«ای دریغا» در روایتی متفاوت؛ تلفیق صدای هایده و محسن چاوشی با کمک هوش مصنوعی

هوش مصنوعی در سال های اخیر امکان خلق تجربه های تازه ای را برای علاقه مندان موسیقی فراهم کرده است. یکی از این تجربه ها، بازسازی قطعه «ای دریغا» با فضایی نزدیک به صدای دو خواننده محبوب و تاثیرگذار، هایده و محسن چاوشی است؛ اثری که به دلیل بار احساسی بالا و فضای غمگین خود مورد توجه کاربران قرار گرفته است.

«ای دریغا» روایتگر حسرت، دلتنگی و مرور خاطراتی است که در ذهن راوی همچنان زنده مانده اند. ترانه با فضایی عاطفی و اندوهگین، از رنج دوری و تلخی فقدان سخن می گوید و تلاش می کند احساسات عمیق انسانی را به تصویر بکشد.

در این نسخه بازسازی شده، گرمای صدای خاطره انگیز هایده در کنار حال و هوای خاص و متفاوت محسن چاوشی قرار گرفته است. همین تلفیق باعث شده اثر برای مخاطبان نسل های مختلف جذاب باشد؛ از دوستداران آثار ماندگار هایده گرفته تا علاقه مندان موسیقی محسن چاوشی.

هایده از ماندگارترین صداهای موسیقی ایران به شمار می رود و آثار او همچنان پس از سال ها شنیده می شوند. در سوی دیگر، محسن چاوشی نیز با سبک منحصر به فرد خود یکی از محبوب ترین خوانندگان دو دهه اخیر محسوب می شود. ترکیب این دو فضا در قالب یک بازسازی هوش مصنوعی، تجربه ای متفاوت برای شنوندگان رقم زده است.

نسخه منتشرشده «ای دریغا» اثری رسمی از هایده یا محسن چاوشی نیست و تنها با استفاده از فناوری هوش مصنوعی تولید شده است. با این حال، فضای احساسی ترانه و تلفیق دو سبک متفاوت آوازی، باعث شده این اثر در میان کاربران فضای مجازی با استقبال قابل توجهی روبه رو شود.

متن آهنگ ای دریغا محسن چاوشی و هایده

دیگرین ابر بهاری جان باریدن ندارد این گل خشکیده دیگر ارزش چیدن ندارد

این همه دیوانگی را با که گویم با که گویم آبروی رفته ام را در کجا باید بجویم

پیش چشمم چون به نرمی میخرامی میخرامی در درونم مینشیند شوکران تلخ کامی

نام تو چون قصه هر شب مینشیند بر لب من غصه ات پایان ندارد در هزار و یک شب من

روی بالینم به گریه نیمه شب سر میگذارم من از تو این دیوانگی را هدیه دارم هدیه دارم من

ای نهال سبز تازه فصل بی بارم تو کردی تو بی نصیب و بی قرار و زار و بیمارم تو کردی تو

غم عشق تو مادرزاد دارم نه از آموزش استاد دارم

بدان شادم که از یمن غم تو خراب آباد دل آباد دارم خراب آباد دل آباد دارم

ای دریغا ای دریغا از جوانی از جوانی سوخت و دود هوا شد پیش رویم زندگانی

با خودت این نیمه جان را این دل بی آشیان را تا کجاها تا کجاها میکشانی میکشانی

 ای نهال سبز تازه فصل بی بارم تو کردی تو بی نصیب و بی قرار و زار و بیمارم تو کردی تو

طاقت ماندن ندارم آه ای دنیا خداحافط میروم تنهای تنها ای گل زیبا خداحافظ