چگونه درباره بیماری با کودکان صحبت کنیم؟

معمولا در بين اينگونه مسائل بايد به سن بچه‌ها توجه كرد. بچه‌ها در سن 9 سالگي اغلب اطلاعات آگاهانه‌اي در مورد پديده مرگ و بيماري‌هاي جدي و دائمي دارند و مساله مرگ تاحدودي آشكارتر شده، ولي در سن كم اين پديده براي بچه‌ها عجيب و غريب و ناآشكار است. مساله مهم در اين ارتباط اين است كه وقتي اطرافيان به بيماري به نوعي سخت و لاعلاج مبتلا هستند، بايد دیگر افراد خانواده به بچه كمك كنند؛ به اين شكل كه بيان اين مساله نبايد هيجانی و شديد باشد تا بچه‌ها دچار اضطراب شوند. واكنش بچه‌ها بسته به نوع اطلاعات دادن و اخباري است كه اطرافيان به او مي‌گويند. لازم است براي اين منظور كودك را آرام كنيم و از جنبه دردناك مساله كم كنيم و بگذاريم او خودش در اين باره سوال كند. بعد از اينكه او همه اطلاعاتش را درباره بيماري اعلام كرد و درد و احساساتش را بيان كرد، آنگاه به آرامي مساله را به او توضيح مي‌دهيم. البته برخي از بچه‌ها ممكن است در ويژگي انكار باشند در نتيجه خيلي تمايلي به مساله بيماري و مرگ نشان نمي‌دهند و نبايد به زور او را مجبور كنيم با اين مساله روبه‌رو شود. در واقع بايد به آنها فرصت داد و سپس آن را بيان كرد. در حال حاضر مادر اين بچه به بيماري سختي مبتلا هستند و سن او براي درك اين مساله كم است. سعي كنيد اين مساله را يكدفعه به او بيان نكنيد و به او فرصت دهيد تا خودش با واقعيت روبه‌رو شود و آنگاه به تدريج و آرام بدون اينكه او دچار اضطراب شود، بيماري مادرش را به او بگوييد.