پیمان کوروش؛ اسم رمز کودتا علیه ایران + فیلم
سیاسی رکنا: ایده «پیمان کوروش» از سال ۲۰۲۱ در محافل مرتبط با مخالفان جمهوری اسلامی مطرح شده و الگویی مشابه پیمان ابراهیم را برای عادیسازی روابط ایرانِ پس از جمهوری اسلامی با اسرائیل دنبال میکند.
به گزارش رکنا، پیمان کوروش از سال ۲۰۲۱ بهعنوان طرحی برای عادیسازی روابط ایران و اسرائیل پس از جمهوری اسلامی مطرح شد؛ ایدهای که بهتدریج با برنامههای سیاسی رضا پهلوی، فعالیت شبکهای از چهرهها و مؤسسات آمریکایی و اسرائیلی و چشمانداز تغییر ساختار سیاسی ایران گره خورد.
پیمان کوروش (Cyrus Accords) عنوانی است که از سال ۲۰۲۱ برای توصیف چارچوبی فرضی عادیسازی روابط ایران و اسرائیل پس از جمهوری اسلامی مطرح شده است. این ایده با الهام از توافقهای ابراهیم، ابتدا در مقالهای از ویکتوریا کوتس و لن خودورکوفسکی در روزنامه جروزالم پست مطرح شد و سپس در فعالیتهای مؤسساتی مانند آوای آزادی (iVOL)، اتحادیه ملی برای دموکراسی در ایران (NUFDI)، بنیاد دفاع از دموکراسیها (FDD)، اظهارات رضا پهلوی و برنامههای مرتبط با «پروژه شکوفایی ایران» گسترش یافت.
به روایت مهر، اهمیت این طرح صرفاً در عادیسازی روابط دیپلماتیک نیست، بلکه در پیوند مستمر آن با تغییر ساختار سیاسی ایران و براندازی جمهوری اسلامی است. «پیمان کوروش» بخشی از یک پروژه سیاسی و امنیتی گستردهتر است.
پیمان کوروش چیست؟
پیمان کوروش الگویی برای برقراری صلح و عادیسازی روابط میان اسرائیل و ایرانی است که در صورتبندی حامیان این ایده، پس از جمهوری اسلامی و با حکومتی دموکراتیک شکل خواهد گرفت. این طرح از توافقهای ابراهیم الگوبرداری شده و علاوه بر روابط سیاسی، حوزههایی مانند اقتصاد، امنیت منطقهای، انرژی، کشاورزی، مدیریت آب و فناوری را نیز در بر میگیرد.
ویژگی مهم این ایده، وابستگی تحقق آن به تغییر شرایط سیاسی ایران است. بسیاری از حامیان طرح معتقدند تا زمانی که جمهوری اسلامی بر سر کار باشد، عادیسازی روابط در چارچوب مورد نظر آنان امکانپذیر نخواهد بود. بنابراین، موضوع تغییر حکومت از همان مراحل اولیه در کنار چشمانداز همکاری ایران و اسرائیل مطرح شده است.
خط زمانی اظهارات و رویدادهای مستند
ویکتوریا کوتس و لن خودورکوفسکی در مقاله «آیا صلح میان ایران و اسرائیل اجتنابناپذیر است؟» پیشنهاد کردند که با الهام از توافقهای ابراهیم، بتوان در آینده چارچوبی برای صلح و عادیسازی روابط میان اسرائیل و یک ایران دموکراتیک ایجاد کرد.
استدلال اصلی آنان بر چهار محور استوار بود: تجربه توافقهای ابراهیم نشان داده است که روابط اسرائیل با کشورهای منطقه میتواند تغییر کند؛ تقابل جمهوری اسلامی با اسرائیل لزوماً به معنای خصومت دائمی مردم دو کشور نیست؛ امکان شکلگیری روابط متفاوت میان ایران و اسرائیل در آینده باید بهعنوان یک چشمانداز سیاسی مطرح شود و آمریکا میتواند در تحقق این چشمانداز نقش داشته باشد.
اهمیت مقاله در آن است که ایده عادیسازی روابط را به آیندهای پیوند میدهد که در آن جمهوری اسلامی دیگر مانع اصلی این رابطه نباشد.
ویکتوریا کوتس؛ از سیاست فشار حداکثری تا طراحی پیمان کوروش
کوتس معاون پیشین مشاور امنیت ملی ترامپ در امور خاورمیانه و شمال آفریقا و از چهرههای مرتبط با سیاست فشار حداکثری علیه ایران در دولت اول ترامپ بوده است. او در روند شکلگیری توافقهای ابراهیم نیز نقش داشت و بعدها به فعالیت در بنیاد هریتیج ادامه داد.
کوتس در نشست «از پیمان ابراهیم تا پیمان کوروش» در سپتامبر ۲۰۲۴ شرکت کرد. همچنین، مقاله او در بنیاد هریتیج، حدود بیست روز پیش از آغاز جنگ دوازدهروزه در سال ۲۰۲۵، به موضوع برنامه هستهای ایران و گزینههای سیاست آمریکا پرداخت.
لن خودورکوفسکی؛ ارتباطات سیاسی و نقش واسطهای
خودورکوفسکی معاون دستیار سابق وزیر خارجه آمریکا و مشاور ارشد پیشین نماینده ویژه این کشور در امور ایران در دولت اول ترامپ بوده است. او در فعالیتهای مرتبط با پیمان کوروش، نشستهای NUFDI و سفرهای ایرانیان خارج از کشور به اسرائیل حضور داشته است.
بر اساس گزارشهایی که در متن به آنها اشاره شده، خودورکوفسکی در تسهیل سفر رضا پهلوی به اسرائیل در آوریل ۲۰۲۳ نیز نقش داشته است. حضور او در فعالیتهای سالهای ۲۰۲۱، ۲۰۲۳ و ۲۰۲۵ یکی از پیوندهای فردی مهم میان بخشهای مختلف این روند به شمار میرود.
ارسال نظر