چرا بعضی ها از سکوت فرار می کنند؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، آسانسور چند ثانیه توقف می کند و دست به سمت گوشی می رود. منتظر غذا هستیم و صفحه تلفن باز می شود. وارد خانه می شویم، تلویزیون روشن می شود. حتی هنگام راه رفتن یا انجام کارهای ساده، یک پادکست، موسیقی یا ویدئو در پس زمینه پخش می شود. برای بعضی افراد، چند دقیقه بدون هیچ صدایی عجیب و حتی ناخوشایند است. اما چرا سکوت برای بعضی آدم ها اینقدر سخت شده است؟

وقتی سکوت، ذهن را قابل شنیدن می کند

در سکوت، محرک های بیرونی کمتر می شوند. همین موضوع می تواند فرصت بیشتری برای توجه به افکار، خاطرات و احساسات ایجاد کند.اگر ذهن فرد درگیر نگرانی، فشار کاری، تعارض رابطه ای یا افکار حل نشده باشد، سکوت ممکن است باعث شود این افکار بیشتر به چشم بیایند.در چنین شرایطی گوشی می تواند یک حواس پرتی بسیار در دسترس باشد.یک صفحه را باز می کنیم، چند ویدئو می بینیم، پیام ها را بررسی می کنیم و برای چند دقیقه توجه خود را از دنیای درونی به چیزی بیرونی منتقل می کنیم.

آیا هر استفاده ای از گوشی به معنای فرار است؟

گوش دادن به موسیقی، دیدن ویدئو، پیام دادن یا استفاده از شبکه های اجتماعی به خودی خود نشانه مشکل روانشناختی نیست. مسئله زمانی مهم می شود که فرد احساس کند نمی تواند بدون محرک بیرونی بماند. مثلا به محض خاموش شدن تلویزیون یا تمام شدن یک ویدئو، احساس بی قراری ایجاد شود و فرد بلافاصله سراغ محرک بعدی برود.

چرا مغز به محرک دائمی عادت می کند؟

زندگی دیجیتال تعداد زیادی محرک سریع در اختیار ما گذاشته است. پیام، اعلان، ویدئو، خبر و محتوای جدید می توانند توجه را مرتب از یک موضوع به موضوع دیگر منتقل کنند.

در نتیجه، لحظه های خالی ممکن است برای بعضی افراد غیرعادی به نظر برسد. مشکل لزوما خود گوشی نیست؛ مسئله می تواند رابطه ما با «خالی بودن» باشد.

سکوت همیشه آرامش بخش نیست

تصویر رایج این است که سکوت باید آرام کننده باشد. اما برای همه و در همه شرایط چنین نیست. اگر فرد در سکوت با نگرانی های حل نشده، افکار مزاحم یا احساسات دشوار مواجه شود، سکوت ممکن است در ابتدا ناراحت کننده باشد. به همین دلیل توانایی تحمل سکوت هم می تواند مانند هر مهارت دیگری به تدریج شکل بگیرد.

گاهی وقتی فرد می گوید من اصلا نمی توانم بیکار باشم، مسئله فقط عادت به فعالیت نیست. ممکن است ذهن او یاد گرفته باشد هر فاصله ای را با یک محرک پر کند. در چنین شرایطی، هدف این نیست که ناگهان گوشی را کنار بگذاریم و چند ساعت در سکوت بنشینیم. چنین کاری ممکن است حتی احساس بی قراری را بیشتر کند. می توان از فاصله های بسیار کوتاه شروع کرد. چند دقیقه بدون تلفن هنگام نوشیدن چای. چند دقیقه راه رفتن بدون پادکست. چند دقیقه نشستن بدون تلویزیون. نه برای اینکه به زور آرام شویم؛ برای اینکه ببینیم وقتی محرک ها کم می شوند، ذهن ما دقیقا چه چیزی برای گفتن دارد.

اگر سکوت شما را بی قرار می کند، چه چیزی را احساس می کنید؟

این سوال می تواند از خود گوشی مهم تر باشد. آیا حوصله تان سر می رود نگران می شوید؟  احساس تنهایی می کنید؟ ذهنتان سراغ یک اتفاق گذشته می رود؟ یا فقط به تحریک و سرگرمی مداوم عادت کرده اید؟

پاسخ هر فرد متفاوت است. گاهی گوشی چیزی را از ما نمی گیرد؛ فقط اجازه نمی دهد چیزی را که درونمان هست، بشنویم. به همین دلیل است که بعضی ها حتی یک دقیقه سکوت را هم به سختی تحمل می کنند.