منافع ملی زیر سایه بازی های سیاسی؛ جلیلی و تندروها چگونه ابزار مذاکره را نابود کردند؟

انتشار اخبار مربوط به منطقه علی الطاهر، بار دیگر بهانه ای برای برخی جریان های تندرو شده تا عرصه را به فضایی برای انتقادهای شدید و تسویه حساب های سیاسی با دولت تبدیل کنند. این گروه ها به منظور پیشبرد روایت های خود، از بیان چند واقعیت چشم پوشی کرده اند.

در نظر گرفتن روایت حزب الله درباره منطقه علی الطاهر ضروری به نظر می رسد. این مهم نباید تحت تأثیر روایت رسانه هایی قرار گیرد که اخبار را گزینشی منتشر کرده اند تا افراد خاصی، از جمله برخی مسئولان، را مورد اتهام قرار دهند. کنار گذاشتن نگاه مقاومت، هدفی جز تحریف حقیقت ندارد و تنها موجب پدید آمدن متهمان ساختگی می شود.

برخی جریان ها، ماجرای لبنان پس از اتفاقات اخیر را با تفاهم اسلام آباد مرتبط کرده و تلاش دارند تا مسائل پیچیده را به این توافق محدود کنند. این اقدام نمی تواند تحلیل واقعی باشند، بلکه بیشتر یک بازی سیاسی است که تنها قصد دارد تمامی حوادث، از جمله هر گلوله و هر تپه ای، به گردن دولت بیفتد.

در دوران ۴۰ روزه جنگ، پیشروی دشمن بسیار بیشتر و سنگین تر از دوران بعد از تفاهم بود. اما زمانی که زمین های بیشتری از دست می رفت، همین منتقدان در سکوت به سر می بردند. اکنون که خودشان تفاهم را از میان برده اند، تلاش دارند تا تمام مسائل لبنان را به همان توافق نسبت دهند.

حالا که توافقی باقی نمانده و ابزار فشار نیز از دست رفته است، مطرح کردن انتظارات غیرواقعی درباره حل مشکل لبنان از طریق مذاکره، نوعی گمراه کردن افکار عمومی محسوب می شود. این همان هایی هستند که یک روز شعار خروج از تفاهم می دادند و امروز مطالبه مذاکره را مطرح می کنند.

منتقدان توافق که زمانی به شدت خواستار خروج از آن بودند، در طول ماه های گذشته هیچ راهکار جایگزینی ارائه نکردند. نه طرحی برای حل مشکلات لبنان، نه پاسخی به چالش های منطقه ای و نه سیاستی برای تغییر وضعیت موجود. تنها کاری که ما از این جریان ها دیده ایم، انتقاد و اتهام زنی به دولت بوده است.

پاسخ روشن است: کسانی که کنار گذاشتن تفاهم را موفقیت تلقی می کردند، اکنون بدون جایگزین و برنامه ای مشخص مانده اند. حالا تلاش این گروه ها برای حمله به دولت، تنها پوششی برای ضعف های فراوان و فقدان کارنامه عملی آن هاست.