ماجرای پسربچه ای که با چوب‌ تفنگ‌ می ساخت / سرانجام با تیربار شهید شد

به گزارش رکنا، بابا ناصردرباره اولین شهید مدافع حرم همدان، استاد نینجوتسو، شهید مجید صانعی موفق تفال می‌زد به روزگاری که مجید با چوب‌ تفنگ‌ می‌ساخت و در خیالش درست مثل یک سلاح‌ واقعی دشمن را از پا درمی‌آورد.

بابا ناصر می‌گفت: «دوران کودکی‌اش با دفاع مقدس برخورد کرد؛ به همین خاطر بیشتر بازی‌هایش جنگی بود. با چوب اسلحه درست و مدام با بچه‌ها بازی می‌کرد. اصلاً عاشق جنگ و مبارزه بود، انگار که شجاعت در ذاتش ریشه داشت و حرف زور توی کتش نمی‌رفت.یک بار در منزل یکی از اقوام، چند نفر از بچه‌های فامیل دور هم نشسته بودند و هر کدام از آینده و شغلشان می‌گفتند. نوبت پسرم که رسید، گوش‌هایم را تیز کردم تا ببینم چه آرزویی دارد.تا دیدم مجید سینه‌اش را سپر کرد و می‌گوید من دوست دارم وقتی بزرگ شدم، شغلم رفتن به جبهه باشد و شهید شوم.»راستش آرزو برای بعضی‌ها از همان کودکی راه آینده را می‌سازد؛ برای مجید اما این آرزو، راهی بود که هنوز آغاز نشده، حسرتش را به دل داشت. جنگ هشت ساله تمام شده و او از قافله رزمندگان جا مانده بود؛ نه سن‌وسالش قد می‌داد و نه روزگار مجالی برای رسیدن به جبهه باقی گذاشته بود.دوست دوران کودکی‌اش هم همین خاطره را به یاد می‌آورد؛ پسربچه‌ای که خبرهای جنگ و خط مقدم را با تمام جان دنبال می‌کرد و هر بار خبر شهادت رزمنده‌ای را می‌شنید، دست‌های کوچکش را مشت می‌کرد و با حسرت می‌گفت: «یعنی می‌شود ما بزرگ شویم، ریش و سبیل دربیاوریم و برویم با دشمن بجنگیم؟»

دوستانش مدام به او یادآوری می‌کردند که جنگ تمام شده؛ اما انگار این حرف‌ها به گوش مجید نمی‌رفت. هرچه می‌گفتند دیگر جبهه‌ای در کار نیست، او باز از روزی حرف می‌زد که لباس رزم پوشیده. سال‌ها بعد، یکی از همان دوستان می‌گفت: «ما همیشه به مجید می‌گفتیم تا ما بزرگ شویم، این صحبت‌ها هم تمام می‌شود؛ اما انگار دست‌بردار نبود.»

 رویایی که شانه‌به‌شانه‌اش بزرگ شد

سال‌ها گذشت و مجید از کوچه‌های کودکی به روزهای دبیرستان رسید ولی رویای مقابله با دشمن در ذهن او هنوز تمام نشده بود. دوستانش در فکر آینده و آرزوهای معمول جوانی بودند و او همچنان از رفتن می‌گفت؛ رفتنی که پایانش را شهادت می‌دانست.

رفیق دوران نوجوانی‌اش می‌گفت: «دبیرستانی که بودیم، جنگ و جبهه‌ای در کار نبود؛ ولی حسرتش با رفیقمان مانده بود. همیشه می‌گفت: یک روزی می‌آید که من هم می‌روم و دیگر برنمی‌گردم و خب ما در عالم دیگری بودیم و متوجه حرف‌هایش نمی‌شدیم، اصلاً کجا می‌خواست برود!»مجید اما به آرزویی دل بسته بود که با گذشت زمان کوچک‌تر نمی‌شد؛ گویی قد می‌کشید. کنار دست تمنای دلش مرد شد، درس خواند و به استادی رسید؛ شاگردان زیادی پای درسش نشستند، اما بین تمام حرف‌ها و خاطراتش، هنوز جایی برای جبهه و رزمندگان باقی بود.برای شاگردانش از روزهایی می‌گفت که هنوز کودکی بیش نبود و دلش می‌خواست سهمی در دفاع مقدس هشت ساله داشته باشد؛ روزهایی که حتی حاضر بود پشت جبهه و در بخش تدارکات خدمت کند و از آن قافله جا ماند.خودش آن خاطره را این‌گونه طور تعریف می‌کرد: «هفت، هشت ساله بودم که دایی‌ام می‌خواست به جبهه برود. من هم اصرار داشتم که دایی‌جان، من را هم با خودت ببر. دایی با غیظ نگاهی کرد و گفت: الف‌بچه، می‌خواهی چه کار کنی؟گفتم: پشت جبهه، در تدارکات؛ بالاخره جایی پیدا می‌شود که کمک کنم، سمت جلو جلوها هم نمی‌روم؛ از من اصرار بود و از دایی انکار. وقتی دید حریفم نمی‌شود، یک سیلی آبدار مهمانم کرد! صدای سیلی که بلند شد، علی‌آقا چیت‌سازیان که گوشه‌ای ایستاده بود، به طرف ما آمد.

من از خجالت سرم را انداختم پایین؛ علی‌آقا با همان هیبت و ابهتی که معروف بود، دلداری‌ام داد و من هم مجذوب مرام و معرفتش شدم.»هرچند آن سیلی آتش اشتیاقش را خاموش نکرد، مجید بزرگ شد و حسرتش را با خود برد به سال‌های جوانی؛ سال‌هایی که دیگر بهانه‌ای برای نرسیدن به جبهه نداشت، قد و قامتش جان می‌داد برای ایستادگی اما جنگ تحمیلی به پایان رسیده بود.

 مرگ در بستر سهم من نیست

کار و بار داشت، شاگرد تربیت می‌کرد و در آستانه ازدواج بود؛ زندگی مسیر معمول خودش را می‌رفت، اما دل مجید هنوز در حوالی جبهه می‌تپید. هر فرصتی که پیش می‌آمد، صحبتش به جنگ و شهادت می‌رسید؛ انگار آرزوی سال‌های کودکی، در تمام این سال‌ها تنها گوشه‌ای از دلش خانه نکرده بود؛ تمام وجودش را با خود برده بود.با همان صراحت همیشگی می‌گفت: «من باید زمان جنگ شهید می‌شدم. حیف شد سنم نرسید تا به خودم بجنبم، جنگ تمام شد؛ اما لطف خداوند همیشگی است و هنوز هم فرصت شهادت هست.لابد نه! حتما باید با شهادت از دنیا بروم؛ دوست ندارم غیر از این سرنوشت دیگری داشته باشم. یک کلام، برای من مردن در بستر ننگ است.»این حرف‌ها به گوش مادر که می‌رسید، دلش می‌لرزید. مادر، همان تک‌پسری را به یاد می‌آورد که در ۶ ماهگی، روزهای سخت بیماری را پشت سر گذاشته بود؛ همان روزهایی که پزشک و پرستار از درمانش ناامید شده بودند و به او گفته بودند: «دیگر بچه را اینجا نیاور خانم؛ این بچه عمرش به دنیا نیست.»اما مادر تسلیم نشد و دل شکسته‌اش را به آستان خدا برد و دست به دعا برداشت. در عالم خواب، سید بزرگواری را دید که مژده سلامتی فرزندش را می‌دهد. آن روزها گذشت و مجید ماند؛ پسری که به قامت مردی چهارشانه درآمد و حالا حرف‌هایش دوباره دل مادر را آشوب می‌کرد.مادر، فرزندش را با عشق به اهل‌بیت(ع) پرورش داده بود؛ از همان سال‌های کودکی، محبت امام حسین(ع) در جانش ریشه دوانده بود. با این همه مادر است دیگر؛ حتی وقتی جنگی در میان نیست، از شنیدن آرزوی شهادت تنها پسرش دلش شور می‌گیرد.

 از دامن سیاه مادر تا پرچم‌های عزای حسین(ع)

مادر هر وقت از دلواپسی‌هایش می‌گفت، خاطرات شیرین کودکی مجید را هم به یاد می‌آورد؛ خاطراتی که نشان می‌داد عشق به اهل‌بیت(ع) در وجود او از همان سال‌های نخست جوانه زده است.می‌گفت: «ایام محرم، شور و شوق بچه‌ها برای خدمت به امام حسین(ع) حد و حصر نداشت. یک محرمی که پسرم هفت یا هشت ساله بود، به بازار رفتم. بچه‌ها در خانه بودند؛ وقتی برگشتم، دیدم دامن سیاه من را برداشته و با قیچی تکه‌تکه کرده و از آن چند پرچم مشکی درست کرده است!دوستان محله را هم صدا کرده و پرچم‌ها را بین بچه‌ها تقسیم کرده بود؛ خانه شده بود حسینیه و عزاداری می‌کردند. یک هیئت جمع‌وجور راه انداخته بودند؛ بچه‌های کوچک و معصوم دور حیاط می‌چرخیدند و سینه می‌زدند.»آن دامن سیاه، برای مجید کوچک به پرچم عزا تبدیل شده بود؛ علمی که سال‌ها بعد، در روزهای بزرگسالی هم از دستش نیفتاد. نوکری امام حسین(ع) برایش علاقه صرف نبود؛ عهدی بود که در تمام سال‌های زندگی به آن وفادار ماند.

 رد پای مهربانی در کفش‌های کهنه

مجید سوای ارادت به اهل‌بیت(ع)، دلش را به مردم سپرده بود؛ دستگیری از نیازمندان برایش نه کاری تشریفاتی، بلکه بخشی از مرام و منش زندگی بود. البته در این راه هم شیوه خودش را داشت؛ کمک می‌کرد، اما نمی‌گذاشت دست مهربانی‌اش به رخ کسی کشیده شود.یکی از دوستانش از همین خصلت او خاطره‌ای دارد؛ خاطره پیرمرد کفاشی که دخل و خرجش با هم جور درنمی‌آمد و خانواده پرجمعیتش روزگار سختی را می‌گذراندند.دوستش می‌گفت: «پیرمردی در محله‌شان کفاش بود و کسب‌وکار مختصری داشت ولی خانواده پرجمعیتش باعث شده بود خرجش با دخلش نخواند و همیشه کم‌وکسر داشت.رفیق خوش‌غیرت ما هرچه در توانش بود، کمک می‌کرد؛ البته توان مالی‌اش هم چندان زیاد نبود. روشش این بود که کفش‌های کهنه را پیدا می‌کرد و به بهانه وصله کردن به پیرمرد می‌داد، وقتی حساب‌وکتاب تمام می‌شد، کفش‌ها را کنار می‌انداخت.از این کارهای عجیبش کلافه می‌شدم و مدام اعتراض می‌کردم؛ اما او می‌گفت: این کفاش یک عمر عزت داشته و کار کرده، حالا هم باید عزتش حفظ شود.»مجید خوب می‌دانست که کمک کردن، فقط پر کردن سفره‌ای خالی نیست؛ باید مراقب بود دستی که سال‌ها برای گذران زندگی کار کرده، پیش کسی دراز نشود. برای همین حتی خیرات و نیکی‌هایش را هم با حفظ حرمت آدم‌ها گره می‌زد.این منش کمک کردن تنها به آن پیرمرد خلاصه نمی‌شد؛ یکی دیگر از دوستانش از برنامه‌های خیرخواهانه او در ماه مبارک رمضان می‌گفت: «یکی از دغدغه‌های اصلی آقامجید کمک به فقرا بود. رسم خیلی خوبی داشت؛ هر سال ماه مبارک رمضان با هم بسته‌های غذایی آماده و در مناطق محروم شهر توزیع می‌کردیم.

آدرس می‌گرفتیم و خانواده‌های بی‌بضاعت را پیدا می‌کردیم و گونی‌های برنج ۵۰ کیلویی را تقسیم و در کنار آن، بسته‌ای از مایحتاج ضروری زندگی را تدارک می‌دیدیم.»دست‌های مجید، هم برای خدمت به مردم گشوده بود و هم برای دفاع از حریم اهل‌بیت(ع) آماده؛ مردی که در خلوت زندگی، به فکر سفره نیازمندان بود و در میدان نبرد، چشم از دشمن برنمی‌داشت.

 نوبت وصال رسید

روزنگار مجید بین ورزش، تدریس، خانواده، خدمت به مردم و نوکری اهل‌بیت(ع) می‌گذشت. خانه‌اش کوچک و استیجاری بود، اما آرزویی بزرگ در سینه داشت؛ آرزویی که سال‌ها پشت درهای بسته انتظار مانده بود.تا اینکه سرانجام خبر رسید؛ راه باز شده و باید بار سفر ببندد؛ این بار دیگر قرار نبود فقط از جبهه برای دوست و آشنا بگوید یا خاطرات رزمندگان را برای شاگردانش تعریف کند، نوبت خودش بود که قدم در میدان بگذارد.حاج مجید صانعی راهی حلب شد؛ همان جایی که حریم اهل‌بیت(ع) در معرض تهدید دشمنان قرار گرفته بود؛ او به آرزوی سال‌های کودکی نزدیک شده بور و تمنایش در کوچه‌های جنگ‌زده دوران دفاع مقدس گذر کرده و حالا در جبهه دفاع از حرم، رنگ واقعیت گرفته بود.دیوار به دیوار حرم عمه سادات، تیربارش را تنظیم کرد و رگباری به سوی دشمن گشود و با حوصله و دقت تیراندازی می‌کرد و اجازه نمی‌داد دشمن به‌راحتی پیشروی کند. مهاجر مجاهد حلب، حالا در همان میدانی ایستاده بود که سال‌ها در خیال کودکی‌اش به دنبالش می‌گشت.همرزمش از آخرین دقایق حضور او در میدان نبرد چنین روایت می‌کند: «آقامجید خیلی باحوصله و دقیق تیراندازی می‌کرد و تلفات خوبی از دشمن می‌گرفت. حدود نیم‌ساعتی گذشت و باز با تیربارش تیراندازی می‌کرد و دشمن نسبت به این نقطه حسابی حساس شده بود.به او گفتم برو پایین و تیرهایی را که داخل ماشین است بیاور؛ سریع بلند شد و رفت. من پشت تیربار مجید نشستم و تیراندازی کردم و هرچه منتظر شدم، خبری از مجید نشد.نگرانی مثل خوره به جانم افتاده بود. با خودم می‌گفتم نکند مجید...! از طرفی باید حواسم به روبه‌رو می‌بود تا از دشمن غافل نشوم.

در همین فکرها بودم و دلواپس که یکی از بچه‌ها آمد و گفت: مجید شهید شد! خبر ناگهانی و شوکه‌کننده بود.»و این سبب آرزوی پسربچه‌ای که روزگاری با چوب برای خودش اسلحه می‌ساخت، در میدان نبرد با تیربار به پایان رسید؛ البته نه آن جوری که دوستان کودکی‌اش تصور می‌کردند، بلکه در سرزمینی دور از خانه، در دفاع از حریم اهل‌بیت(ع).حاج مجید صانعی ۲۵ مهرماه ۱۳۹۴، در حالی که چشم در چشم دشمن داعشی ایستاده بود، با اصابت گلوله‌ای به پهلویش به شهادت رسید. سال‌ها انتظار، حسرت و آرزوی شهادت در همان لحظه به سرانجام رسید؛ مردی که دوست نداشت مرگش در بستر باشد، عاقبت در میدان نبرد جان داد.قصه مجید، استاد نینجوتسو، پدر طاهای چهارساله و غزل، دیگر در دفتر روزهای معمول زندگی جا نمی‌شد؛ نامش به جمع مردانی پیوست که آرزوهایشان را با خون امضا می‌کردند.

 آخرین قرار مجید در روز تاسوعا

اما پایان قصه مجید، تنها به لحظه شهادتش ختم نشد؛ پیکر او به همدان بازگشت؛ شهری که سال‌ها در کوچه‌هایش قدم زده بود و در امامزاده عبدالله(ع) با دوستانش قرار گذاشته و در همان آستان مقدس، خلوت‌های عاشقانه‌اش را گذرانده بود.تشییع پیکر حاج مجید صانعی، ۲۷ مهرماه، مصادف با روز تاسوعای حسینی، از امامزاده عبدالله(ع) همدان برگزار شد؛ همان جایی که بارها برای نماز صبح، راز و نیاز و ادای نذر آمده بود.یکی از خادمان امامزاده عبدالله(ع) که خاطرات بسیاری از حضور مجید در آن آستان داشت، می‌گفت: «من از مجید خیلی چیزها دیدم، دنیا برایش کوچک بود؛ اصلاً و ابداً جای مجید در این دنیا نبود. خوش به سعادتش!خیلی وقت‌ها نماز صبح و راز و نیازش در امامزاده بود، قرارهای دوستانه‌اش هم همین‌جا بود. آخر سر، تشییع در روز تاسوعا هم از امامزاده عبدالله(ع) هم نصیبش شد، خدا قسمت ما هم کند.»