شرکت گاز از مدیریت مصرف می‌ گوید اما ابزار مدیریت هنوز به خانه‌ ها نرسیده است!

به گزارش خبرنگار اقتصادی رکنا، اظهارات تازه علیرضا اعوانی، مدیرعامل شرکت گاز استان تهران، از یک سو تصویری از پیشرفت پروژه های هوشمندسازی ارائه می دهد، اما از سوی دیگر نشان می دهد بسیاری از این طرح ها هنوز در مرحله اجرا قرار دارند.

اعوانی اعلام کرده است سامانه هوشمند مدیریت بحران شبکه گاز تهران تنها 80 درصد پیشرفت دارد و بخش تخلیه گاز محبوس که نقش مهمی در جلوگیری از انفجارهای پس از زلزله دارد، تا 2 سال آینده به بهره برداری کامل خواهد رسید. همچنین به گفته او، نصب کنتورهای هوشمند نیز که سال هاست در قوانین و برنامه های صنعت گاز مطرح شده، تازه قرار است تا پایان امسال آغاز شود.

این در حالی است که همین مقام مسئول چندی پیش، افزایش تعرفه گاز و ضرورت مدیریت مصرف را نیز مورد تأکید قرار داده و از مشترکان خواسته است برای عبور از ناترازی، مصرف خود را کاهش دهند.

نکته قابل توجه آن است که خود مدیرعامل شرکت گاز تهران در همین گفت وگو اذعان می کند بخشی از هدررفت گاز ناشی از فرسودگی شبکه است. او علمک های گاز را از مهم ترین منابع نشتی معرفی کرده و گفته است هر علمک دارای نشتی، در صورت رفع نشدن، سالانه حدود 300 تا 350 مترمکعب گاز هدر می دهد. همچنین به وجود 24 هزار کیلومتر شبکه گاز در تهران و ادامه پروژه تعویض اتصالات قدیمی اشاره کرده است.

این اظهارات نشان می دهد بخشی از ناترازی گاز صرفاً به مصرف مشترکان مربوط نیست و فرسودگی زیرساخت ها و تلفات شبکه نیز سهم قابل توجهی در این مسئله دارد؛ زیرساخت هایی که خود شرکت گاز نیز هنوز در حال اصلاح و نوسازی آنهاست.

از سوی دیگر، قابلیت هایی مانند قرائت آنلاین، مدیریت مصرف، هشدارهای هوشمند و تشخیص دستکاری کنتورها که قرار است نقش مهمی در کنترل مصرف ایفا کنند، هنوز به مرحله اجرا نرسیده اند و طبق اعلام مدیرعامل شرکت گاز، نصب این تجهیزات از پایان امسال آغاز خواهد شد.

اعوانی همچنین آسیب های واردشده در جنگ 40 روزه را یکی از عوامل کاهش ظرفیت تولید گاز عنوان کرده است؛ با این حال خود او تأکید می کند که کشور از سال های گذشته نیز با حدود 300 میلیون مترمکعب ناترازی گاز مواجه بوده است؛ موضوعی که نشان می دهد ریشه این بحران به سال های قبل بازمی گردد و تنها نمی توان آن را به تحولات اخیر نسبت داد.

در چنین شرایطی این پرسش مطرح است که اگر هنوز بخش مهمی از زیرساخت های هوشمندسازی، کاهش هدررفت شبکه و مدیریت هوشمند مصرف به سرانجام نرسیده، آیا افزایش هزینه مشترکان به تنهایی می تواند راهکار مؤثری برای عبور از بحران ناترازی باشد یا آنکه تکمیل پروژه های زیرساختی باید همزمان با سیاست های قیمتی دنبال شود؟