موفقیت لاله مرزبان جای تبریک دارد یا تأسف؟

به گزارش رکنا به نقل از خبرآنلاین، علیرضا نادعلی، عضو شورای شهر تهران، در واکنش به سخنان لاله مرزبان در جشنواره ونیز، اظهارات این بازیگر درباره زنان ایرانی را تأسف‌انگیز دانسته و گفته است که مطالبات زنان و مردان ایران نباید به مسائل ظاهری و جزئی تقلیل پیدا کند.

 سایت عصرایران در واکنش به این موضع، به بررسی سخنان نادعلی پرداخته و نقدهای خود را در 10 بند مطرح کرده است.

1. ابتدا تبریک بگویید

در این نقد آمده است که در چنین موقعیت‌هایی ابتدا باید موفقیت یک هنرمند را تبریک گفت و سپس درباره اظهارات او اظهار نظر کرد.

در متن آمده است: «در این گونه مواقع ابتدا تبریک می‌گویند. چرا برخی کار به دستان ما با بدیهی‌ترین امور آشنا نیستند؟ بله تبریک می‌گویند. اظهار تأسف نمی‌کنند. مثل این که به عروسی بروی و تسلیت بگویی.»

نویسنده همچنین از نحوه برخورد با لاله مرزبان انتقاد کرده و نوشته است وقتی از آوردن نام این بازیگر خودداری می‌شود و تنها بخشی از سخنان او مورد توجه قرار می‌گیرد، چگونه می‌توان انتظار داشت هنرمندان جوان ادبیات رسمی را تکرار کنند؟

در ادامه نیز آمده است: «چرا دربارۀ آدم‌ها ادب کافی را رعایت نمی‌کنید؟ چرا این قدر بی‌ذوق‌اید؟ هر که را دیدم از وقار و زیبایی و متانت و موفقیت این دختر حظ کرد. شما چرا این نگاه را ندارید؟»

2. انتقاد از جایگاه شورای شهر

بخش دیگری از این نقد به وضعیت شورای شهر تهران اختصاص دارد. در متن آمده است که دوره شورای شهر فعلی در سال 1404 به پایان رسیده و با وجود مصوبه‌ای به فعالیت خود ادامه داده است.

نویسنده معتقد است از نگاه بسیاری، این شورا از نظر قانونی و حقوقی با ابهام روبه‌روست و ادامه فعالیت آن با توجه به پایان دوره چهار ساله، محل بحث است.

در این بخش همچنین خطاب به نادعلی آمده است که او در شرایط فعلی نیز یک شهروند عادی محسوب می‌شود و درباره جایگاه حقوقی فعلی شورا اختلاف نظر وجود دارد.

3. آزادی‌هایی که زنان برای آن هزینه می‌پردازند

در ادامه، به جمله لاله مرزبان درباره اینکه «زنان ایران برای کوچک‌ترین آزادی‌ها بیشترین هزینه‌ها را پرداخت می‌کنند» پرداخته شده است.

در این نقد پرسیده شده است: وقتی برای صدور گواهینامه رانندگی موتورسیکلت برای زنان همچنان مانع ایجاد می‌شود و در صورت تصادف نیز بحث محرومیت از بیمه مطرح است، آیا این موضوع نمونه‌ای از پرداخت هزینه برای به دست آوردن یک آزادی نیست؟

همچنین در متن به ورود زنان به ورزشگاه‌ها و ماجرای دختری که در این مسیر جان خود را از دست داد، اشاره شده و درباره حقوق زنان در زمینه جدایی و حضانت فرزندان نیز پرسش‌هایی مطرح شده است.

4. آیا خود شما مطالبات زنان را به حجاب تقلیل نداده‌اید؟

در بخش چهارم، نویسنده به این بخش از سخنان نادعلی که گفته بود «مطالبات زنان را به حجاب تقلیل دادند» پاسخ داده و معتقد است خود این نوع نگاه، زنان را ابتدا و تنها بر اساس پوشش آنها قضاوت می‌کند.

در این بخش آمده است که لاله مرزبان و ریما رامین‌فر در جشنواره ونیز، ضمن پوشیدن لباس‌هایی متفاوت با کلیشه رسمی، پوشش حداقلی برای موهای خود نیز داشتند تا در بازگشت با مشکل مواجه نشوند.

نویسنده تأکید کرده است که وقتی زنان و دختران از صبح تا شب نه بر اساس استعداد و توانایی، بلکه بر مبنای پوشش و سبک زندگی داوری و تهدید شوند، نتیجه چنین شرایطی همین خواهد بود.

5. لاله مرزبان حق آزادی بیان دارد

در ادامه تأکید شده است که لاله مرزبان یک هنرمند است و از حق آزادی بیان برخوردار است و آنچه را که یک واقعیت می‌داند بیان کرده است.

در متن آمده است: «بله. برای کوچک‌ترین آزادی‌ها باید مبارزه کنند و یکی همین گواهی‌نامه موتورسواری زنان.»

نویسنده همچنین با اشاره به محدودیت‌ها و جرم‌انگاری‌های متعدد، معتقد است به جای انتقاد از هنرمند، باید قوانین اصلاح شوند.

6. وظیفه شورای شهر چیست؟

بخش دیگری از نقد به این پرسش اختصاص دارد که چرا یک بازیگر باید در جشنواره‌ای هنری درباره مسائل سیاسی و اقتصادی مورد انتظار برخی مسئولان سخن بگوید.

در متن آمده است که وظیفه شورای شهر و شهرداری، ایجاد امکانات برای فعالیت‌های هنری است؛ از جمله فراهم کردن فضاهایی که هنرمندان بتوانند در آن فعالیت کنند.

نویسنده در همین زمینه به شرایط تمرین یک گروه تئاتری در حمام عمومی سابق در یوسف‌آباد اشاره کرده و نوشته است که شهرداری منطقه امکان فعالیت آنها را فراهم کرده، اما در بسیاری از نقاط حتی چنین امکانی نیز وجود ندارد.

7. جشنواره ونیز، اجلاس سیاسی نیست

در ادامه، نویسنده با طرح این پرسش که چرا حتی در جشنواره ونیز نیز از هنرمندان انتظار موضع‌گیری سیاسی وجود دارد، نوشته است: «به جشنوارۀ ونیز رفته به اجلاس بریکس که نرفته.»

در این بخش همچنین آمده است که لاله مرزبان یک هنرمند جوان است و قرار نیست مواضع رسمی سخنگوی دولت یا نماینده مجلس را در یک جشنواره هنری تکرار کند.

نویسنده معتقد است حضور یک بازیگر ایرانی در جشنواره ونیز و موفقیت او می‌تواند تصویری از جریان داشتن فعالیت فرهنگی و هنری در ایران ارائه کند.

 در ادامه نیز به این موضوع اشاره شده که رسانه‌های ماهواره‌ای که به دنبال دوقطبی کردن جامعه ایران و القای توقف هنر یا افزایش محدودیت برای زنان هستند، لزوماً از موفقیت یک بازیگر ایرانی در یک جشنواره بین‌المللی خوشحال نخواهند شد.

8. هنر را نباید فقط از دریچه ایدئولوژی دید

در بخش هشتم، نویسنده از نگاه ایدئولوژیک به هنر انتقاد کرده و نوشته است که لاله مرزبان جوان است و نباید انتظار داشت مواضع سیاسی مورد نظر برخی مسئولان را بیان کند.

در متن همچنین آمده است که حتی اگر کسی با نگاه ایدئولوژیک و سیاسی به موضوع نگاه کند، باید حضور هنرمندان ایرانی در جشنواره‌های بین‌المللی را قدر بداند و آن را نادیده نگیرد.

9. هنرمند کارمند وزارت خارجه نیست

یکی از محورهای اصلی این نقد این است که هنرمندان کارمند وزارت امور خارجه نیستند که برای حضور در یک جشنواره بین‌المللی از آنها خواسته شود دقیقاً چه بگویند و چه نگویند.

در متن آمده است: «هنرمند، کارمند وزارت خارجه نیست که بگویید در فلان محفل هنری چه بگوید و چه نگوید.»

نویسنده همچنین معتقد است فاصله ایجادشده میان بخشی از مسئولان و دختران و زنان نسل جدید، باعث شده ادبیات مشترکی میان آنها وجود نداشته باشد.

10. هنوز برای تبریک دیر نشده است

در بخش پایانی این نقد، به حضور یک عضو زن در شورای شهر تهران اشاره شده و نام نرجس سلیمانی مطرح شده است.

نویسنده معتقد است نرجس سلیمانی می‌تواند با تبریک موفقیت لاله مرزبان، درباره شرایطی که باعث شده برخی زنان و دختران ایرانی مطالبات خود را در جشنواره‌های خارجی مطرح کنند نیز سخن بگوید.

در پایان نیز آمده است که هنوز برای تبریک گفتن دیر نشده و می‌توان به جای انتقاد از لاله مرزبان، درباره این پرسش صحبت کرد که چرا برخی حقوق و آزادی‌های زنان همچنان با محدودیت‌هایی روبه‌روست و چرا یک هنرمند جوان ناچار می‌شود درباره این مسائل در یک جشنواره خارجی سخن بگوید.

منبع: خبرآنلاین