بالاترین سطح آرامش کجاست؟

به گزارش رکنا، روان‌شناسان بر این باورند که والاترین مرتبه‌ی آرامش، در رها کردنِ نیاز به درک شدن، ستایش شدن، مورد ترحم قرار گرفتن یا حتی شناخته شدن نهفته است؛ چراکه این تمایلات، احوالات درونی شما را به ریسمانِ لرزانِ عوامل بیرونی گره می‌زنند که هیچ کنترلی روی آن‌ها ندارید. وقتی تشنه‌ی تحسین دیگران هستید، ناخودآگاه در حال «اجرای» نقشی هستید که برای جلب تایید آن‌ها طراحی شده است. گذشتن از این خواسته، به شما اجازه می‌دهد به‌جای راضی نگه داشتن تماشاگران، بر اساس ارزش‌های اصیل خودتان قدم بردارید و از فرسودگی ذهنیِ ناشی از جلب رضایتِ مداومِ دیگران رها شوید.

بالاترین سطح آرامش زمانی است که دیگر هیچ نیازی ندارید کسی درک تان کند، تحسین تان کند، برایتان دلسوزی کند یا حتی شما را بشناسد!

​تکیه بر تاییدِ دیگران — چه به امیدِ فهمیده شدنِ دردهایتان باشد و چه تحسینِ موفقیت‌هایتان — ثبات عاطفی شما را شکننده می‌کند. اگر ارزش شما توسط دیگران تعیین شود توسط همان‌ها هم بازپس گرفته خواهد شد. اما وقتی برای اعتبار بخشیدن به واقعیتِ زندگی‌تان، چشم از نگاه دیگران بردارید، عزت‌نفس شما خودجوش و تزلزل‌ناپذیر می‌شود. آرامش حقیقی به معنای نامرئی بودن یا انزوا نیست؛ بلکه به معنای آن است که چنان در هویت خود ریشه دوانده باشید که دیگر برای «کامل بودن»، نیازی به بازتابِ خود در آینه‌ی نگاهِ دیگران نداشته باشید.