چرا وقتی دلمان شکسته دوباره سراغ همان آدمی می رویم که آزارمان داده است؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، یک رابطه تمام شده است. فرد می داند چه چیزهایی در آن رابطه آزارش داده، بارها با خودش گفته دیگر برنمی گردد و حتی ممکن است شماره طرف مقابل را پاک کرده باشد. اما یک شب که حالش خوب نیست، دستش دوباره سمت تلفن می رود. یک پیام کوتاه. حالت چطوره؟ همین. چرا کسی که می داند از یک رابطه آسیب دیده، ممکن است درست در زمان ناراحتی دوباره به همان آدم فکر کند؟

مغز در لحظه ناراحتی دنبال آشناها می گردد

وقتی فرد تحت فشار هیجانی قرار می گیرد، نیاز به آرامش و احساس امنیت می تواند پررنگ تر شود. در چنین شرایطی، ذهن همیشه به دنبال بهترین گزینه نمی گردد؛ گاهی به سمت گزینه ای می رود که برایش آشناست. آدمی که قبلا در زندگی ما نقش مهمی داشته، حتی اگر رابطه با او دردناک بوده باشد، برای ذهن ناشناخته نیست. همین آشنایی می تواند در لحظه تنهایی، میل به برقراری دوباره ارتباط را تقویت کند.

چرا دلتنگی همیشه به معنای مناسب بودن رابطه نیست؟

یکی از اشتباه های رایج این است که احساس دلتنگی را به عنوان مدرکی برای درست بودن رابطه تفسیر کنیم. اما دلتنگ شدن فقط می گوید یک پیوند یا تجربه برای ما اهمیت داشته است؛ لزوما نمی گوید بازگشت به آن رابطه انتخاب مناسبی است.

ممکن است فرد برای شخص دلتنگ نباشد؛ برای احساس آشنایی، خاطرات خوب، توجه گرفتن یا حتی تصویری که از آینده رابطه داشته دلتنگ باشد.

لحظه های بد می توانند خاطرات خوب را پررنگ کنند

وقتی فرد تنها یا ناراحت است، ممکن است ذهن به جای مرور کل رابطه، بیشتر سراغ بخش هایی برود که در آن احساس نزدیکی، توجه یا آرامش داشته است. در نتیجه تصویر رابطه می تواند موقتا تغییر کند.

فرد به یاد می آورد که «چقدر خوب بود وقتی فلان حرف را می زد»، اما ممکن است همزمان فراموش کند چرا رابطه به پایان رسید. این به معنای دروغ گفتن ذهن نیست؛ حافظه و هیجان همیشه یک تصویر کامل و بی نقص از گذشته ارائه نمی کنند.

چرا پیام دادن برای چند دقیقه آراممان می کند؟

گاهی برقراری دوباره تماس می تواند برای مدت کوتاهی احساس تنهایی را کاهش دهد. اما اگر مشکل اصلی حل نشده باشد، این آرامش ممکن است دوام زیادی نداشته باشد.

فرد دوباره وارد همان الگوی قبلی می شود و پس از مدتی همان تعارض ها، ناامیدی ها یا آسیب های قبلی ظاهر می شوند.

به همین دلیل باید میان آرامش لحظه ای و امنیت پایدار تفاوت گذاشت.

نگاه روانشناختی 

دکتر مریم سامانی - روانشناس بالینی و زوج درمانگر  - معتقد است:  وقتی فرد در لحظه ناراحتی می گوید دلم می خواهد دوباره به او پیام بدهم، بهتر است قبل از تصمیم گرفتن یک سوال مهم از خودش بپرسد: دلم برای خود این آدم تنگ شده یا برای احساسی که زمانی کنار او داشتم؟

سوال دوم می تواند این باشد: اگر الان حالم خوب بود، باز هم همین تصمیم را می گرفتم؟ این فاصله کوتاه میان احساس و اقدام اهمیت زیادی دارد.

قرار نیست احساس دلتنگی را سرکوب کنیم. احساس می تواند واقعی باشد. اما واقعی بودن احساس، به تنهایی درباره درست یا نادرست بودن یک تصمیم رابطه ای چیزی ثابت نمی کند.

چرا بعضی رابطه ها دوباره و دوباره تکرار می شوند؟

وی ادامه می دهد: اگر هر بار که فرد تنها، مضطرب یا ناراحت می شود به همان رابطه برگردد، ممکن است به تدریج یک الگوی آشنا شکل بگیرد: ناراحتی، دلتنگی، تماس، آرامش کوتاه، بازگشت تعارض و دوباره فاصله. شکستن این چرخه لزوما با سرکوب احساس شروع نمی شود؛ با شناختن چرخه شروع می شود.

قبل از پیام دادن، یک شب صبر کنید

دکتر مریم سامانی می افزاید: گاهی بهترین تصمیم این نیست که احساس خود را نادیده بگیریم؛ بلکه این است که به خودمان فرصت بدهیم تا احساس از شدت اولیه خارج شود.

پیام را بنویسید، اما ارسال نکنید. فکر کنید چه چیزی باعث شده دوباره سراغ او بروید. اگر بعد از آرام شدن هنوز همان تصمیم را داشتید، آن وقت می توانید با ذهن روشن تری درباره آن فکر کنید.

گاهی ما به فردی برنمی گردیم چون هنوز برایمان مناسب است؛ برمی گردیم چون در لحظه تنهایی، آشنایی از ناشناخته امن تر به نظر می رسد.