کاپیتان زن جاده‌ ها / روایت زندگی و سختی‌ های رانندگی ترانزیت و اتوبوس از زبان یک زن + فیلم

به گزارش خبرنگار اقتصادی رکنا، رانندگی اتوبوس و ترانزیت، از بیرون شاید فقط نشستن پشت فرمان و رساندن مسافر از مبدا به مقصد به نظر برسد، اما برای راننده ای که ساعت های طولانی در جاده است، این شغل با خستگی، بی خوابی، فشار جسمی، دوری از خانواده، مسئولیت جان مسافران، مشکلات فنی خودرو و نگرانی های اقتصادی گره خورده است.

برای زنان، اما داستان ابعاد دیگری هم دارد. حضور یک زن پشت فرمان اتوبوس هنوز برای بخشی از جامعه غیرمنتظره است و زنی که وارد این حرفه می شود، علاوه بر سختی های شغل، باید با موانعی مانند دشواری پیدا کردن کار، نبود حمایت کافی، نگرانی های امنیتی و نبود مسیر مشخص برای طرح مشکلاتش نیز مواجه شود.

«اعظم صدری» حدود شش سال است که راننده اتوبوس است. او پیش از ورود به این حرفه، کارهای مختلفی از خیاطی و آرایشگری تا آموزش آشپزی و شیرینی پزی و فعالیت در یک شرکت دولتی را تجربه کرده است. حالا در مسیرهای داخلی و خارجی رانندگی کرده و از تجربه حضور در ترکیه، ارمنستان، عراق، کربلا و نجف می گوید.

او معتقد است علاقه به رانندگی به تنهایی برای ماندن در این حرفه کافی نیست و زنان پیش از ورود به این شغل باید بدانند با چه مشکلاتی روبه رو خواهند شد؛ از هزینه بیمه و نبود نرخ ثابت گرفته تا خطرهایی که ممکن است یک راننده تازه کار بدون آگاهی از آنها، گرفتارشان شود.

اولین بار که پشت فرمان نشستم، فکر می کردم خیلی سخت است

صدری درباره نخستین تجربه رانندگی اتوبوس می گوید:«حس خیلی قشنگی داشتم. فکر می کردم خیلی سخت است، اما وقتی پشت فرمان نشستم، دیدم مثل ماشین های دیگر است. همان لحظه برایم جذابیت داشت و خیلی راحت و ریلکس پشت فرمان نشستم.»

به گفته او، نخستین تجربه رانندگی اش در دوران کرونا اتفاق افتاد؛ دوره ای که محدودیت های خاص خود را داشت، اما این شرایط نتوانست علاقه او به رانندگی را از بین ببرد.

او می گوید علاقه اش به تجربه کارهای مختلف نیز موضوع تازه ای نیست و پیش از رانندگی اتوبوس، مشاغل متفاوتی را تجربه کرده است.

مردم با دیدن راننده زن تعجب می کنند

حضور یک زن پشت فرمان اتوبوس هنوز برای بسیاری از مردم صحنه ای متفاوت است. صدری می گوید واکنش ها به حضور زنان در این حرفه متفاوت است؛ برخی تعجب می کنند و برخی دیگر با تشویق از راننده زن استقبال می کنند.

او می گوید:«در چشم عوام، دیدن یک خانم راننده اتوبوس صحنه جالبی است. بعضی ها می گویند چرا یک خانم وارد این کار شده، اما خیلی از همکاران هم می گویند آفرین، شیرزن است و از این کار استقبال می کنند.»

به اعتقاد او، کسی که سختی های این شغل را از نزدیک دیده باشد، نگاه متفاوتی نسبت به راننده اتوبوس خواهد داشت.

کمردرد، پادرد و بی خوابی؛ سختی هایی که پشت فرمان دیده نمی شود

یکی از مهم ترین بخش های صحبت های این راننده، مشکلات جسمی ناشی از رانندگی طولانی است؛ مشکلاتی که به گفته او، در ظاهر شغل دیده نمی شوند.

صدری می گوید:« خانمی که پشت فرمان می نشیند، استقامت یک آقا را ندارد. کمردرد، پادرد و بی خوابی هست. خیلی ها شب ها خوابشان می گیرد. من خودم در رانندگی شب مشکل ندارم و خوابم نمی گیرد، اما اینها بخشی از سختی های کار است.»

او در عین حال به مشکلات فنی اتوبوس در جاده اشاره می کند و می گوید زمانی که وسیله نقلیه دچار نقص فنی می شود، ممکن است یک راننده زن در انجام برخی امور فنی و سنگین با دشواری بیشتری مواجه شود.

از نگاه او، بنابراین کسی که می خواهد وارد این حرفه شود، نباید فقط رانندگی را یاد بگیرد، بلکه باید اتوبوس، ساختار فنی آن و شرایط واقعی کار در جاده را نیز بشناسد.

گواهینامه پایه یک به تنهایی کافی نیست

صدری یکی از مشکلات مهم ورود افراد به حرفه رانندگی اتوبوس را فاصله میان داشتن گواهینامه و داشتن تجربه واقعی می داند.

او می گوید:«کسی واقعا این کاره است که مدتی شاگردی کرده باشد، اتوبوس را بشناسد و چم و خم آن را بداند. ما که با این شغل از ابتدا آشنا نبودیم و شاگردی نکرده ایم که یکباره پله هایش را بالا برویم و پشت فرمان بنشینیم.»

به اعتقاد او، زنان برای ورود به این حرفه به آموزش و تجربه عملی نیاز دارند و شرایط جسمی و توانایی های آنان نیز باید در برنامه ریزی سفرها مورد توجه قرار گیرد.

او معتقد است راننده زن نمی تواند بدون توجه به توان جسمی، به صورت مداوم و فشرده در مسیرهای طولانی رفت و برگشت فعالیت کند و این موضوع باید در برنامه ریزی کاری دیده شود.

گواهینامه دادن کافی نیست؛ زن باید بتواند از آن استفاده کند

یکی از مهم ترین مشکلاتی که این راننده مطرح می کند، وضعیت زنان پس از دریافت گواهینامه پایه یک است.

به گفته او، بسیاری از زنان پس از دریافت گواهینامه، تازه با مشکل اصلی مواجه می شوند؛ اینکه چگونه باید وارد بازار کار شوند.

صدری می گوید: «اگر خانمی گواهینامه پایه یک گرفته و می خواهد کار کند، یا باید صاحب اتوبوس باشد یا شراکت و پشتوانه ای داشته باشد. اگر اینها را نداشته باشد، واقعا سخت است.»

او توضیح می دهد که یک راننده تازه وارد معمولا مالک اتوبوس نیست و از سوی دیگر، کمتر کسی حاضر است یک وسیله نقلیه گران قیمت را در اختیار فردی قرار دهد که تجربه کافی ندارد.

به اعتقاد او، صدور گواهینامه باید در کنار ایجاد یک مسیر مشخص برای اشتغال قرار گیرد؛ وگرنه ممکن است زنی آموزش ببیند و گواهینامه بگیرد، اما عملا نتواند از مهارت خود برای پیدا کردن شغل استفاده کند.

هشدار درباره خطرهایی که یک راننده تازه کار ممکن است نداند

صدری در بخش دیگری از صحبت هایش نسبت به نبود آموزش و توجیه کافی پیش از ورود زنان به این حرفه هشدار می دهد.

او معتقد است زنان تازه وارد ممکن است به دلیل ناآشنایی با محیط کار و افراد فعال در این حوزه، در معرض سوءاستفاده قرار بگیرند.

او از تجربه ای که یکی از زنان برایش تعریف کرده، می گوید:«یک خانم برایم تعریف می کرد که به او گفته بودند بیا برویم ترکیه. او را برده بودند و صبح که به مقصد رسیدند، متوجه شده بود موضوع ماشین و بار با چیزی که فکر می کرده متفاوت است و بار قاچاق حمل شده است. می گفت به او فقط سه میلیون تومان برای یک هفته داده بودند. اگر آن بار لو می رفت، ممکن بود این زن سال ها زندان برود.»

صدری تاکید می کند که چنین اتفاقی نشان می دهد زنان پیش از ورود به این حرفه باید آموزش های لازم را دریافت کنند و بدانند با چه کسانی، تحت چه شرایطی و برای چه کاری قرار است همکاری کنند.

به اعتقاد او، برگزاری دوره های توجیهی و آموزشی می تواند بخشی از این مشکلات را کاهش دهد.

چرا برای مشکلات زنان، همیشه باید به یک آقا مراجعه کنیم؟

یکی از اصلی ترین مطالبات این راننده، ایجاد یک مرجع مشخص برای رسیدگی به مسائل زنان راننده است.

او می گوید برخی مشکلات ممکن است ماهیت خاصی داشته باشد و یک زن ترجیح دهد آن را با یک مسئول زن در میان بگذارد.

صدری می گوید:«آیا یک آقا متوجه می شود یک خانم چه مشکل خاصی دارد؟ باید یک خانم آنجا باشد که راننده زن بتواند راحت به او مراجعه کند و حرف دلش را بزند.»

او معتقد است در ساختارهای مربوط به حمل و نقل باید زنانی که خودشان تجربه رانندگی دارند نیز حضور داشته باشند تا راننده زن برای هر مشکل مجبور نباشد از این اداره به آن اداره و از این ترمینال به ترمینال دیگر مراجعه کند.

او در عین حال تاکید می کند که بحث او زنانه یا مردانه کردن این شغل نیست:«من معتقدم شغل اصلا زن و مرد ندارد. اما اگر قرار است زنان در این حرفه حضور داشته باشند، باید بخشی از ساختار هم برای رسیدگی به مسائل آنها در نظر گرفته شود.»

مشکل قانونی را نباید با تلفن و کدخدامنشی حل کرد

صدری یکی دیگر از مشکلات خود را نحوه رسیدگی به مسائل اداری و کاری عنوان می کند و معتقد است وقتی موضوعی قانونی است، باید از مسیر قانونی پیگیری شود.

او از تجربه ای شخصی می گوید که برای حل یک مشکل کاری، ابتدا به یکی از همکاران مرد مراجعه کرده، اما به جای پیگیری رسمی، تماس های مختلفی با افراد گرفته شده است.

او می گوید:«گفتم اگر کار قانونی است، قانونی انجامش بدهید. این که بین زن و شوهر نیست که ریش سفید و واسطه بخواهد مشکل را حل کند. کار قانونی، روال اداری دارد.»

به گفته او، در نهایت نه تنها به حق کامل خود نرسیده، بلکه از مبلغی که قرار بوده دریافت کند نیز کاسته شده است.

در جاده بیشتر از چه چیزی می ترسم؟ از راننده های مزاحم!

صدری که مسیرهای طولانی داخلی و خارجی را تجربه کرده، می گوید تاکنون حادثه جدی برایش رخ نداده و از خود جاده ترس خاصی ندارد، اما رفتار برخی رانندگان خودروهای شخصی برایش نگران کننده است.

او می گوید یکی از خطرهای جدی، رفتار رانندگانی است که هنگام سبقت گرفتن از اتوبوس، ناگهان مسیر را می بندند یا با ترمزهای ناگهانی و حرکات خطرناک، اتوبوس را در شرایط دشوار قرار می دهند.

او می گوید:«همین چند وقت پیش یک ماشین به شکلی اریب جلوی اتوبوس آمد که اگر خدا رحم نمی کرد، ممکن بود به جلوی اتوبوس برخورد کند.»

به اعتقاد او، بسیاری از رانندگان خودروهای شخصی ابعاد و طول اتوبوس را در نظر نمی گیرند و با ورود ناگهانی به مسیر، امکان حرکت ایمن خودروهای سنگین را دشوار می کنند.

او معتقد است آموزش فرهنگ رانندگی در کنار اتوبوس ها و خودروهای سنگین باید جدی تر گرفته شود.

از قشم تا کربلا و نجف؛ سفرهایی که گاهی ۱۱ روز طول می کشد

صدری طولانی ترین مسیر داخلی خود را قشم عنوان می کند و می گوید سفر به کربلا و نجف نیز از طولانی ترین تجربه های کاری او بوده است.

به گفته او، بعضی سفرها تا ۱۰ یا ۱۱ روز طول کشیده و طبیعی است که در چنین شرایطی راننده مدت زیادی از خانواده دور باشد.

با این حال، او می گوید خانواده اش مانع فعالیتش نشده اند و همسرش نیز با کار کردن او مخالفتی نداشته است.

صدری خودش را در کنار رانندگی همچنان یک زن خانه دار می داند و می گوید حتی در سفرهای کاری نیز تلاش می کند امور خانه و زندگی را مدیریت کند.

«اگر به عقب برگردم، باز هم این شغل را انتخاب می کنم؛ اما به دختران جوان توصیه اش نمی کنم»

شاید یکی از مهم ترین بخش های روایت صدری، تناقض میان علاقه شخصی او به این شغل و توصیه اش به زنان جوان باشد.

او با وجود تمام سختی هایی که از آنها می گوید، همچنان رانندگی را دوست دارد؛ اما وقتی از او پرسیده می شود آیا این شغل را به دختران جوان پیشنهاد می کند، پاسخ منفی می دهد.

او می گوید:«اگر یک دختر جوان بخواهد وارد این شغل شود، توصیه می کنم کار دیگری انجام دهد. محیط مناسب نیست. این شغل سخت است و با افرادی سر و کار داری که سطح سواد و شرایطشان متفاوت است.»

او تاکید می کند که این حرف به معنای نداشتن علاقه به رانندگی نیست، بلکه نتیجه تجربه شش ساله او از محیط این شغل است.

«من علاقه دارم. مثل اینکه شما علاقه دارید درس بخوانید یا چیزی یاد بگیرید. علاقه وجود دارد، اما وقتی زمینه اش فراهم نیست، علاقه به تنهایی کافی نیست.»

«بیمه نزدیک ۸ میلیون تومان است؛ یک راننده تازه کار فقط برای بیمه کار می کند»

هزینه بیمه یکی دیگر از مشکلات مهمی است که این راننده مطرح می کند؛ مسئله ای که به گفته او، برای رانندگان تازه وارد و به ویژه زنان سرپرست خانواده فشار بیشتری ایجاد می کند.

صدری می گوید:«یکی از مسائل بیمه است. همه همکارها، مخصوصا کسانی که جدید وارد این کار شده اند، باید هزینه بیمه را پرداخت کنند. نزدیک ۸ میلیون تومان فقط پول بیمه می شود. حالا یک خانم را در نظر بگیرید که سرپرست خانواده است؛ اگر تازه کار باشد، ممکن است مدتی فقط کار کند تا بتواند پول بیمه اش را دربیاورد.»

او می گوید دستمزد برخی سرویس ها نیز به اندازه ای نیست که هزینه های راننده را پوشش دهد.

«مثلا برای یک سفر یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان می دهند. راننده باید چند سرویس برود تا تازه هزینه بیمه اش دربیاید؟ تازه بعضی ها همان یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان را هم کامل نمی دهند و یک میلیون یا یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان پرداخت می کنند.»

صدری تاکید می کند که هزینه های راننده فقط بیمه نیست و راننده باید هزینه های دیگری نیز پرداخت کند.

«یک خانم را در نظر بگیرید که سرپرست خانواده است؛ اگر تازه کار باشد و فقط بتواند هزینه بیمه اش را دربیاورد، مخارج دیگرش چه می شود؟ من خودم یک ماهی  پیش آمد که کل درآمدم فقط ۸۰۰ هزار تومان بود. واقعا این نهایت بی انصافی است.»

برای راننده نرخ ثابتی وجود ندارد

از نگاه این راننده، نبود نرخ مشخص برای دستمزد یکی از جدی ترین مشکلات حرفه رانندگی است.

او می گوید:«اصلا نرخ ثابتی وجود ندارد. هر کسی هر جور دلش بخواهد می گوید. مثلا یکی ماشینش گران تر است و به همین دلیل می آید به راننده کمتر می دهد. خب گران بودن ماشین شما چه ربطی به راننده دارد؟ شما ماشینت را گران تر می فروشی، اما راننده همان مسافت را می رود و همان رانندگی را انجام می دهد.»

صدری معتقد است هزینه و ارزش اتوبوس نباید بهانه ای برای کاهش سهم راننده باشد.

«ماشین شما اگر گران است، مالیات و هزینه هایش مربوط به خودتان است. راننده هم باید حق خودش را بگیرد.»

به اعتقاد او، نبود نرخ مشخص قدرت چانه زنی رانندگان را کاهش داده و باعث می شود برخی رانندگان، به دلیل نیاز اقتصادی، مجبور شوند سرویس هایی را با دستمزد پایین قبول کنند.

صدری در فضای مجازی نیز فعالیت دارد و می گوید به دلیل شناخته شدن صفحه اش، افراد زیادی برای گرفتن سرویس با او تماس می گیرند.

او توضیح می دهد که در چنین شرایطی اگر سرویسی به او پیشنهاد شود، آن را به راننده ای که می شناسد معرفی می کند و ارتباط را مستقیم میان دو طرف برقرار می کند.

«مثلا یک تور هست، من آقای فلانی را می شناسم، به او می گویم چنین توری هست، شما می برید؟ شماره دو طرف را به هم می دهم و خودشان مستقیم با هم هماهنگ می کنند. نه شماره کارت من وسط است، نه پولی به حساب من می آید.»

او تاکید دارد که هدفش از این کار، کمک به پیدا کردن سرویس برای همکاران است و از این معرفی ها درآمدی دریافت نمی کند.

معرفی چند سرویس خارجی؛ زحمتی که کشیدم دیده نشد!

این راننده در ادامه از تجربه ای می گوید که برای یک صاحب خودرو چند سرویس خارجی را هماهنگ کرده است اما دست آخر بابت این هماهنگی هزینه ای دریافت نکرده است.

به گفته او، این کار علاوه بر هزینه تلفن و رفت و آمد، زمان و انرژی زیادی از او گرفته، اما در نهایت بابت نقشی که در معرفی و هماهنگی داشته، حمایت یا مبلغ اضافه ای دریافت نکرده است.

از نگاه صدری، یکی از مهم ترین مشکلات سفرهای جاده ای و تورها، نبود قرارداد روشن درباره زمان شروع و پایان کار و میزان دقیق دستمزد است.

او از تجربه ای می گوید که پس از پایان یک تور، درباره مبلغ پرداختی و مدت زمان کار اختلاف ایجاد شده است. او معتقد است چنین اختلاف هایی نباید پس از پایان سفر و بر اساس وعده های شفاهی ایجاد شود و حتی اگر تور چند روز طول بکشد، مبنای محاسبه دستمزد باید از ابتدا مشخص باشد.

قانون داریم، اما مجری قانون کم داریم

صدری در ادامه انتقاد خود را متوجه نحوه رسیدگی به اختلاف میان راننده، مالک اتوبوس و سفارش دهنده سفر می کند.

او می گوید وقتی اختلافی ایجاد می شود، راننده نباید مجبور باشد برای حل مشکل به تماس تلفنی، واسطه یا کدخدامنشی متوسل شود.

«ما قانون زیاد داریم، ولی مشکل این است که قانون اجرا نمی شود. اگر یک موضوع قانونی است، باید روال قانونی داشته باشد. من اگر برای یک نفر راننده معرفی کردم، دیگر بعد از آن خودشان با هم قرارداد می بندند و هماهنگ می کنند. اگر مشکلی پیش آمد، نباید همه چیز گردن کسی بیفتد که فقط معرف بوده است.»

او می گوید در یکی از موارد برای پیگیری موضوع به اداره راهداری مراجعه کرده و معتقد است باید برای چنین اختلاف هایی سازوکار مشخصی وجود داشته باشد.

«من گفتم اگر قرار است سیستم هوشمند یک نفر قطع شود یا با کسی برخورد شود، روال قانونی اش چیست؟ من که مالک ماشین نیستم و اصلا ماشین ندارم. من فقط راننده ای را معرفی کردم. باید یک روند مشخص وجود داشته باشد.»

قرارداد باید مثل دفترچه هوشمند راننده قابل بررسی باشد

این راننده پیشنهاد می کند قراردادهای مربوط به تور و سرویس های جاده ای نیز مانند اسناد مربوط به فعالیت راننده، قابل بررسی و استناد باشند.

او می گوید:«همان طور که دفترچه هوشمند ما را پلیس راه بررسی می کند، قرارداد ما هم باید وجود داشته باشد. وقتی راننده را متوقف می کنند، مشخص باشد قرارداد دارد یا نه، از چه ساعتی شروع شده، تا چه ساعتی ادامه دارد و بابت چه چیزی باید پول بگیرد.»

به اعتقاد او، وجود چنین سازوکاری می تواند از اختلاف های بعدی و تضییع حقوق رانندگان جلوگیری کند.

صدری معتقد است در برخی موارد، ارزش بالای اتوبوس باعث می شود توجه بیشتری به مالک وسیله نقلیه شود و حقوق راننده کمتر مورد توجه قرار گیرد.

او می گوید:«گاهی چون ماشین یک نفر میلیاردی است و چند دستگاه ماشین دارد، سیستم بیشتر هوای صاحب ماشین را دارد. اما همان راننده ای که پشت فرمان آن ماشین نشسته و کار می کند، نباید فراموش شود.»

به گفته او، راننده ممکن است به دلیل نبود فرصت شغلی یا فشار اقتصادی مجبور به قبول دستمزد پایین شود و همین مسئله نباید مبنای تعیین دستمزد او قرار گیرد.

ضبط دفترچه راننده یعنی ساقط کردن او از زندگی

صدری در بخش دیگری از صحبت های خود به نحوه برخورد با تخلفات رانندگان و ضبط دفترچه آنها اشاره می کند؛ موضوعی که به گفته او فقط مختص زنان نیست و می تواند زندگی هر راننده ای را تحت تاثیر قرار دهد.

او می گوید:«به ندرت برای خودم پیش آمده که دفترچه ام را بگیرند. من خودم خیلی مراقبم؛ کمربند می بندم، حواسم به گوشی نیست، قوانین را رعایت می کنم. اما بحث من فقط خودم نیستم، درباره همه راننده ها حرف می زنم.»

به گفته او، گاهی دفترچه راننده به دلیل یک اشتباه یا تخلف ضبط می شود و راننده برای بازپس گیری آن باید مدت زیادی از کار و زندگی خود دور بماند.

«یک راننده بچه دارد، مستاجر است، قسط و قرض دارد. اگر دفترچه اش را ۴۵ روز بگیرند، در این مدت باید چه کار کند؟ راننده باید چند روز از کارش بیفتد و چقدر هزینه کند تا برود دفترچه اش را پس بگیرد؟»

او معتقد است برخورد با تخلفات باید متناسب با نوع تخلف و به صورت مرحله ای باشد.

«اگر می خواهید برخورد کنید، اول تذکر بدهید. مثل فوتبال که کارت زرد می دهند؛ اگر تکرار شد، اخطار بعدی بدهید. اما اینکه به خاطر هر اشتباه کوچکی دفترچه طرف را بگیرید، درست نیست.»

صدری به اشتباهات احتمالی رانندگان در مسیرهای ناآشنا نیز اشاره می کند و می گوید ممکن است راننده ای برای نخستین بار وارد مسیری شود و به دلیل ناآشنایی، دچار اشتباه شود.

او می گوید:«بعضی وقت ها پلیس در جایی ایستاده که اصلا دیده نمی شود یا راننده باید مسافت زیادی برود و دور بزند. من راننده ای هستم که شاید برای اولین بار وارد آن مسیر شده ام. ممکن است اشتباه کنم. ما که مسافر را سوار نکرده ایم که فرار کنیم؛ اتوبوس است و مشخص است کجا می رود.»

به گفته او، در چنین مواردی می توان ابتدا موضوع را بررسی و استعلام کرد و سپس درباره نوع برخورد تصمیم گرفت.

این مشکلات فقط برای زنان نیست؛ اما زنان بیشتر نیاز به حمایت دارند

صدری تاکید می کند که همه مشکلاتی که مطرح کرده، مخصوص زنان نیست و رانندگان مرد نیز با بسیاری از آنها مواجه هستند.

او می گوید:«من فقط درباره خانم ها حرف نمی زنم. این مشکلات برای آقایان هم هست. اما وقتی درباره ورود خانم ها به این شغل صحبت می کنیم، باید شرایط آنها را هم ببینیم.»

از نگاه او، زنانی که وارد رانندگی اتوبوس می شوند نباید پس از دریافت گواهینامه، بدون پشتوانه وارد بازاری شوند که نرخ، قرارداد، بیمه و مسیر رسیدگی به مشکلات در آن برایشان روشن نیست.

این راننده در نهایت انتقاد خود را متوجه نبود حمایت سازمان یافته از زنان راننده می کند و می گوید زنان در این حوزه گاهی احساس می کنند کسی مسئول پیگیری مشکلات آنها نیست.

او می گوید:«خانم ها در این قضیه خیلی جدی گرفته نشده اند. انگار هر کس هر جا گیر کرد، خودش باید دنبال کارش برود. این طور نیست که واقعا به زن راننده بها بدهند و از حقش دفاع کنند.»

به گفته او، وجود یک مرجع مشخص برای رسیدگی به مسائل زنان راننده می تواند بسیاری از مشکلات را کاهش دهد؛ مرجعی که راننده زن بداند در صورت بروز مشکل در زمینه بیمه، دستمزد، قرارداد، مالک اتوبوس یا برخوردهای اداری، باید به آن مراجعه کند.

او تاکید می کند:«اگر قرار است از خانم ها در این شغل استفاده شود، باید حمایت هم وجود داشته باشد. زن نباید فقط گواهینامه بگیرد و بعد خودش بماند و هزار مشکل.»

یک مطالبه مشخص برای زنان راننده

در پایان این گفت و گو، مهم ترین مطالبه این راننده ایجاد یک مسیر مشخص، قانونی و امن برای ورود و فعالیت زنان در حمل و نقل جاده ای است؛ مسیری که در آن زن راننده بداند برای پیدا کردن کار باید به کجا مراجعه کند، با چه فردی قرارداد ببندد، مالک واقعی وسیله نقلیه چه کسی است، در صورت بروز مشکل به چه مرجعی مراجعه کند و برای مسائل خاص خود بتواند با یک مسئول زن گفت و گو کند.

صدری می گوید: «اگر قرار است زنان در این شغل باشند، باید از آنها حمایت شود. یک جایی باشد که زن راننده بتواند مراجعه کند، مشکلش را بگوید و بداند چه کسی پیگیر آن است.»

روایت این راننده، فراتر از داستان یک زن پشت فرمان اتوبوس، تصویری از بخشی از مشکلات رانندگان حمل و نقل جاده ای است؛ از دستمزد و بیمه گرفته تا قراردادهای نامشخص، نحوه برخورد با تخلفات و نبود سازوکار روشن برای حل اختلاف ها. اما برای زنان، این مشکلات با موانع دیگری نیز گره خورده است؛ زنانی که برای ورود به شغلی که سال ها مردانه تلقی شده، تنها به گواهینامه نیاز ندارند، بلکه به آموزش، امنیت، امکان اشتغال، قرارداد روشن، حمایت قانونی و مرجعی برای شنیدن مشکلاتشان نیاز دارند.

شاید مهم ترین پرسشی که از دل این روایت بیرون می آید همین باشد: اگر قرار است زنان وارد مشاغل سخت و مردانه شوند، آیا صرف صدور گواهینامه و مجوز برای ورود آنها کافی است، یا باید برای ماندن، امنیت و برخورداری عادلانه آنها از حقوق شغلی نیز سازوکاری مشخص وجود داشته باشد؟