شب بخیر به ذهنی که هنوز جلسه دارد

رکنا: خانه آرام شده، چراغ ها خاموش اند و دیگر کسی چیزی از تو نمی خواهد؛ اما درست همین جاست که ذهن شروع می کند. گفت و گوی صبح را دوباره پخش می کند، برای فردا سناریو می سازد و از میان خاطره ها، اتفاقی را بیرون می کشد که فکر می کردی تمام شده است. بدنت روی تخت است، اما انگار ذهنت هنوز پشت میز نشسته و پرونده های روز را ورق می زند.

شاید از خودت بپرسی چرا نمی توانم مثل بقیه چشم هایم را ببندم و بخوابم؟ اما تو از شب دیگران خبر نداری. خیلی ها پشت همین پنجره های خاموش، با فکرهایی بیدارند که روز فرصت شنیدنشان را پیدا نکرده اند. وقتی سر و صدا و رفت و آمد کمتر می شود، فکرها بلندتر به گوش می رسند. اما قرار نیست هر فکری که امشب سراغت آمد، همین امشب جواب بگیرد.

جلسه را برای فردا بگذار

اگر ذهنت مدام چیزی را یادآوری می کند، چند دقیقه چراغ کوچکی روشن کن و روی کاغذ بنویس: چه چیزی نگرانم کرده؟ فردا چه کاری باید انجام بدهم؟ چه چیزی فعلا از اختیار من بیرون است؟

لازم نیست راه حل پیدا کنی. فقط پرونده ها را از سرت بیرون بیاور و روی کاغذ بگذار. بعد برگرد به چیزهای ساده همین لحظه؛ تماس سرت با بالش، وزن پتو، صدای دور خیابان و رفت و آمد آرام نفس هایت.

اگر فکری دوباره آمد، با آن نجنگ. فقط متوجهش شو و آرام توجهت را به همین لحظه برگردان. قرار نیست امشب ذهنت کاملا ساکت شود. فقط لازم است بداند که جلسه تمام نشده، اما ادامه اش برای فرداست.

از خودت بپرس: این فکری که الان مرا بیدار نگه داشته، کاری از من برای امشب می خواهد یا فقط می خواهد مطمئن شود فردا یادم می ماند؟

اگر کاری لازم است، بنویسش. اگر کاری از دستت برنمی آید، بگذار برای فردا. امشب لازم نیست گذشته را بفهمی، آینده را پیش بینی کنی یا همه پرونده های زندگی را ببندی. تو امروز به اندازه کافی به زندگی رسیدگی کرده ای.

شب بخیر به ذهنی که هنوز جلسه دارد؛ بعضی جلسه ها را می شود برای فردا گذاشت.