۶ ماه بلاتکلیفی ۲۰۰ کارگر کارخانه نساجی بروجرد؛ نه به کار برگشتند، نه دیگر بیمه بیکاری دارند/ می گویند: ۹۰ روز است پولی برای زندگی نداریم

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا،  کارگران یک کارخانه نساجی بروجرد می‌گویند حدود ۶ ماه است از کار خارج شده‌اند؛ قرار بود پس از سه ماه به کارخانه برگردند، اما هنوز صدها نفر بلاتکلیف‌اند و برخی می‌گویند حتی بیمه بیکاری‌شان نیز ادامه پیدا نکرده است.

«امروز برو، فردا بیا»؛ این جمله‌ای است که به گفته تعدادی از کارگران این کارخانه طی ماه‌های گذشته بارها در جریان پیگیری وضعیت شغلی و بیمه‌ای خود شنیده‌اند. کارگرانی که می‌گویند حدود شش ماه است از کارخانه خارج شده‌اند، اما هنوز نمی‌دانند قرار است دوباره به سر کار برگردند یا نه.

ماجرا به تعدیل گسترده نیروها در این کارخانه برمی‌گردد. به گفته کارگران، در مقطعی از حدود ۸۵۰ نیروی کارخانه، نزدیک به ۶۷۰ نفر از کار خارج شدند. بخشی از این نیروها بعداً به کارخانه بازگشتند، اما به گفته کارگران، هنوز حدود ۲۰۰ نفر در انتظار تعیین تکلیف هستند.

یکی از کارگران می‌گوید: «گفتند سه ماه صبر کنید، بعد همه را برمی‌گردانیم. برای ما بیمه بیکاری در نظر گرفتند، اما سه ماه که تمام شد، نه همه به کارخانه برگشتند و نه وضعیت بیمه بیکاری مشخص شد. الان نزدیک شش ماه گذشته و ما همچنان بیرون کارخانه‌ایم.»

 کارگرانی با ۱۸ و ۱۹ سال سابقه، همچنان بیرون کارخانه

یکی از نکات مورد اعتراض کارگران، بازگشت برخی نیروها و باقی ماندن تعدادی از کارگران باسابقه در خارج از کارخانه است. کارگران می‌گویند در میان افرادی که هنوز به محل کار بازنگشته‌اند، نیروهایی با ۱۸ و ۱۹ سال سابقه کار حضور دارند؛ افرادی که به گفته خودشان، سال‌ها در بخش‌های مختلف کارخانه از جمله ریسندگی، بافندگی، رنگرزی و بخش‌های فنی فعالیت کرده‌اند.

یکی از کارگران می‌گوید: «ما سال‌ها برای این کارخانه کار کرده‌ایم. بعضی‌هایمان نزدیک بازنشستگی هستیم، اما هنوز بیرون مانده‌ایم. در عین حال نیروهای تازه‌کار وارد کارخانه شده‌اند.»

این کارگران البته درباره معیار دقیق انتخاب نیروهای بازگشته و بازنگشته، خواستار توضیح مدیریت کارخانه هستند و می‌گویند باید مشخص شود تصمیم‌گیری بر چه اساسی انجام شده است.

 «شش ماه است درآمد نداریم»

برای کارگرانی که شغل خود را از دست داده‌اند، مسئله فقط بازگشت به کارخانه نیست؛ مسئله اصلی، تأمین زندگی در این چند ماه است.

یکی از کارگران می‌گوید: «ما زن و بچه داریم. اجاره خانه، قسط، هزینه مدرسه و درمان داریم. وقتی نه حقوق داشته باشیم و نه بیمه بیکاری، واقعاً نمی‌دانیم باید چه کار کنیم.»

او ادامه می‌دهد: «اگر یکی از اعضای خانواده مریض شود، حتی هزینه دکتر و دارو هم برایمان سخت می‌شود. ما فقط می‌خواهیم تکلیفمان مشخص شود؛ اگر قرار است برگردیم، برگردیم و اگر قرار نیست، حداقل وضعیت بیمه و حقوقمان روشن باشد.»

نامه‌نگاری با استانداری و شورای تأمین

کارگران می‌گویند برای پیگیری وضعیت خود بارها به اداره کار مراجعه کرده‌اند و موضوع را از طریق استانداری و شورای تأمین نیز دنبال کرده‌اند.

به گفته آنها، در ابتدا قرار بوده پس از یک دوره سه‌ماهه، نیروهای خارج‌شده دوباره به کار بازگردند، اما با گذشت حدود شش ماه، هنوز بخشی از کارگران در بلاتکلیفی به سر می‌برند.

یکی از کارگران می‌گوید: «نامه زده‌ایم، به استانداری مراجعه کرده‌ایم و موضوع را به شورای تأمین هم رسانده‌ایم، اما هنوز نتیجه‌ای که تکلیف ما را روشن کند، نگرفته‌ایم.»

مطالبه‌ای ساده؛ «تکلیف ما را روشن کنید»

حالا بعد از حدود شش ماه، خواسته اصلی کارگران روشن شدن وضعیتشان است؛ اینکه آیا قرار است دوباره به کارخانه بازگردند یا باید مسیر دیگری برای ادامه زندگی و اشتغال خود پیدا کنند.

یکی از کارگران می‌گوید: «ما دنبال چیزی بیشتر از حقمان نیستیم. یا بگویند برگردید سر کار، یا اگر قرار نیست برگردیم، تکلیف بیمه بیکاری و وضعیت قانونی‌مان را مشخص کنند. شش ماه است بلاتکلیف مانده‌ایم.»

در شرایطی که هر روز تأخیر در تعیین تکلیف این کارگران، فشار بیشتری بر زندگی خانوارهای آنها وارد می‌کند، پاسخ مدیریت ، اداره کار، سازمان تأمین اجتماعی و استانداری درباره تعداد دقیق کارگران خارج‌شده، علت ادامه بلاتکلیفی و برنامه بازگشت نیروها می‌تواند ابعاد این پرونده را روشن کند.