فعالیت ویرانگر کارخانه ریزگردسازی در قلب خوزستان؛ ۷۰ درصد هورالعظیم خشک شد/ غارت حقابه؛ وقتی توسعه صنعتی بر حیات تالاب مقدم می شود

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، خبر کوتاه است اما به اندازه یک فاجعه زیست‌محیطی وزن دارد. هفتاد درصد تالاب هورالعظیم خشک شده و تنها ۳۰ درصد آن نفسی تازه می‌کند. رئیس اداره حفاظت محیط زیست دشت آزادگان صراحتا اعلام کرده که وضعیت این زیست‌بوم حیاتی اصلا خوب نیست. این آمار و ارقام، تنها یک گزارش ساده محیط‌زیستی نیست؛ بلکه زنگ خطری برای امنیت زیستی استان خوزستان و مناطق همجوار است که نادیده گرفتن آن هزینه‌های جبران‌ناپذیری به بار خواهد آورد.

وقتی سخن از خشک شدن هفتاد درصدی تالاب به میان می‌آید، یعنی با یک کانون بزرگ جدید برای تولید گرد و غبار روبرو هستیم. هورالعظیم نه یک حوضچه آب که ریه تنفسی منطقه است. وقتی این ریه خشک شود، انتظار نداشته باشید هوا برای نفس کشیدن باقی بماند. ریزگردهایی که از بستر خشک این تالاب برمی‌خیزند، با کوچک‌ترین جریان باد، زندگی را در شهرهای خوزستان مختل می‌کنند و این یعنی افزایش بیماری‌های تنفسی، مهاجرت اجباری ساکنان محلی و نابودی کشاورزی و دامداری منطقه.

مشکل کجاست؟ پاسخ ساده است، بازی با حقابه. مسئولان محیط‌زیست دائما از ضرورت تامین دائمی حقابه سخن می‌گویند، اما در عمل، اولویت‌بندی‌ها چیز دیگری را نشان می‌دهد. وقتی آب در بالادست پشت سدها حبس می‌شود یا به مصارف دیگری می‌رسد که سود آن برای بخش‌های خاص است، این تالاب است که باید تاوان بدهد. مدیریت آب در ایران همواره در چنبره نگاه‌های بخشی‌نگر گرفتار بوده است؛ نگاهی که تالاب را نه به عنوان یک زیست‌بوم حیاتی، بلکه به عنوان حوضچه‌ای بلااستفاده می‌بیند که می‌توان از آب آن صرف‌نظر کرد.

این خشکی مطلق، خبر از یک آینده هولناک می‌دهد. اگر روند فعلی تغییر نکند، دیری نخواهد گذشت که ۳۰ درصد باقی‌مانده نیز به سرنوشت ۷۰ درصد دیگر دچار شود. آن زمان دیگر نه خبری از صیادی خواهد بود، نه زیستگاه پرندگان مهاجر، و نه تعدیل دمای هوا. هورالعظیم امروز در حال احتضار است و فریادهای کارشناسان مبنی بر ضرورت تامین حقابه، در راهروهای اداری و تصمیم‌گیری گم شده است. تالابی که باید سپر دفاعی خوزستان در برابر طوفان‌های شن باشد، امروز خود به عامل تولید آن‌ها تبدیل شده است. مسئولان باید پاسخگو باشند که در ازای خشکاندن این سرمایه ملی، چه به دست آورده‌اند؟ سکوت در برابر این نابودی، خیانتی به نسل‌های آینده این سرزمین است.