صبح بخیر به تو که می گویی فقط خسته ام

به گزارش گروه روانشناسی،   صبح بخیر به تو که می گویی فقط خسته ام. شاید واقعا خسته باشی. یک شب خوب می خوابی و بهتر می شوی. یک آخر هفته استراحت می کنی و انرژی ات برمی گردد. اما گاهی این اتفاق نمی افتد.

صبح از خواب بیدار می شوی و باز هم احساس می کنی انرژی نداری.

کارهایی که قبلا برایت عادی بودند، سنگین شده اند.

حوصله آدم ها را نداری.

حتی کارهای ساده هم به تلاش زیادی نیاز دارند.

و مهمتر از همه، این حالت برای مدت کوتاهی نیست. اینجاست که شاید بهتر باشد فقط به کلمه خستگی فکر نکنیم.

خستگی معمولی معمولا یک علت قابل شناسایی دارد.

چند شب کم خوابی.

یک روز کاری سنگین.

فعالیت بدنی زیاد.

یا یک دوره پرتنش کوتاه.  بعد از استراحت، بدن و ذهن معمولا فرصت بازگشت پیدا می کنند. اما در فرسودگی، استراحت همیشه به تنهایی کافی به نظر نمی رسد؛ چون منبع فشار همچنان ادامه دارد.

ممکن است صبح از خواب بیدار شوی و اولین فکرت این باشد که دوباره باید همین روز را تحمل کنم.

یا کاری که قبلا برایت رضایت بخش بود، دیگر هیچ احساسی در تو ایجاد نکند.

گاهی حتی نسبت به آدم هایی که دوستشان داری، حوصله و ظرفیت کمتری پیدا می کنی.

صبح بخیر به تو که لازم نیست خستگی دائمی را بخشی طبیعی از زندگی بدانی.

گاهی خستگی، دعوت بدن برای توقف نیست؛ علامتی است که می گوید باید بفهمیم چرا دیگر توان ادامه دادن مثل قبل را نداریم.