صداوسیما در برابر دوراهی

به این معنا که مردم شیوه ارتباطی خود را تغییر می‌دهند، ولی این تغییر لزوما همراه با تغییر محتوای ارتباطی نیست. بنابراین در آن جوامعی که رادیو و تلویزیون به صورت انحصاری اداره شده و اخبار و تحلیل را نیز انحصاری تولید و پخش می‌کنند، این جایگزینی موجب تحول عمیقی می‌شود، زیرا منجر به دسترسی مردم به اخبار و نظرات جدید و در نتیجه رفتار و داوری‌های جدیدی از سوی مردم می‌شود. مردم به اخبار و نظراتی دسترسی پیدا می‌کنند که در زمان انحصاری‌بودن رادیو و تلویزیون از آن محروم بودند.
بنابراین پیشروی اینترنت و شبکه‌های اجتماعی در این جوامع موجب بحران ارتباطی و سپس اجتماعی می‌شود. در این حالت دو نوع رسانه با دو رویکرد متضاد و ستیزه‌جویانه در برابر یکدیگر قرار می‌گیرند. در یک طرف رادیو و تلویزیون رسمی هستند و در طرف مقابل اینترنت و شبکه‌های اجتماعی صف‌آرایی می‌کنند و با گذشت زمان شبکه‌های اجتماعی و اینترنت عرصه را به رادیو و تلویزیون تنگ می‌کنند و نوعی قطبی‌شدن را در جامعه دامن می‌زنند.
در ایران نیز مثل همه جای دیگر این تحول رخ داده و احتمالا تاکنون میزان بهره‌مندی از اینترنت و فضای مجازی بر رادیو و تلویزیون پیشی گرفته است. البته اگر کیفیت بهره‌مندی را مقایسه کنیم، مسأله خیلی متفاوت می‌شود. استفاده از فضای مجازی عموما از طرف افراد تحصیلکرده و با هدف دستیابی به اخبار و تحلیل‌های معتبر انجام می‌شود و کمتر کسی برای سرگرمی و دیدن فیلم یا برنامه خندوانه و فوتبال از اینترنت استفاده می‌کند و این امور را ترجیح می‌دهند از تلویزیون تماشا کنند. بنابراین تلویزیون مدت‌هاست که در ارایه اخبار و اطلاعات و تحلیل به‌ویژه برای افراد جوان و باکیفیت، قافیه را در برابر اینترنت باخته و بازی را واگذار کرده است.
صداوسیمای ایران اکنون در برابر یک دوراهی جدی قرار دارد. یک راه ادامه سیاست‌های گذشته است. سیاست‌هایی که موجب تضعیف هرچه بیشتر این رسانه و کاهش اعتماد مردم به آن و نزول بهره‌مندی از آن شده است. این راه به معنای به وجود آمدن خلأ رسانه رسمی در کشور است، که بسیار نیازمند آن هستیم. پایان این راه سقوط Fallهرچه بیشتر استفاده موثر از این رسانه و نیز کاهش اعتبار آن است. راه دیگر تن‌دادن به فضای رقابتی و به رسمیت‌شناختن رسانه‌های دیگر است. صداوسیما باید خود را در عرض سایر رسانه‌ها تعریف کند. باید خود را به صورت رسانه با تمام ویژگی‌های یک رسانه تعریف کند. باید آزادی خبر و تحلیل را بپذیرد و همه گرایش‌ها در آن حاضر شوند و نوعی بی‌طرفی سیاسی را در خبر و تحلیل پیشه کند. در غیر این‌صورت، فرآیند رو به اضمحلال کنونی ادامه خواهد یافت.