شب بخیر؛ قهر کن، اما گم و ناپیدا نشو!

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، شب شده... شاید از کسی که دوستش داری ناراحتی. شاید هنوز حرف آخرش توی سرت می چرخد. شاید چند بار گوشی را برداشته ای، صفحه پیام را باز کرده ای و دوباره گذاشته ای کنار.

دلت نمی خواهد پیام بدهی. نه اینکه نخواهی حرف بزنی؛ فقط هنوز آن قدر ناراحتی که نمی دانی اگر شروع کنی، از کجا باید شروع کنی. این حس عجیب نیست. حق داری ناراحت باشی. حق داری کمی فاصله بخواهی. حق داری امشب حتی حوصله شنیدن صدایش را نداشته باشی اما یک تفاوت مهم وجود دارد: قهر کردن با کسی، با بی خبر گذاشتنش فرق دارد.

اگر هنوز برایت مهم است، لازم نیست همین امشب مشکل را حل کنی. لازم نیست خودت را مجبور کنی که زود ببخشی یا وانمود کنی اتفاقی نیفتاده. گاهی فقط کافی است بگویی: الان خیلی ناراحتم و نمی تونم حرف بزنم. بذار آروم تر بشم، بعد باهات صحبت می کنم. همین!

با همین چند کلمه، هم از حال خودت مراقبت کرده ای و هم طرف مقابل را در یک عالمه سؤال و حدس رها نکرده ای. چون خیلی وقت ها آدم ها فقط از خود ناراحتی آسیب نمی بینند؛ از ندانستن آسیب می بینند. از اینکه نمی دانند هنوز دوست داشته می شوند یا نه. نمی دانند هنوز مهم هستند یا نه. نمی دانند این سکوت چند ساعت است یا چند روز. نمی دانند باید صبر کنند یا بروند.

 اگر اینبار تو آن طرف قهری... اگر پیام داده ای و جواب نداده، لازم نیست ده بار دیگر پیام بدهی. لازم نیست برای گرفتن یک جواب، غرورت را زیر پا بگذاری. لازم نیست مدام توضیح بخواهی که چرا جواب نمی دهد.

گاهی یک بار گفتن کافی است: می دونم ناراحتی. هر وقت آماده بودی، من هستم. و بعد واقعاً کمی فضا بده. نه از سر بی تفاوتی؛ از سر احترام.

رابطه سالم یعنی قرار نیست هر ناراحتی را قورت بدهی و لبخند بزنی. اما قرار هم نیست هر زخمی را با سکوت، بی خبری و منتظر گذاشتنِ دیگری عمیق تر کنی.

انسان بالغ هم ناراحت می شود. هم مرز می گذارد. هم گاهی فاصله می گیرد. اما اگر هنوز رابطه برایش مهم باشد، کاری نمی کند که طرف مقابل از شدت بلاتکلیفی، خودش را در هزار فکر و خیال گم کند.

گاهی بالغ ترین جمله دنیا همین است: ناراحتم... ولی نمی خوام از دستت بدم.

شاید هنوز برای حرف زدن آماده نباشی. اشکالی ندارد. شاید هنوز دلت بخواهد تنها باشی. اشکالی ندارد. فقط اگر کسی برایت مهم است، یک راه باریک برای برگشتن باقی بگذار. چون بعضی سکوت ها برای آرام شدن لازم اند، اما بعضی سکوت ها آن قدر طولانی می شوند که آدم ها دیگر یادشان می رود اصلاً برای چه چیزی از هم دور شده بودند.

شب بخیر رفیق! 

امشب اگر دلت گرفته، خودت را مجبور به آشتی نکن. فقط مراقب باش قهرت، تبدیل به تنبیه کسی که هنوز دوستش داری نشود.

شاید فردا، وقتی کمی آرام تر شدی، حرفت فقط این باشد: بیا حرف بزنیم...