درویشعلی‌پور: داریوش فرضیایی این‌بار «عمو پورنگ» نیست

داریوش فرضیایی پس از سال ها حضور در برنامه های کودک و نوجوان، این بار با یک نقش متفاوت به قاب تلویزیون برگشته است. سریال «اکسیر» به کارگردانی و تهیه کنندگی احمد درویشعلی پور، تجربه ای تازه برای این چهره محبوب تلویزیونی رقم زده و او را در موقعیتی کاملا متفاوت از شخصیت آشنای «عمو پورنگ» قرار داده است. 

«اکسیر» یک کمدی فانتزی خانوادگی است که در دل موقعیت های طنز، موضوعاتی مانند فاصله میان نسل ها، میل به جوان ماندن و ارزش زمان را دنبال می کند. این مجموعه از اول شهریور 1405 روی آنتن شبکه 2 رفته و یکشنبه ها، سه شنبه ها و پنجشنبه ها ساعت 21:15 پخش می شود.

ایده «اکسیر» از کجا آمد؟

احمد درویشعلی پور درباره شکل گیری ایده این سریال توضیح داده است که پس از جلسات مقدماتی با مدیران سیمافیلم، تصمیم گرفته شد مجموعه ای برای پخش در باکس سریال های شبانه تولید شود.

در ابتدا قرار بود «اکسیر» برای نوروز آماده شود و به همین دلیل فضای بصری سریال نیز حال و هوایی نوروزی، رنگارنگ و سرزنده پیدا کرد.

اما ایده اصلی داستان از یکی از دغدغه های مهم زندگی امروز شکل گرفت؛ مسئله ای که تقریبا همه افراد به نوعی با آن مواجه هستند: اتلاف زمان.

کارگردان «اکسیر» معتقد است زمان و عمر انسان حتی از طلا نیز ارزشمندتر است و سریال تلاش می کند بدون شعار دادن، مخاطب را نسبت به ارزش لحظه هایی که در زندگی از دست می روند، حساس کند. 

چرا «اکسیر» کمدی و فانتزی شد؟

درویشعلی پور درباره انتخاب فضای کمدی و فانتزی برای روایت یک موضوع جدی می گوید هر اندازه مخاطب بتواند خودش و مسائل زندگی اش را در یک اثر نمایشی ببیند، ارتباط بیشتری با داستان برقرار می کند.

از نگاه او، وقتی یک موضوع از دل زندگی روزمره مردم بیرون آمده باشد، نیازی نیست پیام آن به شکل مستقیم و شعاری بیان شود. به همین دلیل در «اکسیر» تلاش شده مفهوم ارزش زمان در دل اتفاقات داستانی، موقعیت های طنز و عناصر فانتزی منتقل شود.

میل به جوان ماندن در «اکسیر»

یکی از موضوعات محوری سریال، میل انسان به جوان ماندن است؛ موضوعی که به گفته کارگردان، در جامعه امروز کاملا ملموس است.

درویشعلی پور به تلاش برخی افراد برای جوان تر به نظر رسیدن اشاره کرده و گفته است هزینه و زمانی که بعضی افراد برای روش های مختلف جوان سازی و جراحی های زیبایی صرف می کنند، گاهی آنها را با عوارض و مشکلات دیگری روبه رو می کند.

«اکسیر» نیز از همین دغدغه واقعی استفاده کرده و آن را در قالب یک داستان کمدی و فانتزی به تصویر کشیده است.

داریوش فرضیایی؛ این بار بدون شمایل عمو پورنگ

یکی از مهم ترین جذابیت های «اکسیر»، حضور داریوش فرضیایی در نقشی متفاوت است.

احمد درویشعلی پور درباره انتخاب او گفته است که فرضیایی بیش از 2 دهه است میان خانواده های ایرانی محبوبیت دارد و می توان او را چهره ای بین نسلی دانست؛ کودکانی که سال ها قبل مخاطب برنامه های او بودند، حالا خودشان بزرگ شده اند و حتی پدر و مادر هستند.

همین ویژگی باعث شده سازندگان «اکسیر» بتوانند روی ارتباط او با گروه های مختلف سنی حساب کنند.

تغییر چهره داریوش فرضیایی برای نقش «پیروز»

در «اکسیر»، داریوش فرضیایی برای نخستین بار در قامت یک مرد میانسال ظاهر شده است.

شهرام خلج، طراح چهره پردازی، برای این شخصیت ظاهر متفاوتی طراحی کرده و فرضیایی نیز در داستان نقش «پیروز» را بازی می کند؛ مردی که همسر و 2 فرزند دارد.

پسر خانواده شخصیتی آرام تر و سربه راه تر دارد، اما دختر خانواده کنشگرتر است و دائما به دنبال پاسخ پرسش های خود می گردد. همین تفاوت باعث شده نوع برخورد پیروز با هر کدام از فرزندانش نیز متفاوت باشد.

درویشعلی پور این تجربه را یکی از موقعیت های تازه در کارنامه داریوش فرضیایی دانسته است؛ چرا که مخاطبان سال ها او را با شخصیت عمو پورنگ و فضای کودک و نوجوان به یاد آورده اند. 

«اکسیر» چگونه از لودگی فاصله می گیرد؟

کارگردان سریال درباره استفاده از عناصر کمدی و فانتزی تاکید کرده که در ساخت آثار طنز باید «اندازه» را رعایت کرد.

به گفته او، حتی شیرینی بیش از اندازه می تواند نتیجه معکوس داشته باشد و مخاطب را پس بزند. به همین دلیل اتفاقات فانتزی «اکسیر» نیز قرار نیست بدون منطق داستانی رخ دهند.

سازندگان تلاش کرده اند اتفاقات غیرواقعی سریال، منطق درونی خودشان را داشته باشند تا مخاطب بتواند جهان فانتزی داستان را بپذیرد و اثر از اغراق بی دلیل و لودگی فاصله بگیرد.

سریالی برای نسل جدید و والدین

«اکسیر» از یک سو تلاش می کند مخاطبان نسل جدید را درگیر داستان کند و از سوی دیگر، با حضور چهره ای مانند داریوش فرضیایی، مخاطبان قدیمی او را نیز با خود همراه کند.

در نهایت، هدف سازندگان این است که سریال در ظاهر اثری شیرین و سرگرم کننده باشد، اما در لایه های زیرین خود مخاطب را به فکر درباره زمان، جوانی و ارزش لحظه های زندگی وادار کند.