از زبان سمیه :خواهرم مرد و من ویران شدم / پدر و مادرم مرا به چه گناهی فراموش کردند؟ + نظر کارشناس

به گزارش رکنا، سمیه، دختر ۲۱ ساله‌ای که آثار غم و خستگی در چهره‌اش نمایان بود، با صدایی لرزان وارد اتاق مشاوره شد. وقتی از زندگی‌اش سخن گفت، مشخص شد سال‌هاست با احساس تنهایی و کمبود محبت دست‌وپنجه نرم می‌کند.

سمیه گفت: «از وقتی خودم را شناختم، همیشه احساس می‌کردم کسی مرا نمی‌بیند. هرچه بزرگ‌تر می‌شدم، این احساس تنهایی بیشتر در وجودم ریشه می‌دواند تا جایی که برای فرار از آن به مصرف مواد مخدر پناه بردم.»

او در ادامه از خواهر کوچکش گفت؛ دختری که با بیماری قلبی مادرزادی به دنیا آمده بود و تمام توجه خانواده را به خود جلب کرده بود.

«پانزده ساله بودم که خواهر ۱۲ ساله‌ام از دنیا رفت. او از کودکی بیمار بود و پدر و مادرم تمام وقت و انرژی‌شان را صرف مراقبت از او می‌کردند. من هم وظیفه داشتم مراقبش باشم و با تمام وجود دوستش داشتم، اما در تمام آن سال‌ها احساس می‌کردم وجود من برای هیچ‌کس اهمیتی ندارد.»

سمیه با چشمانی اشک‌آلود ادامه داد: «هیچ‌وقت فرصت نکردم محبت پدر و مادرم را آن‌طور که آرزو داشتم تجربه کنم. همه توجه‌ها به خواهرم معطوف بود و من به‌تدریج احساس کردم فراموش شده‌ام. گاهی با خودم می‌گفتم کاش جای خواهرم بودم تا این‌همه محبت نصیب من می‌شد.»

مرگ ناگهانی خواهرش ضربه روحی شدیدی به او وارد کرد؛ ضربه‌ای که به گفته خودش، مسیر زندگی‌اش را تغییر داد.

«بعد از فوت خواهرم، شرایط خانواده‌مان کاملاً تغییر کرد. پدرم منزوی‌تر شد و مادرم بی‌قرار و عصبی بود. من هم بیش از گذشته احساس تنهایی می‌کردم. کابوس تنهایی رهایم نمی‌کرد و همین باعث شد به سمت مصرف مواد مخدر کشیده شوم.»

سمیه می‌گوید سال‌هاست با زخم‌های عاطفی دوران کودکی زندگی می‌کند و اکنون تصمیم گرفته برای رهایی از اعتیاد و ساختن آینده‌ای بهتر، از متخصصان کمک بگیرد.

«حالا می‌خواهم از این کابوس نجات پیدا کنم، اما به تنهایی نمی‌توانم. آمده‌ام تا کمکم کنند دوباره زندگی را از نو شروع کنم.»

نظر کارشناس

زهرا بیات، کارشناس ارشد روان‌شناسی:

محبت و توجه عادلانه به فرزندان، یکی از اساسی‌ترین نیازهای عاطفی آنان است. هرگونه تبعیض، افراط یا تفریط در ابراز محبت می‌تواند پیامدهای روانی قابل توجهی برای کودک و نوجوان به همراه داشته باشد.

کمبود محبت، به‌ویژه در دوران کودکی و نوجوانی، می‌تواند زمینه‌ساز احساس ناامنی، کاهش اعتمادبه‌نفس، انزوا، افسردگی و حتی گرایش به رفتارهای پرخطر از جمله مصرف مواد مخدر شود.

والدین باید توجه داشته باشند که حتی در شرایطی که یکی از فرزندان به دلیل بیماری نیازمند مراقبت بیشتری است، نباید از نیازهای عاطفی سایر فرزندان غافل شوند، زیرا بی‌توجهی به این نیازها می‌تواند آسیب‌های جدی و ماندگاری بر سلامت روان آنان بر جای بگذارد.