نمی‌دانم اگر او نبود چه می‌کردم. دستم را گرفت و راه‌رفتن را یادم داد. با لبخندش به من امید داد و همیشه می‌گفت: «پسرم مرد باش.» قصه زندگی‌ام را بنویسید تا همه آن‌هایی که سایه پدر روی سرشان است، همین امروز به دست‌بوسی پدرانشان بروند و خدا را به‌خاطر وجود این گوهر نایاب شکر کنند.

بعد‌از دانشگاه از شهر خودمان به تهران رفتم و در آنجا عاشق دختری به نام زیبا شدم که خیلی باکلاس بود. آن سال بدون اطلاع پدر و مادرم با پری رؤیاهایم ازدواج کردم. خجالت می‌کشیدم بگویم آن‌ها خانواده‌ام هستند. بعد‌از مدتی والدینم فهمیدند زن گرفته‌ام و بلافاصله به تهران آمدند. برایشان در یکی از مسافرخانه‌ها اتاقی اجاره کردم و پولی کف دستشان گذاشتم تا برگردند.

دیگر به خانواده‌ام رو ندادم و به خواسته همسرم آن‌ها را فراموش کردم. اما راست می‌گویند که اگر دعای خیر پدر و مادر پشت سرت نباشد، عاقبت به‌خیر نمی‌شوی. در‌حالی‌که با کمک‌های مالی پدر‌زنم در اوج غرور و پیشرفت بودم، ناگهان ورق زندگی‌ام برگشت و ورشکسته شدم. به‌ناچار فرار Escape کردم و به شهر دیگری رفتم. در آنجا زندگی مخفیانه خودم را در‌حالی گذاشتم. ادامه دادم که همسرم تقاضای طلاق کرد و رفت. روزها و شب‌های سختی را پشت سر چند روز قبل، سرو‌کله یکی از طلبکارهایم پیدا شد.

فهمیدم همسرم انگار قبلا با طلبکارم رابطه کثیفی داشت و بعد از جدایی با او ازدواج کرده و نشانی‌ام را به او داده است. با پیدا‌شدن این فرد، موضوع به پلیس Police گزارش شد و چون طلبکارم حکم جلبم را داشت، دستگیر شدم. نمی‌دانستم چه کنم. به پدرم زنگ زدم. او دار و ندارش را فروخت و آمد تا مشکلی برایم به وجود نیاید. با این همه بی‌احترامی و بدبختی که سرش آورده‌ام، محکم و استوار کنارم ایستاده است و می‌گوید: «‌خدا بزرگ است. پسرم غصه نخور.» من از کرده خودم پشیمانم و امیدوارم بتوانم گذشته‌ام را جبران کنم. پدرم دنبال همسرم می‌گشت. خجالت کشیدم بگویم که او رهایم کرده و دنبال سرنوشت خودش رفته است. در نگاه پدرم، نوری از امید می‌بینم. او پیرمردی روستایی با دست‌های پینه‌بسته و پر‌چین‌و‌چروک است که با گذشت و محبتش به من درس عشق و زندگی داد. حالا خجالت می‌کشم با او روبه‌رو شوم، اما همیشه قهرمان زندگی‌ام می‌ماند.برای ورود به کانال تلگرام ما کلیک کنید.

درباره این خبر سوالی دارید؟ در نظرات از رکنا بپرسید. پایان خبر / رکنا / کدخبر 353516