میدان نفتی سهراب در بدو ورود ۵ قانون و آیین نامه زیست محیطی را نقض کرد/ قربانی کردن هورالعظیم پای ۳۰ هزار بشکه نفت!

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا،  صدور مجوز فعالیت میدان نفتی سهراب در قلب تالاب بین المللی هورالعظیم، بار دیگر واکنش های تندی را از سوی فعالان محیط زیست و جامعه محلی به همراه داشته است. منتقدان بر این باورند که این تصمیمات، نه تنها قوانین بالادستی محیط زیست را نقض می کند، بلکه در شرایط حساس کنونی کشور، می تواند تبعات اجتماعی و امنیتی جبران ناپذیری به همراه داشته باشد.

علی طهماسبی، فعال محیط زیست استان خوزستان، در گفت و گو با خبرنگار اجتماعی رکنا، با انتقاد از روند تصمیم گیری ها در وزارت نفت و سازمان حفاظت محیط زیست، به تشریح ابعاد مختلف این پروژه و چرایی مخالفت فعالان با آن پرداخت.

تصمیمات پشت درهای بسته

طهماسبی با اشاره به اینکه خبر صدور مجوز میدان سهراب بدون اطلاع رسانی به کنشگران و جوامع محلی منتشر شد، گفت: متاسفانه این تصمیم نیز همانند سایر اقدامات در حوزه محیط زیست، پشت درهای بسته و بدون طی شدن فرآیندهای شفاف اتخاذ شده است. زمانی که مجوز صادر می شود و خبر آن به فضای عمومی درز می کند، تازه شاهد انتقادات هستیم. اما پرسش اصلی اینجاست که آیا برگزاری جلسات با معاون اجرایی رئیس جمهور، تغییری در اصل ماجرا ایجاد می کند؟

این فعال محیط زیست با تاکید بر ضرورت کنشگری تصریح کرد: وظیفه ماست که نسبت به آسیب های توسعه نفتی در تالاب هورالعظیم هشدار دهیم. کنشگری ما وابسته به صدور یا عدم صدور مجوز نیست، بلکه مبتنی بر آگاهی بخشی به جامعه است تا بدانند فعالیت های نفتی در این نقطه، چه آسیب های جبران ناپذیری به محیط زیست و اجتماع وارد می کند.

نقض صریح قانون در مناطق چهارگانه

طهماسبی با تاکید بر غیرقانونی بودن فعالیت صنعتی در تالاب هورالعظیم به عنوان یک منطقه حفاظت شده، افزود: میدان سهراب در بدو ورود خود پنج قانون و آیین نامه زیست محیطی را نقض کرده است. تالاب هورالعظیم جزو مناطق چهارگانه تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست است و طبق قانون، هرگونه فعالیت صنعتی در این مناطق بدون مجوزهای قانونی و ارزیابی های واقعی ممنوع است.

وی در بخش دیگری از صحبت های خود به موضوع تکنولوژی های حفاری اشاره کرد و گفت: در دهه هشتاد قرار بود با همکاری ژاپنی ها و استفاده از تکنولوژی حفاری کج یا افقی، کمترین آسیب به پهنه آبی تالاب وارد شود. اما امروز شاهدیم که به دلیل تحریم ها و همچنین سیاست های وزارت نفت برای کاهش هزینه ها، سراغ گزینه های دیگر رفته اند. وزارت نفت باید پاسخ دهد که آیا شرکت های فعلی، توانایی فنی اجرای حفاری بدون تخریب را دارند یا صرفا به دلیل ارزان تمام شدن پروژه، محیط زیست را قربانی کرده اند؟

عدم صرفه اقتصادی در برابر فاجعه زیست محیطی

این کنشگر محیط زیست با ارائه اعداد و ارقام به نقد توجیهات اقتصادی پروژه پرداخت و اظهار کرد: بر اساس طرح ارزیابی، میدان سهراب به صورت اسمی روزانه ۳۰ هزار بشکه نفت تولید می کند که در عمل احتمالاً به ۱۵ هزار بشکه می رسد. این رقم در مقایسه با تولید روزانه حدود ۲۰۰ هزار بشکه در میدان آزادگان و یاران یا ۸۰۰ هزار بشکه در میدان اهواز، رقمی ناچیز محسوب می شود. آیا منطقی است که یک پهنه آبی ارزشمند تاریخی را برای چنین رقم اندکی نابود کنیم؟

وی با اشاره به هزینه های سنگین درمان و سلامت در خوزستان گفت: طبق آمار سال ۲۰۲۰ وزارت بهداشت، بیش از ۳ هزار میلیارد تومان فقط هزینه های درمانی مردم خوزستان بابت بیماری های تنفسی متاثر از فعالیت های نفتی و گرد و غبار بوده است. وقتی هزینه های اکولوژیک، بهداشتی و اجتماعی را کنار هم می گذاریم، می بینیم که این پروژه نه تنها سودی ندارد، بلکه بار مالی سنگینی بر دوش کشور است.

هشدار درباره تبعات اجتماعی و امنیتی

طهماسبی در بخش پایانی گفت و گو، هشدار جدی درباره مسائل اجتماعی استان خوزستان داد و بیان کرد: این مسئله تنها یک چالش زیست محیطی نیست. در غرب خوزستان که ساکنان آن را هموطنان عرب تشکیل می دهند، این رفتارها احساس تبعیض را تشدید می کند. مسئولان باید بدانند که در حال بازی با انبار باروت هستند.

وی افزود: در گذشته، شرکت های نفتی در کنار برداشت نفت، مسئولیت های اجتماعی خود را در قالب ساخت مدرسه، بیمارستان و باشگاه برای بومیان ایفا می کردند. اما آنچه امروز به عنوان مسئولیت اجتماعی مطرح می شود، بیشتر شبیه صدقه است. اگر مردم محلی احساس کنند که منابعشان در حال از بین رفتن است و آسیب های آن برای مردم باقی می ماند، بستر برای سوءاستفاده گروهک ها و فرقه های جدایی طلب فراهم می شود. این یک خطر امنیتی است که مسئولین باید با دقت به آن نگاه کنند.

این فعال محیط زیست در پایان تاکید کرد: ما همچنان پیگیر لغو مجوز هستیم.