باران آمد، اما سدهای تهران همچنان تشنه‌اند؛ لار فقط ۲ درصد آب دارد!

افزایش حجم آب سدها نسبت به سال گذشته، در نگاه نخست خبر امیدوارکننده‌ای است، اما مقایسه آمارها نشان می‌دهد فاصله میان بهبود ذخایر و رسیدن به وضعیت مطلوب همچنان زیاد است. به بیان دیگر، افزایش ۷۲ درصدی ذخایر نباید این تصور را ایجاد کند که کشور از بحران کم‌آبی عبور کرده است.

در میان سدهای اعلام‌شده، امیرکبیر با ۶۷ درصد و کارون با ۶۲ درصد بیشترین میزان پرشدگی را دارند. مارون نیز ۴۶ درصد ظرفیت خود آب دارد؛ اما وضعیت در برخی دیگر از مخازن چندان امیدوارکننده نیست. کرخه با ۴۰ درصد، دز با ۳۸ درصد و طالقان با ۳۷ درصد پرشدگی همچنان کمتر از میانگین کشوری قرار دارند.

نگرانی زمانی جدی‌تر می‌شود که به وضعیت سدهای لار، ماملو و لتیان نگاه کنیم؛ مخازنی که در تأمین آب تهران نقش دارند. سد لار با تنها ۲ درصد پرشدگی، تقریباً خالی است. ماملو نیز فقط ۱۱ درصد و لتیان ۲۷ درصد ظرفیت خود آب دارند.

این ارقام یک واقعیت مهم را آشکار می‌کند: بارش بیشتر لزوماً به معنای پر شدن سدها نیست. میزان بارندگی، پراکندگی جغرافیایی آن، وضعیت حوضه‌های آبریز و حجم روان‌آب ورودی به مخازن، همگی تعیین می‌کنند چه مقدار از بارش‌ها واقعاً به ذخایر قابل استفاده تبدیل شود.

از سوی دیگر، مسئله فقط میزان آب موجود در سدها نیست؛ نحوه مدیریت مصرف، برداشت از منابع زیرزمینی و برنامه‌ریزی برای ماه‌های کم‌بارش نیز اهمیت دارد. اگر افزایش ذخایر آبی به اصلاح الگوی مصرف و مدیریت منابع منجر نشود، بارندگی‌های مقطعی نمی‌توانند تضمینی برای عبور از تنش آبی باشند.

آمارها فعلاً یک پیام روشن دارند: سدها نسبت به سال گذشته آب بیشتری دارند، اما هنوز بیش از نیمی از ظرفیت مخازن کشور خالی است؛ در تهران نیز مخزنی مانند لار با ذخیره ۲ درصدی، یادآور این واقعیت است که بحران آب با چند موج بارندگی تمام نمی‌شود.