حقوق زیر ۱۰۰ دلار در ماه؛ پرستاران ایران چگونه زیر بار تورم زندگی می کنند؟

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، اسماعیل شریعتی، فعال صنفی حوزه پرستاری در گفت و گو با رکنا گفت: مشکلات معیشتی پرستاران در روزهای اخیر، با توجه به نرخ بالای تورم و افزایش روزافزون هزینه‌های زندگی، بیش از پیش خود را نشان داده است. پرستارانی که در سخت‌ترین شرایط بر بالین بیماران حاضر می‌شوند و مسئولیت ارائه خدماتی حساس، دشوار و حیاتی را بر عهده دارند، امروز با مشکلات جدی اقتصادی و دستمزدهایی مواجه‌اند که تناسبی با حجم مسئولیت‌ها، سختی کار و هزینه‌های زندگی آن‌ها ندارد.

وی در ادامه افزود: وقتی حقوق یک پرستار به کمتر از ۱۰۰ دلار در ماه می‌رسد، طبیعی است که تأمین نیازهای اولیه زندگی به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های ذهنی او تبدیل شود. پرستاری که بخش قابل‌توجهی از فکر و انرژی خود را صرف تأمین معیشت خانواده و مدیریت هزینه‌های روزمره می‌کند، ممکن است نتواند با همان آرامش و تمرکزی که انتظار می‌رود، به ارائه خدمات بپردازد. این موضوع به معنای کم‌کاری یا بی‌تعهدی پرستاران نیست؛ بلکه بیانگر فشارهای اقتصادی و شرایطی است که می‌تواند بر توان روانی، انگیزه و کیفیت عملکرد هر نیروی انسانی تأثیر بگذارد.

اسماعیل شریعتی همچنین تاکید کرد: آرامش فکری، تأمین نیازهای اولیه و امنیت معیشتی کادر درمان، از عوامل مهم و تأثیرگذار بر افزایش انگیزه و ارتقای کیفیت خدمات در نظام سلامت است. نمی‌توان از پرستاران انتظار داشت شیفت‌های سخت و فشرده را پشت سر بگذارند، در شرایط دشوار و پراسترس از بیماران مراقبت کنند و در عین حال، برای تأمین حداقل‌های زندگی ناچار به انجام اضافه‌کاری‌های مکرر باشند؛ سپس با وجود حقوق و دستمزد پایین و تورم فزاینده، انتظار داشته باشیم با آرامش کامل و بدون دغدغه به مردم خدمت کنند.

این فعال صنفی حوزه پرستاری افزود: به اعتقاد بنده، توجه به وضعیت معیشتی پرستاران و کارکنان حوزه سلامت، صرفاً یک مطالبه صنفی نیست؛ بلکه موضوعی اثرگذار بر کیفیت ارائه خدمات درمانی، رضایتمندی مردم و پایداری نظام سلامت کشور است. اگر به دنبال ارتقای کیفیت خدمات هستیم، باید در کنار توسعه زیرساخت‌ها، تجهیزات و امکانات درمانی، به وضعیت اقتصادی و آرامش روانی نیروهایی نیز توجه کنیم که ستون اصلی ارائه این خدمات هستند.

شریعتی تاکید کرد: از مسئولان محترم انتظار می‌رود جلسات نمادین و وعده‌های تکراری در حوزه سلامت را کنار بگذارند و با نگاهی واقع‌بینانه، برای حل مشکلات موجود راهکارهای عملی، مؤثر و قابل‌اندازه‌گیری ارائه دهند. در شرایط خاص اقتصادی کشور، بیش از هر زمان دیگری به تصمیم‌های کارشناسی، اولویت‌بندی صحیح منابع و اقداماتی نیاز داریم که بتوانند به بهبود واقعی وضعیت معیشتی کارکنان و افزایش رضایتمندی در حوزه درمان منجر شوند.

وی همچنین گفت: یکی از مسائل مهم در این مسیر، تبعیض در نظام پرداخت و توزیع منابع در حوزه سلامت است. نابرابری در پرداخت‌ها، به‌ویژه زمانی که گروه‌هایی از کارکنان از افزایش حقوق و مزایای قابل‌توجه برخوردار می‌شوند، اما پرستاران همچنان برای تامین هزینه‌های اولیه زندگی با مشکل مواجه‌اند، می‌تواند زمینه‌ساز احساس بی‌عدالتی، نارضایتی و فرسودگی شغلی شود. اگر محدودیت منابع مالی وجود دارد، لازم است سیاست‌های پرداخت با رویکردی عادلانه، شفاف و متناسب با مسئولیت‌ها، سختی کار و میزان خدمات ارائه‌شده تنظیم شود؛ نه اینکه فشار محدودیت منابع، بیش از همه بر دوش گروه‌هایی قرار گیرد که مستقیماً در خط مقدم ارائه خدمات درمانی حضور دارند.

این فعال صنفی حوزه پرستاری تاکید کرد: نمی‌توان از یک سو از فداکاری، تعهد و مسئولیت‌پذیری پرستاران سخن گفت و از سوی دیگر، نسبت به دغدغه‌های جدی معیشتی آن‌ها بی‌تفاوت بود. همچنین نمی‌توان انتظار داشت نیرویی که برای اداره زندگی خود ناچار به کار بیشتر و تحمل فشار مضاعف است، بدون توجه به شرایط دشوارش، همواره با بالاترین سطح انگیزه و آرامش به فعالیت ادامه دهد.

او در پایان افزود: در نهایت، اگر هدف ما ارتقای کیفیت خدمات سلامت، افزایش رضایتمندی مردم و حفظ انگیزه نیروهای متخصص و متعهد است، باید تأمین معیشت مناسب، اصلاح نظام پرداخت، کاهش تبعیض و ایجاد آرامش روانی برای پرستاران و سایر کارکنان حوزه سلامت را به یکی از اولویت‌های جدی نظام سلامت تبدیل کنیم. مردم عزیز ما شایسته دریافت بهترین خدمات درمانی هستند و تحقق این هدف، بدون توجه به شرایط زندگی و دغدغه‌های کسانی که مسئولیت ارائه این خدمات را بر عهده دارند، امکان‌پذیر نخواهد بود.