۹ سال تکرار یک وعده؛ چرا ۳۰ درصد سهم زنان از ابتکار تا مهاجرانی تنها در کلام مانده است؟

نه سال تمام، این زمان کمی برای تغییر یک ساختار نیست، اما برای وعده درمانی در ایران، گویی تنها یک پلک بر هم زدن است. بیست و سوم بهمن ماه سال ۱۳۹۶، معصومه ابتکار معاون وقت رئیس جمهور، پشت تریبون رفت و برای رسیدن به ۳۰ درصد سهم مدیریتی زنان بازه زمانی چهارساله تعیین کرد. امروز، بیست و یکم مهرماه ۱۴۰۵، فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت، همان وعده را با همان عدد جادویی ۳۰ درصد تکرار می کند. این تکرار، نه یک خبر، بلکه یک اعتراف تلخ به عقیم ماندن یک سیاست کلان است.

اینکه پس از گذشت بیش از یک دهه، مسئولان دولتی بدون کوچک ترین شرمندگی از شکست هدف گذاری های پیشین، دقیقا همان متن و همان اعداد را بازخوانی می کنند، تنها یک معنا دارد: نگاه تزئینی و ابزاری به زنان در ساختار قدرت. دولتمردان تصور می کنند با تغییر نام ها و دولت ها، حافظه جمعی جامعه پاک می شود. اما حقیقت این است که عدد ۳۰ درصد، امروز برای افکار عمومی نه یک هدف، بلکه نمادی از وعده مکرر است. اگر در سال ۱۳۹۶ این وعده برای بسیاری امیدوارکننده بود، در سال ۱۴۰۵ به یک شوخی تلخ تبدیل شده است.

خطاب به تصمیم گیران فعلی باید صریح بود؛ بس کنید! جامعه از شنیدن اعداد و درصدهایی که هرگز رنگ واقعیت به خود نمی گیرند، خسته شده است. اگر اراده ای برای تغییر ساختار وجود داشت، در این ۱۱ سال، حداقل نیمی از مسیر طی شده بود. تکرار این وعده، نه تنها دستاورد نیست، بلکه اعترافی است بر اینکه شما در این سال ها، نه برنامه ای داشته اید و نه عزمی برای شکستن حلقه های بسته مدیریتی.

شما با این وعده های تکراری، نه به زنان، بلکه به افکار عمومی جامعه بی احترامی می کنید. مدیریت، عرصه اعلام اهداف فضایی نیست، بلکه میدان ارائه گزارش عملکرد است. امروز هیچ کس به شنیدن سهم ۳۰ درصدی جدید نیاز ندارد؛ آنچه جامعه مطالبه می کند، پاسخگویی درباره چرایی شکست این ایده در دهه گذشته است. چرا آن ۳۰ درصد محقق نشد؟ چه کسانی در برابر آن ایستادند؟ 

اینکه مدیریت به جای شایسته سالاری بی تبصره، به سهمیه جنسیتی تقلیل یابد، خود عین بی عدالتی است. اما وقتی حتی همین سهمیه نیز در حد یک بلیت انتخاباتی باقی می ماند، دیگر نمی توان آن را فقط نقد سیاسی نامید. وعده های بی پشتوانه، دیگر خریدار ندارد. عصر بازی با اعداد و ارقام به پایان رسیده است.

 دولتمردان، زمان بیانیه خواندن گذشته است. ما از شما نه وعده جدید، که گزارش عملکرد می خواهیم. اگر توان عملیاتی کردن برنامه های خود را ندارید، با تکرار وعده های سوخته، اعتماد عمومی را بیش از این مخدوش نکنید. جامعه منتظر تغییرات ملموس است، نه تکرار عباراتی که نه سال پیش نیز شنیده ایم.