مسیر اتحاد ورزشی بین کشورهای اسلامی

به گزارش رکنا، تاریخچه فدراسیون همبستگی اسلامی ورزشی:
Islamic Solidarity Sports Federation – ISSF
تأسیس: فدراسیون همبستگی اسلامی در سال ۱۹۸۱ میلادی (۱۳۶۰ شمسی) تأسیس شد.
محل تأسیس: شهر ریاض، پایتخت عربستان سعودی

بنیانگذار: ایده تشکیل آن توسط سازمان همکاری اسلامی (OIC) مطرح شد،

دبیرخانه دائمی: در ریاض قرار دارد.

اهداف اصلی:

تقویت اتحاد و دوستی مردم کشورهای اسلامی از طریق مسابقات ورزشی.
سازمان دهی و نظارت بر بازی های همبستگی اسلامی (Islamic Solidarity Games).
ارتقاء سطح ورزش در کشورهای اسلامی از طریق آموزش، تبادل تجربیات و توسعه زیرساخت ها.
هماهنگی با ابتکارات ورزشی بین المللی در چارچوب ارزش های اسلامی.

بازی های همبستگی اسلامی:
نخستین دوره: در سال ۲۰۰۵ در جده
(عربستان سعودی) برگزار شد.

دوره های بعدی:

۲۰۱۳ در پالِم بانگ (اندونزی)
۲۰۱۷ در باکو (آذربایجان)
۲۰۲۲ در قونیه (ترکیه)

این بازی ها شبیه المپیک هستند، اما فقط کشورهای عضو سازمان همکاری اسلامی (OIC) در آن شرکت می کنند.
.ساختار سازمانی:
رئیس فدراسیون: معمولاً توسط کشورهای عضو انتخاب می شود (در حال حاضر معمولاً وزیر ورزش عربستان سعودی این سمت را دارد).

نخست: بنیان گذاران (۱۹۶۹ تا ۱۹۸۱)

کشورهای اصلی مؤسس که در اجلاس رباط ۱۹۶۹ و جده ۱۹۷٠ عضو OIC شدند، پایه گذاران ISSF هم محسوب می شوند:
عربستان سعودی، ایران، پاکستان، مصر، مراکش، اندونزی، ترکیه، اردن، کویت، سوریه، لیبی، عراق، سودان، لبنان، تونس، افغانستان، نیجر، سنگال، و چند کشور عربی آفریقایی دیگر.
 مرحله دوم: گسترش ۱۹۸۰–۱۹۹۰
در این دوران کشورهای تازه استقلال یافته آفریقایی و آسیایی به OIC (و به تبع آن به ISSF) پیوستند:

بنین، گامبیا، گویان، موریتانی، بنگلادش، سومالی، گینه بیسائو، و دیگر اعضای کوچکتر.
 مرحله سوم: پس از فروپاشی شوروی (اوایل دهه ۱۹۹۰)
کشورهای آسیای میانه و قفقاز پس از استقلال به عضویت درآمدند
قزاقستان، ازبکستان، ترکمنستان، قرقیزستان، تاجیکستان، آذربایجان و آلبانی

کندفراسیون تاحدی موفق بوده است 
الف) ایجاد  بستری برای همبستگی ملت ها 
ب )ارتقا جایگاه ورزشی در کشورهای اسلامی 
ج) همکاری فرهنگی و آموزشی

(دلایل نرسیدن کامل به اهداف کندفراسیون)
 الف) اختلافات سیاسی میان کشورهای اسلامی

 ب) نابرابری در توسعه ورزش بین کشورها

 ج) ضعف در پوشش رسانه ای بین المللی

 د) محدودیت در همکاری های علمی و آموزشی

نگاه سیاسی کارشناسان به این رویداد (به طور کلی)
با استناد به تحلیل های رسانه ها و کارشناسان ورزشی-سیاسی، دیدگاه ها را می توان در چند محور خلاصه کرد:
1. ابزار دیپلماسی نرم (Soft Power)
بسیاری از کارشناسان معتقدند که “ورزش همبستگی اسلامی” عملاً ابزاری برای کشورهای اسلامی — به خصوص عربستان سعودی، ترکیه و ایران — است تا نفوذ فرهنگی و سیاسی خود را در قالبی غیرسیاسی گسترش دهند.

2. صحنه رقابت منطقه ای
بعضی تحلیلگران می گویند عربستان و ترکیه در تلاش اند تا از این کنفدراسیون برای تقویت جایگاه خود به عنوان «رهبر جهان اسلام» بهره ببرند.
ایران نیز آن را بستری برای ارتقای روابط فرهنگی و خنثی سازی انزوای سیاسی می بیند.

3. تأثیر اقتصادی و مشروعیت بین المللی

برخی  معتقدند این گونه کنفدراسیون ها علاوه بر بُعد نمادین، نقشی در جذب سرمایه گذاری، گردشگری ورزشی، دارند
4. دیدگاه انتقادی
منتقدان می گویند : وحدت واقعی جای خود را به نمایش دیپلماتیک داده است.