چرا آمریکا United States نام گرفت؟ داستان نام رسمی ایالات متحده

نام «ایالات متحده آمریکا»

امروزه عبارت United States of America

چرا مستعمره ها متحد شدند؟

سیزده مستعمره آمریکای شمالی به خوبی می دانستند که رویارویی جداگانه با بریتانیا شانس موفقیت اندکی دارد. ارتش بریتانیا می توانست شورش یک یا دو مستعمره را مهار کند، اما مقابله همزمان با شورش گسترده مستعمره ها بسیار دشوارتر بود.

توماس پین، نویسنده و از هواداران استقلال، در جزوه تاثیرگذار «عقل سلیم»

بنجامین فرانکلین نیز سال ها از اتحاد مستعمره ها حمایت می کرد. او در اثر چوب نگاری مشهور خود در سال ۱۷۵۴، تصویر ماری را نشان داد که به چند بخش تقسیم شده بود و زیر آن عبارت «بپیوندید، یا بمیرید» قرار داشت. این تصویر، ضرورت همکاری برای بقا را به نمایش می گذاشت.

در آستانه امضای اعلامیه استقلال در سال ۱۷۷۶، فرانکلین با لحنی طنزآمیز گفته بود نمایندگان باید در کنار هم بمانند؛ زیرا در غیر این صورت، هر کدام جداگانه با مجازات سختی روبه رو خواهند شد.

تصویر سیاسی «بپیوندید، یا بمیرید» اثر بنجامین فرانکلین؛ اثری در مالکیت عمومی که از طریق ویکی مدیا کامنز در دسترس است.

با نزدیک شدن زمان اعلام استقلال، عنوان هایی مانند «مستعمرات متحد»

از مستعمره تا ایالت

در ۹ سپتامبر ۱۷۷۶، دومین کنگره قاره ای در مجموعه ای از قطعنامه های اداری، از جمله مقررات مربوط به پرداخت حقوق سربازان، دستور داد عبارت «مستعمرات متحد» در اسناد رسمی با عنوان «ایالات متحده»

این تغییر برای ناظران سیاسی آن زمان چندان غیرمنتظره نبود. توماس پین پیش از آن از عبارت هایی مانند «ایالت های آمریکایی» و «ایالت های آزاد و مستقل آمریکا» استفاده کرده بود. ریچارد هنری لی، نماینده ویرجینیا، نیز در ژوئن همان سال پیشنهاد کرد مستعمره ها به ایالت هایی آزاد و مستقل تبدیل شوند.

پیشنهاد لی بر متن اعلامیه استقلال که توماس جفرسون پیش نویس کرده بود اثر گذاشت. نسخه نهایی اعلامیه در ۴ ژوئیه تصویب و در ۲ اوت ۱۷۷۶ به امضای بیشتر نمایندگان رسید. عنوان این سند، «اعلامیه متفق القول سیزده ایالت متحده آمریکا»

در متن آن اعلامیه، واژه «united» با حرف کوچک آغاز می شد، در حالی که تاکید اصلی بر «States» یا همان ایالت ها بود. این شیوه نگارش نشان می داد که در آن دوره، کشور جدید بیشتر مجموعه ای از ایالت های مستقل و هم پیمان تصور می شد، نه یک ملت یکپارچه با دولت مرکزی نیرومند.

نسخه دست نویس و امضا شده اعلامیه استقلال؛ این سند در مالکیت عمومی و در مجموعه ویکی مدیا کامنز قرار دارد.

ایالت های مستقل و دولت مرکزی محدود

ادوارد جی. لارسون، مورخ و نویسنده تاریخ استقلال آمریکا، معتقد است بنیان گذاران در آغاز قصد ساختن یک ملت متمرکز را نداشتند. هدف آنها ایجاد کنفدراسیونی از ایالت های مستقل بود که هر ایالت بخشی از اختیارات خود را به حکومت مرکزی واگذار کند.

در آن ساختار، دولت مرکزی اختیارات بسیار محدودی داشت و وظایف اصلی آن به هماهنگی جنگ با بریتانیا و برقراری ارتباط مشترک با کشورهای خارجی محدود می شد. حکومت مرکزی حتی امکان وضع مالیات نداشت و برای تامین هزینه های خود به ایالت ها وابسته بود.

بسیاری از مردم هر مستعمره، هویت محلی خود را بر هویت مشترک ترجیح می دادند. برای نمونه، ساکنان ویرجینیا پیش از هر چیز خود را ویرجینیایی می دانستند و با ادغام کامل در یک ملت واحد موافقت نمی کردند.

در سال ۱۷۸۱، اصول کنفدراسیون

ماده دوم نیز بر استقلال ایالت ها تاکید داشت و اعلام می کرد هر ایالت حاکمیت، آزادی و استقلال خود را حفظ می کند؛ مگر در مواردی که اختیارات مشخصی به کنگره و دولت مشترک واگذار شده باشد.

با گذشت زمان، ناتوانی این ساختار در حل مشکلات کشور آشکار شد. دولت مرکزی نمی توانست مالیات بگیرد، ارتش دائمی تشکیل دهد یا نهادهای پایدار ایجاد کند و حتی در پرداخت بدهی های جنگی نیز با دشواری روبه رو بود.

صفحه ای از «اصول کنفدراسیون»؛ این سند در مالکیت عمومی و از طریق ویکی مدیا کامنز منتشر شده است.

در سال ۱۷۸۹، قانون اساسی جدید جایگزین اصول کنفدراسیون شد. این قانون نام کشور را حفظ کرد، اما توازن قدرت را تغییر داد و اختیارات بیشتری به دولت مرکزی سپرد؛ در مقابل، از دامنه قدرت ایالت ها کاسته شد.

در عبارت آغازین قانون اساسی، یعنی «ما، مردم ایالات متحده»

چرا واژه «آمریکا» انتخاب شد؟

در سال ۱۵۰۷، مارتین والدزیمولر، نقشه کش آلمانی، نام «آمریکا» را برای سرزمین های نیمکره غربی به کار برد. این نام از نام آمریگو وسپوچی، دریانورد ایتالیایی، گرفته شد؛ کسی که دریافت سرزمین های کشف شده بخشی از آسیا نیستند.

نقشه ای از آمریکا در قرن شانزدهم، اثر مارتین والدزیمولر؛ این اثر در مالکیت عمومی و در ویکی مدیا کامنز قابل مشاهده است.

بریتانیا نیز هنگام ایجاد مستعمره های خود در این سرزمین، از عنوان هایی مانند «مستعمرات آمریکای شمالی»، «مستعمرات آمریکا» و حتی «آمریکا» استفاده می کرد. جورج سوم، پادشاه بریتانیا، در واکنش به خبر جدایی مستعمره ها، آنها را «مردم من در آمریکا» خطاب کرد. بنابراین، ورود واژه آمریکا به نام کشور تازه تاسیس چندان دور از انتظار نبود.

با این حال، پس از استقلال، شماری از شهروندان درباره این نام تردید کردند. آنها می گفتند «آمریکا» محدوده ای بسیار وسیع را شامل می شود و حتی قاره آمریکای جنوبی را نیز دربرمی گیرد؛ سرزمینی که ارتباطی با کشور جدید نداشت.

در سال ۱۷۹۲، همزمان با سیصدمین سال سفر کریستف کلمب، جنبشی پیشنهاد کرد نام کشور به افتخار او به «کلمبیا»

واشنگتن اروینگ در سال ۱۸۳۹ ایده دیگری مطرح کرد. او معتقد بود نام کشور می تواند از رشته کوه های مهم آن گرفته شود و عنوان هایی مانند «ایالات متحده آپالاشیا» یا «ایالات متحده آلگنیا» را پیشنهاد داد؛ عنوان هایی که همچنان امکان استفاده از مخفف USA را حفظ می کردند.

ادگار آلن پو نیز چند سال بعد از نام «آپالاشیا» حمایت کرد. در سال ۱۸۴۵، انجمن تاریخی نیویورک کمیته ای برای بررسی نام تازه تشکیل داد و پیشنهاد «جمهوری آلگانیا» را ارائه کرد.

واشنگتن اروینگ در سمت چپ و هوراس گریلی در سمت راست؛ هر دو درباره نام کشور دیدگاه هایی مطرح کرده بودند. تصویر در مالکیت عمومی و از طریق ویکی مدیا کامنز منتشر شده است.

انجمن تاریخی نیویورک این پیشنهاد را برای انجمن های مشابه در سراسر کشور فرستاد. جان کوئینسی آدامز، رئیس جمهور پیشین آمریکا، از طرف انجمن تاریخی ماساچوست، نام آلگانیا را به دلیل اهمیت محدود این رشته کوه در مقایسه با دیگر کوهستان ها مورد انتقاد قرار داد.

آدامز ظاهرا ترجیح می داد نام «کلمبیا» انتخاب شود. او نام گذاری قاره ها به افتخار آمریگو وسپوچی را ناعادلانه می دانست و باور داشت افتخار اصلی باید به کریستف کلمب تعلق می گرفت.

در مقابل، انجمن تاریخی نیوجرسی از حفظ نام موجود دفاع کرد و آن را پیوند خورده با مهم ترین و ارزشمندترین بخش های تاریخ کشور دانست. تلاش انجمن های تاریخی برای تغییر نام نتیجه ای نداشت، اما این بحث تا سال ها ادامه پیدا کرد.

در سال ۱۸۴۹، هوراس گریلی، روزنامه نگار و عضو کوتاه مدت کنگره، از پیشنهاد تغییر نام به افتخار کریستف کلمب حمایت کرد. او این اقدام را جبرانی دیرهنگام برای بی توجهی تاریخی به این کاشف می دانست.

پیشنهادهایی برای نام های تازه

در سال ۱۸۶۶، جورج واشنگتن اندرسون، نماینده کنگره از میسوری، پیشنهاد کرد نام کشور تنها «آمریکا»

چند دهه بعد، لوکاس میلر، نماینده ویسکانسین، ایده ای بسیار گسترده تر مطرح کرد. او در سال ۱۸۹۳ پیشنهاد داد نام کشور به «ایالات متحده زمین» یا حتی «ایالات متحده جهان» تغییر کند.

میلر تصور می کرد جمهوری آمریکا ممکن است با پذیرش ایالت های جدید آن قدر گسترش یابد که همه ملت های جهان در آینده بخشی از آن شوند. این پیشنهاد واکنش های طنزآمیز زیادی به دنبال داشت و برخی روزنامه ها از آن به شدت انتقاد کردند.

با این حال، احتمال داده شده است که پیشنهاد میلر بیشتر جنبه طنز داشته و واکنشی به موج حمایت از توسعه سرزمینی و فتوحات خارجی در آن دوره بوده باشد. سال ۱۸۹۳ نیز پایان فعالیت سیاسی او در کنگره بود.

پس از آن، چهره سیاسی یا عمومی مهمی به طور جدی برای تغییر نام کشور اقدام نکرد. اکنون، پس از گذشت دو قرن و نیم، عنوان «ایالات متحده آمریکا»