پرسپولیس جواب قلعه‌نویی را داد/ این همه جوان از کجا آمدند؟

به گزارش رکنا، بیست و ششمین دوره لیگ برتر فوتبال ایران در شرایطی آغاز شده که یکی از مهم ترین اتفاقات آن، تغییر رویکرد تیم های بزرگ نسبت به جوانگرایی است. پرسپولیس، استقلال و سپاهان در فصل جدید بخش قابل توجهی از ترکیب خود را با بازیکنان جوان تر ساخته اند؛ اتفاقی که در فاصله کوتاهی از جام جهانی، بحث درباره انتخاب های تیم ملی را دوباره داغ کرده است.

پرسپولیس؛ پاسخ به یک ادعا

پرسپولیس را می توان یکی از روشن ترین نمونه های تغییر نسل در فوتبال ایران دانست. سرخ پوشان با تغییرات مدیریتی و فنی، تصمیم گرفتند بخشی از بازیکنان پا به سن گذاشته را کنار بگذارند و به سراغ بازیکنان جوان و آینده دار بروند.

بخش قابل توجهی از نفرات جدید پرسپولیس را بازیکنانی تشکیل می دهند که هنوز در ابتدای مسیر فوتبال حرفه ای خود قرار دارند و برخی از آنها حتی کمتر از ۲۳ سال سن دارند.

نکته قابل توجه اینکه میانگین سنی پرسپولیس به حدود ۲۶.۵ سال رسیده است؛ آماری که نشان می دهد سرخ پوشان در کنار حفظ تعدادی از بازیکنان باتجربه، مسیر تغییر نسل را نیز جدی گرفته اند.

همین موضوع یک سوال مهم را به وجود می آورد: اگر تیم های باشگاهی توانسته اند بازیکنان جوانی پیدا کنند که از نظر فنی ظرفیت حضور در یکی از بزرگ ترین باشگاه های ایران را دارند، چرا چنین روندی در تیم ملی با سرعت کمتری دنبال شد؟

استقلال حتی جوان تر از پرسپولیس

پرسپولیس در این مسیر تنها نیست. استقلال نیز با ترکیبی جوان تر وارد فصل جدید شده و میانگین سنی این تیم حدود ۲۴.۸ سال اعلام شده است.

بسته بودن پنجره نقل و انتقالاتی استقلال در مقطعی شرایط را برای این باشگاه سخت کرد، اما همین اتفاق باعث شد فرصت بیشتری برای حضور بازیکنان جوان فراهم شود؛ بازیکنانی که حالا می توانند بخشی از آینده این باشگاه را بسازند.

سپاهان نیز با میانگین سنی حدود ۲۵.۵ سال در میان تیم هایی قرار گرفته که نگاه جدی تری به جوانگرایی داشته اند.

تراکتور در مسیر متفاوت

در میان مدعیان اصلی لیگ، تراکتور شرایط متفاوتی دارد و میانگین سنی این تیم حدود ۲۸.۳ سال است.

البته شرایط تراکتور را نمی توان کاملا با سایر تیم ها مقایسه کرد. تغییرات روی نیمکت این تیم دیرتر اتفاق افتاد و فرصت کمتری برای ایجاد تغییرات گسترده در ترکیب وجود داشت.

در مقابل، تیم هایی مانند شمس آذر و نساجی نیز با میانگین سنی حدود ۲۲ و ۲۳ سال، نشان داده اند که جوانگرایی فقط مختص چند باشگاه بزرگ نیست.

سوال بزرگ از امیر قلعه‌نویی

موضوع زمانی جالب تر می شود که این تغییر نسل را در کنار اتفاقات تیم ملی قرار دهیم.

در جام جهانی، یکی از بحث های مطرح درباره تیم ملی ایران، میانگین سنی بالای بازیکنان بود. در آن مقطع این استدلال مطرح شد که فوتبال ایران بازیکنان جوانی در اختیار ندارد که بتوانند در بالاترین سطح ملی بازی کنند.

اما حالا تنها مدت کوتاهی بعد، چند تیم بزرگ فوتبال ایران با بازیکنان جوان وارد رقابت شده اند.

این بازیکنان یک شبه به وجود نیامده اند. بسیاری از آنها در فصل های گذشته در لیگ برتر یا رده های پایه فرصت بازی پیدا کرده و به تدریج به سطحی رسیده اند که می توانند برای تیم های بزرگ به میدان بروند.

بنابراین پرسش اصلی همچنان باقی است: قلعه‌نویی این استعدادها را ندید یا حاضر به ریسک کردن با آنها نشد؟

شاید پاسخ این سوال را باید در تفاوت میان فوتبال باشگاهی و ملی جستجو کرد، اما واقعیت این است که پوست اندازی پرسپولیس، استقلال و دیگر تیم های لیگ برتری، یک پیام روشن دارد؛ فوتبال ایران برخلاف برخی ادعاها، خالی از جوان بااستعداد نیست و شاید مسئله اصلی، پیدا کردن آنها و مهم تر از آن، اعتماد کردن به آنها باشد.