شفرونی و آشپزی به سبک ایرانی

در سری نخست، تمرکز سازندگان شفرونی روی غذاهای غیرایرانی بوده که قطعا طبخ آن دشوارتر از بسیاری از غذاهای ایرانی است. در هر قسمت و به تناسب خود غذا نیز شاهد تغییراتی در دکور، لباس و موسیقی بوده‌ایم؛ ایده‌ ساده و در عین حال خلاقانه‌ای که جذابیت بیشتری هم به شفرونی می‌بخشید.حال در سری دوم، رویکرد شفرونی تغییر کرده و با فاصله گرفتن از فضای بین‌المللی و با تاکید روی فرهنگ و رسوم استان‌های مختلف، رنگ و بوی کاملا ایرانی به خود گرفته است. با تکیه بر غذاهای سنتی اقلیم‌های مختلف ایران که قطعا جذابیت‌های زیادی هم برای مخاطب خواهد داشت. انتخاب دو بازیگر شرکت‌کننده که رگ و ریشه کرمانشاهی دارند، جزو نقاط قوت سری دوم به حساب می آید. رضا شفیعی‌جم و سیاوش چراغی‌پو، انتخاب‌هایی متناسب با وجوه سرگرم‌کننده شفرونی بوده و از این لحاظ تا حدودی موفق عمل کرده‌اند که بخش مهمی از آن به طنازی‌شان بازمی‌گردد. به خصوص شفیعی‌جم که تسلط خوبی روی میمیک چهره‌اش داشته و ارتباط چشمی برقرار کردن با تماشاگر داخل استودیو را بلد است.

طبخ خورشت خلال توسط این دو، چالش اصلی شفرونی به حساب می‌آید که باید در شرایطی دشوار و چالش‌برانگیز  برگزار شود. همین مساله هم به چالش بزرگ فصل تازه شفرونی تبدیل شده و مساله پخت غذا و کیفیت آن را به حاشیه برده است. در واقع، مکمل‌های برنامه از جمله موسیقی کار خود را به خوبی انجام داده و ریتم مناسبی هم به آن بخشیده‌اند. در حالی که اصل ماجرا زیر سایه عناصر یاد شده رفته و نکته دندانگیری در این باب نصیب مخاطب نمی‌شود! تیم داوری هم که حکم نمک شفرونی را دارند، چندان به کار نیامده و شوخی‌های شکل گرفته نیز کیفیت لازم را ندارند. در بخش پایانی که باید هر نفر رای خود را اعلام کند، تیم یاد شده از سر رفع تکلیف رای می‌دهند که نمونه آن را در رای ممتنع یکی از آنها در قسمت نخست شاهد هستیم.

یکی از برگ برنده های شفرونی در فصل نخست، حضور میهمانی است که در هاله ابهام نگه داشته شده و در یک ربع پایانی به شرکت‌کنندگان و نیما شعبان‌نژاد در مقام میزبان، اضافه می‌شود. در فصل دوم نیز این رویه ادامه پیدا کرده و این بار شاهد حضور گیتی معینی هستیم؛ نقطه عطف موردنظر نویسنده و کارگردان شفرونی در اینجا شکل نگرفته و شوخی‌ها هم کیفیت لازم را ندارند. نکته ظریفی که می‌تواند نقش مهمی  را در کیفیت نهایی شفرونی و میزان رضایتمندی مخاطب از آن ایفا کند.  

به لحاظ فنی نیز شفرونی جزو کارهای موفق در حیطه رئالیتی‌شو به حساب می‌آید؛ از دکور خوش رنگ و لعاب متناسب با موضوع تا تدوین مناسبی که به خوش‌ریتم شدن آن کمک شایانی کرده است. تعدد دوربین‌ها هم در این مورد تاثیرگذار بوده که البته کار کارگردان فنی را سخت می‌کند. نیما شعبان‌نژاد را می‌توان در رده بازیگرانی قرار داد که با فضای تولیدات  سرگرم‌کننده استودیویی، آشنایی کامل داشته و مقوله شوخی و اجرای درست آن را می‌شناسد. او در شفرونی هم به عنوان میزبان، موفق نشان داده و به اصطلاح ریتم را در دست دارد. به ویژه وقتی شرکت‌کنندگان هم از جهان کمدی بیرون آمده و به پاسکاری در این باب تسلط دارند که نمونه‌ای از آن را در همین قسمت پخش شده می‌بینیم.

حال باید دید که شفرونی می‌تواند همانند سری نخست در مواجهه با مخاطبان خود موفق باشد یا خیر.