از زبان من مجید : تتوی بدن همسرم آغاز یک سوءظن شد؛ اشتباهی که زندگی‌ام را نابود کرد + نظر کارشناس

به گزارش رکنا؛ من مجید هستم. حدود ۱۷ سال از زندگی مشترکم می‌گذشت؛ زندگی‌ای که از همان سال‌های نخست با اختلاف و قهر و آشتی همراه بود. حتی مدتی از هم جدا شدیم، اما به خاطر فرزندمان دوباره کنار هم قرار گرفتیم و تلاش کردیم زندگی تازه‌ای بسازیم.

در این سال‌ها سخت کار کردم تا خانواده‌ام در آرامش باشند. هرچه در توان داشتم برای خانه و زندگی گذاشتم، اما به مرور احساس کردم فاصله میان من و همسرم بیشتر شده است. اختلاف‌هایمان هر روز پررنگ‌تر می‌شد و دیگر مانند گذشته نمی‌توانستیم با هم گفت‌وگو کنیم.

مدتی بعد متوجه شدم همسرم برخی مسائل شخصی را از من پنهان می‌کند. او رفت‌وآمدهای مستقلی داشت و همین موضوع باعث شد ذهنم پر از تردید شود. نقطه اوج این اختلاف زمانی بود که متوجه شدم روی بدنش تتو انجام داده است؛ موضوعی که برای من غیرمنتظره بود و باعث شد نسبت به زندگی مشترکمان دچار سوءظن شوم.

آن روز میان ما مشاجره شدیدی شکل گرفت. هر دو عصبانی بودیم و گفت‌وگو به جای حل اختلاف، به تنش بیشتر انجامید. من نتوانستم احساساتم را کنترل کنم و تصمیمی گرفتم که امروز بزرگ‌ترین اشتباه زندگی‌ام می‌دانم.

اکنون که در دادگاه درباره آن روز صحبت می‌کنم، می‌دانم هیچ اختلاف خانوادگی، سوءتفاهم یا عصبانیتی نمی‌تواند واکنش‌های تند و خارج از چارچوب قانون را توجیه کند. اگر آن روز به جای تصمیم عجولانه، از راه‌های قانونی و مشاوره خانوادگی کمک می‌گرفتم، امروز سرنوشت من و خانواده‌ام کاملاً متفاوت بود.

امروز باید پاسخگوی رفتارم در برابر قانون باشم. دادگاه نیز پس از بررسی پرونده، مرا به دلیل واکنشم در آن ماجرا مجرم شناخت و برای تحمل مجازات روانه زندان شدم؛ مجازاتی که نتیجه تصمیمی لحظه‌ای و از دست دادن کنترل بر احساسات بود. این تجربه تلخ به من آموخت که هیچ بحرانی در زندگی ارزش آن را ندارد که انسان آینده خود و خانواده‌اش را با یک واکنش هیجانی نابود کند.

نظر کارشناس | وقتی سوءظن جای گفت‌وگو را می‌گیرد

دکتر نرگس امیری، روان‌شناس خانواده می‌گوید:

«در بسیاری از اختلافات خانوادگی، مشکل اصلی نه یک اتفاق خاص، بلکه ناتوانی زوجین در مدیریت احساسات، گفت‌وگو و حل تعارض است. سوءظن، احساس طرد شدن یا بی‌اعتمادی اگر بدون گفت‌وگوی سازنده و مراجعه به مشاور ادامه پیدا کند، می‌تواند به تصمیم‌های عجولانه و رفتارهای پرخطر منجر شود.

داشتن اختلاف نظر، تغییر سبک زندگی یا حتی پنهان کردن برخی مسائل، هرچند می‌تواند زمینه‌ساز تنش باشد، اما هیچ‌یک مجوز واکنش‌های خشونت‌آمیز یا خارج از چارچوب قانون نیست. در چنین شرایطی بهترین راهکار، حفظ آرامش، فاصله گرفتن موقت از فضای تنش، گفت‌وگو با حضور یک مشاور خانواده و در صورت لزوم، پیگیری اختلافات از مسیرهای قانونی است.

افرادی که احساس می‌کنند در زمان عصبانیت کنترل رفتار خود را از دست می‌دهند، باید این موضوع را جدی بگیرند و از خدمات روان‌شناختی برای مدیریت خشم استفاده کنند. مهارت کنترل هیجان، مانند هر مهارت دیگری، قابل آموزش است و می‌تواند از بروز آسیب‌های جبران‌ناپذیر برای فرد و خانواده جلوگیری کند.»