فیلم / جنگل‌زدایی آرام در آداس کلاردشت / ساخت‌وسازهای بی‌وقفه در طبیعت ادامه دارد / هر ویلا یک قدم تا کوچک‌تر شدن جنگل

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، جنگل‌ها یک‌شبه نابود نمی‌شوند؛ گاهی با صدای اره و بولدوزر، گاهی با دیوارکشی‌های کوچک، جاده‌های فرعی و ساختمان‌هایی که یکی‌یکی در دل طبیعت سبز قد می‌کشند. حالا برخی شهروندان منطقه آداس از افزایش ساخت‌وسازها در محدوده‌های جنگلی این منطقه خبر می‌دهند؛ ساخت‌وسازهایی که نگرانی‌ها درباره کاهش وسعت فضای سبز، تغییر چهره طبیعی منطقه و فشار بر اکوسیستم جنگل را بیشتر کرده است.

تصویر نگران‌کننده، فقط چند ساختمان نیمه‌کاره رهاشده نیست؛ مسئله بزرگ‌تر، گسترش ساخت‌وساز در جایی است که قرار بوده محل رویش درختان، زیستگاه جانوران و بخشی از سرمایه طبیعی کشور باشد. هر قطعه زمینی که از پوشش گیاهی جدا می‌شود، هر مسیری که برای دسترسی خودروها به داخل جنگل باز می‌شود و هر ساختمانی که جای درختان سبز می‌نشیند، بخشی از پیوستگی جنگل را از بین می‌برد.

مردم محلی می‌گویند در برخی نقاط، ساخت‌وسازها در دل جنگل افزایش یافته و نگرانی آنها فقط مربوط به امروز نیست؛ آنها از آینده منطقه می‌پرسند. اینکه اگر روند تغییر کاربری و ساخت‌وساز ادامه پیدا کند، چند سال دیگر از این فضای سبز باقی خواهد ماند؟ آیا جنگل قرار است به مجموعه‌ای از ویلاها، دیوارها و جاده‌های پراکنده تبدیل شود؟

در کنار تخریب تدریجی فضای سبز، رها شدن برخی پروژه‌ها نیز به معضل دیگری تبدیل شده است. ساختمان‌هایی که عملیات ساخت آنها به هر دلیل متوقف شده، سال‌ها در میان درختان باقی مانده‌اند؛ سازه‌هایی که نه به طبیعت بازگشته‌اند و نه تکمیل شده‌اند. این بناهای نیمه‌تمام علاوه بر تغییر منظر طبیعی، گاهی به محل انباشت نخاله‌های ساختمانی و زباله تبدیل می‌شوند و چهره جنگل را مخدوش می‌کنند.

اما پرسش اصلی اینجاست: چه نظارتی بر این ساخت‌وسازها وجود دارد؟ چه تعداد از این پروژه‌ها مجوز قانونی دارند؟ آیا پیش از آغاز عملیات، اثرات زیست‌محیطی آنها بررسی شده است؟ اگر ساخت‌وسازی متوقف شده و سال‌ها رها مانده، چه نهادی مسئول تعیین تکلیف آن است؟

جنگل فقط مجموعه‌ای از درختان نیست که بتوان بخشی از آن را جدا کرد و به ساختمان تبدیل کرد. جنگل یک اکوسیستم زنده است؛ با خاک، آب، پوشش گیاهی و حیات‌وحشی که با هر تغییر کوچک آسیب می‌بیند. تجربه بسیاری از مناطق شمال کشور نشان داده که آغاز ساخت‌وسازهای پراکنده می‌تواند به مرور مسیر را برای تغییرات گسترده‌تر باز کند؛ ابتدا یک ساختمان، بعد چند ساختمان، سپس راه دسترسی، دیوارکشی و در نهایت منطقه‌ای که دیگر شباهتی به جنگل گذشته ندارد.

اکنون مطالبه مردم آداس روشن است؛ مسئولان منابع طبیعی، محیط‌زیست و دستگاه‌های نظارتی باید شفاف اعلام کنند وضعیت ساخت‌وسازهای این منطقه چگونه است، چه مجوزهایی صادر شده، چه میزان از پوشش جنگلی تحت تأثیر قرار گرفته و برای جلوگیری از ادامه تخریب چه برنامه‌ای دارند.

حفاظت از جنگل با شعار حفظ منابع طبیعی انجام نمی‌شود؛ نیازمند نظارت مستمر، برخورد با تغییر کاربری‌های غیرمجاز و پاسخگویی دستگاه‌هایی است که وظیفه حفاظت از سرمایه‌های طبیعی کشور را بر عهده دارند. اگر امروز برای آداس تصمیم جدی گرفته نشود، فردا شاید چیزی جز خاطره‌ای از یک جنگل باقی نماند.