و تحلیل می‌کند و به تیم این امکان را می‌دهد تا نقشه‌های دقیقی از ترکیب شیمیایی آن ایجاد کنند.

دکتر راجر وسون، نویسنده اصلی این مطالعه از دانشگاه کاردیف و کالج دانشگاهی لندن، می‌گوید که تجزیه و تحلیل طیفی به وضوح یک نوار ناشناخته از اتم‌های آهن یونیزه شده را که در مرکز حلقه شناخته شده سحابی قرار دارد، آشکار کرد، یافته‌ای که دانشمندان را شگفت زده کرد.

منشا این نوار همچنان موضوع بحث علمی است. دانشمندان دو احتمال اصلی را مطرح می‌کنند: یا در نتیجه یک فرآیند فیزیکی ناشناخته که همراه با خروج سحابی در طول فروپاشی ستاره مادر بوده، تشکیل شده است، یا بقایای یک سیاره سنگی است که هنگام انبساط ستاره و تبدیل آن به یک غول سرخ در مرحله اولیه زندگی‌اش، تبخیر شده است.

وسون خاطرنشان می‌کند که مقدار آهن مشاهده شده با آنچه از تبخیر یک سیاره سنگی انتظار می‌رود، سازگار است. تبخیر دو سیاره به اندازه عطارد یا مریخ، مقدار کمتری آهن از خود به جا گذاشته است، در حالی که تبخیر زمین یا زهره کمی بیشتر از آنچه در سحابی یافت می‌شود، تولید کرده است.

این کشف به ویژه از این جهت قابل توجه است که ممکن است نگاهی اجمالی به آنچه ممکن است در حدود پنج میلیارد سال آینده برای زمین اتفاق بیفتد، زمانی که انرژی هسته‌ای خورشید تمام می‌شود و به یک غول سرخ تبدیل می‌شود، ارائه دهد. در آن مرحله، لایه‌های بیرونی خورشید به اندازه‌های عظیمی منبسط می‌شوند، در حالی که هسته آن کوچک می‌شود و در نهایت پس از اینکه لایه‌های بیرونی برای تشکیل یک سحابی سیاره‌ای به بیرون پرتاب می‌شوند، به یک کوتوله سفید تبدیل می‌شود.

دانشمندان معتقدند که زمین در آن صورت یا با تبخیر ناشی از گرمای شدید یا با از هم پاشیدن توسط نیرو‌های جزر و مدی عظیم، نابود خواهد شد و به طور بالقوه بقایای فلزی مشابه میله آهنی مشاهده شده در سحابی حلقه را از خود به جا خواهد گذاشت. با این حال، دانشمندان تأکید می‌کنند که فرضیه سیاره تبخیر شده هنوز به شواهد بیشتری نیاز دارد.

وسون می‌گوید که یافتن سایر عناصر شیمیایی در کنار آهن می‌تواند به حل این بحث کمک کند و به احتمال وجود ساختار‌های مشابه در سایر سحابی‌های کشف نشده اشاره می‌کند.