دانلود آهنگ همایون شجریان ستاره ها نهفته در آسمان ابری دلم گرفته ای دوست + متن

قطعه ای با عنوان «هوای گریه» با صدای همایون شجریان مورد توجه علاقه مندان موسیقی قرار گرفته است؛ اثری احساسی که فضای آن بر محور دلتنگی، تنهایی و حس دوری از آشنایان شکل گرفته است.

در این قطعه، همایون شجریان با اجرایی آرام و احساسی، شعری را می خواند که از همان ابتدا مخاطب را با مفهوم رهایی، تنهایی و دل گرفتگی همراه می کند.

«دلم گرفته ای دوست»؛ روایتی از تنهایی

یکی از تاثیرگذارترین بخش های این اثر، جایی است که راوی از تنهایی خود می گوید و خود را مانند تخته پاره ای رها شده روی موج توصیف می کند.

تصویرسازی های شعر نیز نقش مهمی در ایجاد فضای اثر دارند؛ از «آسمان ابری» و ستاره های پنهان گرفته تا حس نداشتن پناه و دلتنگی برای یک آشنا.

عبارت «دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من» نیز به عنوان یکی از ماندگارترین بخش های متن، تمام حال و هوای قطعه را در خود خلاصه می کند.

تحلیل فضای ترانه «هوای گریه»

ترانه «هوای گریه» بیش از آنکه یک روایت عاشقانه معمولی باشد، تصویری از تنهایی انسان و نیاز او به یک همدل ارائه می دهد. راوی در ابتدای شعر خود را وابسته به هیچ کس نمی داند، اما همین رهایی به جای آرامش، او را به سمت نوعی سرگشتگی سوق داده است.

تصویر تخته پاره روی موج استعاره ای روشن از انسانی است که اختیار مسیر زندگی اش را از دست داده و در جریان اتفاقات پیش می رود. در ادامه نیز تضاد میان «دور بودن» و «نزدیک بودن» آدم ها، تنهایی عمیق راوی را بیشتر نمایان می کند.

در بخش پایانی، آسمان ابری و ستاره های پنهان به نمادی از امیدی تبدیل می شوند که پشت غم و تاریکی پنهان مانده است. به همین دلیل، «هوای گریه» صرفا یک قطعه غمگین نیست؛ بلکه روایتی شاعرانه از دلتنگی، بی پناهی و جستجوی یک آشنای قدیمی است.

متن قطعه «هوای گریه»

متن آهنگ همایون شجریان هوای گریه

نه بسته ام به کس دل

نه بسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج

رها رها رها من

ز من هر آن که او دور

چو دل به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک

از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی

نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی

به یاد آشنا من

ستاره ها نهفته

در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من

هوای گریه با من

نبسته ام به کس دل