از مطالبه‌گری تا مزاحمت؛ افول شوراهای صنفی دانشجویان در سایه محدودیت‌های دانشگاهی

به گزارش رکنا ،  دهه 70 بود که «شورای‌های صنفی دانشجویان» در دانشگاه‌های ایران تأسیس شدند؛ نهادهایی که قرار بود نماینده دانشجویان در پیگیری مطالبات رفاهی، خدماتی و صنفی آنها باشند. فعالیت «شوراهای صنفی» از همان زمان به‌تدریج، دارای آیین‌نامه‌هایی یکدست بین تمام دانشگاه‌ها شد.

این شوراها در وزارت علوم زیر نظر معاونت دانشجویی قرار گرفتند و اختیارات مشخصی در مداخله و پیگیری مسائل صنفی و رفاهی دریافت کردند، در دانشگاه‌های علوم پزشکی نیز در دهه 90 آیین‌نامه شورای صنفی ابلاغ و اجرایی شد و به این ترتیب شوراهای صنفی، ظاهری رسمی پیدا کردند. از اواسط دهه 80 که به مرور این شوراها در دانشگاه‌ها منحل یا غیرفعال شدند تا اواسط دهه 90 که دولت وقت تصمیم به احیا و فعال‌سازی شوراهای صنفی گرفت، این نهاد دانشجویی، افت و خیزهای فراوانی داشته است.

با همه اینها اما اکنون شوراهای صنفی بیش از پیش درگیر مسائلی وجودی‌اند؛ برخوردهای دلسردکننده دانشگاه‌های مختلف با شورای صنفی این تصور را ایجاد کرده که گویی این شوراها در نگاه مدیران دانشگاهی نه نماینده مشروع دانشجویان، بلکه نماینده‌ای مزاحم است که بهتر است تا جای ممکن محدود شود. روایت اعضای شوراهای صنفی دانشگاه‌های مختلف نشان می‌دهد در سال‌ اخیر اختیارات و وظایف اعضای شوراهای صنفی تحت تأثیر برخوردهای شخصی و غیرقانونی مدیران دانشگاهی قرار گرفته است و وضعیت به جایی رسیده که مداخله شورای صنفی در بسیاری از مسائل دانشجویی توسط دانشگاه‌ها منع شده است، پاسخ تکراری به اعضای شوراهای صنفی «حق دخالت ندارید» است و این موضوع، دلسردی‌ عمیقی برای دانشجویانی ساخته است که علاقه به مشارکت در فعالیت‌های دانشگاهی دارند.