کمبود فضای آموزشی اجازه توجه به معماری در ساخت مدارس را نمی دهد / نمره قابل قبولی در این زمینه به خودمان نمی دهیم

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، حمیدرضا خان محمدی، رئیس سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور، در گفت‌وگو با رکنا درباره کم رنگ بودن بهره گیری از معماری ایرانی در شکل ظاهری مدارس و تاثیر سرعت ساخت و ساز بر این موضوع توضیح داد: سازمان نوسازی از پرتیراژترین مجموعه های ساختمانی دولتی است؛ چراکه در گستره ای وسیع از روستاها تا شهرها و مناطق مختلف ناگزیر به ساخت مدرسه است. در برخی مناطق، اولویت اصلی تامین فضای آموزشی است و پیش از هر چیز باید برای دانش آموز کلاس درس فراهم شود؛ سپس می توان به مولفه های معماری پرداخت. در استان هایی که نیازهای فوری تا حدی برطرف شده، توجه به معماری پررنگ تر دنبال شده است.

او با اشاره به برنامه های پیش رو افزود: در قالب برنامه هفتم، طراحی حدود ۲۰۰ مجتمع آموزشی با رویکرد معماری منطبق بر اقلیم در دستور کار قرار گرفته است. همچنین برگزاری همایش «مدارس معماری ایرانی-اسلامی» صرفا جنبه نمادین ندارد و طرح های برگزیده آن وارد مرحله اجرا شده اند؛ با این حال، تحقق گسترده این رویکرد منوط به تامین به موقع منابع مالی و عبور از نیازهای مازاد در برخی استان ها است. نمونه هایی از این مسیر در استان هایی مانند زنجان و سمنان با تاکید بر حیاط مرکزی و در هرمزگان با طراحی حیاط‌های پویا و الگوهای معماری بومی دیده می شود.

خان محمدی ادامه داد: در برخی مناطق، شدت کمبود فضای آموزشی چنان است که سرعت جبران این کمبودها در اولویت قرار می گیرد و عملا مجالی برای پرداختن به معماری باقی نمی ماند. معماری حوزه ای نرم و زمان بر است؛ در حالی که مسئله کمبود فضا، واقعیتی سخت و فوری است؛ با این حال تلاش شده میان این دو ضرورت تعادل ایجاد شود.

به گفته خان محمدی، دست کم در ۲۰ درصد پروژه ها طراحی بر اساس شاخص های معماری متکی بر ظرفیت های داخلی انجام شده است.

رئیس سازمان نوسازی مدارس همچنین از ابلاغ «کمیته نما و منظر» به استان ها برای نخستین بار خبر داد تا نمای مدارس با بافت شهری همخوانی داشته باشد و پروژه های شش کلاسه نیز با همین رویکرد اجرا شوند؛ به گونه ای که در مناطقی با بافت سنگی یا روستایی، فرم مدرسه ناهمگون با محیط پیرامون شکل نگیرد.

او در پایان تاکید کرد: عملکرد این حوزه هنوز با نقطه مطلوب فاصله دارد و نمره قابل قبولی به خودمان نمی دهیم.