شهید باقری؛ حلقه وصل آدم‌ها در روزگار دوقطبی‌سازی‌ها

دیروز از نمایشگاه مرکز رشد دانشگاه امام صادق(ع) بازدید کردم. این همان مرکزی است که با جدّ و جهد شهید دکتر مصباح‌الهدی باقری تاسیس شده است و چون مصداق «اُسِّس علی‌التقوی» است در نبود او هم همچنان می‌درخشد؛ مجموعه‌ای از جوانانی که هر یک، رنگ و بوی او را دارند و در اخلاصی به تمام معنا به دنبال حل مسئله‌اند، نه دیده‌شدن خود و بزرگنمایی‌های مرسوم. بدون تعارف، نیمی از انگیزه‌ام برای حضور، ادای دین یه آقا مصباح بود. چندی پیش هم در مجلس بزرگداشتی که این مرکز برای او گرفته بود شرکت کردم و در صحبتی ۵-۴ دقیقه‌ای محورهای زیر را گفنم:

١- اگر پرسشنامه‌ای بین حاضران توزیع شود که ویژگی‌های آن شهید را شمارش کنند دو صفت اخلاص و اخلاق پربسامدترین خواهد بود. معنایش این است که او عمدتا به اینها شناخته می‌شود، در کنار ویژگی‌های دیگری چون دانش و تأسیس‌گری و ...

٢- کنش او با مرکز رشد، باغبانی بود، نه مدیریت خشک و شابلونی. در جذب و به‌کارگیری دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دانشگاه، به دنبال بالندگی آنان بود و از اینرو حتی مسائل شخصی آنان را هم دلسوزانه پیگیری می‌کرد. همه از یک خانواده بودند. نگاه تیم به او ترکیبی از استاد و مشاور و راهنما و پدر و برادر و تکیه‌گاه و معرّف بود.

٣- آن نیک‌پی، اگر چه نشان از دو سو داشت، اما از رفتار آقازادگی مبرا بود. فرزند آیت‌الله باقری کنی و داماد رهبری بودن را دستمایه تفوق یا نفوذ شخصی نمی‌ساخت. او جلوه‌ای از تجلی صفات رحمانی حضرت حق داشت و از اینرو صرفا جنبه‌های مثبت خلایق را می‌دید و آن را برجسته می‌کرد. در زمانه‌ی دو قطبی‌سازی‌های مخرب و انسجام‌کُش، او به دنبال وصل‌کردن آدم‌ها بود، نه راندن به اندک بهانه یا توهم.

صلوات به روح پاکش.