راز و رمزهای بزرگ‌ترین مرکز آموزش جنگ زمینی سنتکام

به گزارش رکنا به نقل از فارس ، کمپ العدیری در شمال کویت یکی از پایگاه‌هایی است که طی روزهای اخیر در جریان پاسخ ارتش جمهوری اسلامی ایران به تجاوزات آمریکا و نقض تفاهم آتش‌بس، در مراحل چهاردهم، شانزدهم، هفدهم و نوزدهم عملیات «صاعقه» و همچنین امواج مختلف عملیات «وعده صادق ۴» هدف حملات قرار گرفت.این مجموعه به دلیل نقش محوری در آموزش، آماده‌سازی و اعزام یگان‌های زمینی ارتش آمریکا، یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌های عملیاتی واشنگتن در منطقه به شمار می‌رود.

از بیابان‌های شمال کویت تا سکوی اعزام ارتش آمریکا به عراق

اگر کمپ عریفجان را مغز متفکر پشتیبانی ارتش آمریکا در غرب آسیا بدانیم، «کمپ العدیری» را باید بازوی آماده‌سازی نیروهای رزمی این کشور برای ورود به میدان نبرد دانست؛ مجموعه‌ای گسترده در دل بیابان‌های شمال کویت که طی بیش از دو دهه گذشته به مهم‌ترین مرکز آموزش، تمرین، آرایش و اعزام یگان‌های زمینی آمریکا در منطقه تبدیل شده است.هرچند نام العدیری به اندازه پایگاه‌هایی مانند عریفجان، العدید یا علی‌السالم شناخته‌شده نیست، اما تقریباً تمامی تیپ‌های زرهی، مکانیزه و پیاده ارتش آمریکا که در دو دهه اخیر راهی عراق و سوریه شده‌اند، پیش از ورود به منطقه عملیات، دوره‌های نهایی آموزش و آماده‌سازی خود را در این مجموعه پشت سر گذاشته‌اند. ارتش آمریکا این منطقه را Udairi Range Complex (URC) می‌نامد؛ مجتمعی آموزشی که در کنار Camp Buehring (نام پیشین: Camp Udairi) ستون اصلی آموزش میدانی نیروهای زمینی آمریکا در کویت به شمار می‌رود.

شناسنامه فنی کمپ العدیری

کمپ العدیری که در اسناد رسمی ارتش آمریکا با عنوانUdairi Range Complex (URC) شناخته می‌شود، یک مجتمع آموزشی و میدان‌های تیر رزمی در شمال غرب کویت و در مجاورت Camp Buehring (نام پیشین: Camp Udairi) است.

توسعه اصلی این مجموعه از اواخر دهه ۱۹۹۰ آغاز شد و همزمان با آماده‌سازی ارتش آمریکا برای حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ به‌طور گسترده گسترش یافت. مأموریت اصلی العدیری، آموزش نیروهای زمینی، اجرای تمرین‌های آتش زنده، آماده‌سازی رزمی و سازمان‌دهی یگان‌ها پیش از اعزام به منطقه عملیات است.

 این مجتمع تحت فرماندهی U.S. Army Central (ARCENT) اداره می‌شود و علاوه بر یگان‌های ارتش آمریکا، نیروهای ائتلاف نیز از زیرساخت‌ها و میدان‌های آموزشی آن بهره می‌برند.

 از نظر ماهیت، العدیری یک مجتمع جامع آموزش رزمی و میدان‌های تیر محسوب می‌شود که یکی از مهم‌ترین مراکز آماده‌سازی نیروهای زمینی آمریکا در غرب آسیا به شمار می‌رود.

درون بزرگ‌ترین میدان مانور ارتش آمریکا در منطقه

آنچه کمپ العدیری را از دیگر پایگاه‌های نظامی آمریکا در کویت متمایز می‌کند، نه ساختمان‌های اداری گسترده و نه آشیانه‌های هواپیما، بلکه وسعت بیابانی و زیرساخت‌های تخصصی آموزش رزمی آن است. این مجموعه در واقع هسته اصلی Udairi Range Complex (URC) به شمار می‌رود؛ مجتمعی که برای برگزاری مانورهای گسترده زمینی و تمرین‌های عملیاتی ارتش آمریکا طراحی شده است.

بر اساس اسناد رسمی ارتش آمریکا، این مجتمع شامل ده‌ها میدان تیر تخصصی، مناطق مانور تاکتیکی، مسیرهای اختصاصی حرکت خودروهای زرهی، مراکز کنترل و هدایت تمرینات، سامانه‌های شبیه‌ساز نبرد، میادین آموزش خنثی‌سازی مین و مواد منفجره، محوطه‌های آموزش کاروان‌های نظامی و زیرساخت‌های پشتیبانی از تمرین‌های مشترک زمینی و هوایی است.

طراحی این مجموعه به گونه‌ای انجام شده که امکان اجرای هم‌زمان تمرین برای چندین یگان رزمی در مقیاس تیپ و لشکر را فراهم می‌کند.

وسعت بیابانی منطقه، شباهت طبیعی آن به جغرافیای عراق و سوریه و فاصله مناسب از مناطق مسکونی، شرایطی را فراهم کرده است تا ارتش آمریکا بتواند طیف گسترده‌ای از تمرین‌های رزمی و آتش زنده را بدون محدودیت‌های معمول میادین آموزشی اجرا کند. 

به همین دلیل، العدیری امروز یکی از بزرگ‌ترین مجتمع‌های آموزش میدانی نیروهای زمینی آمریکا در غرب آسیا محسوب می‌شود.

جایگاه العدیری در شبکه پایگاه‌های آمریکا

کمپ العدیری یکی از حلقه‌های اصلی زنجیره عملیاتی ارتش آمریکا در کویت است؛ زنجیره‌ای که در آن هر پایگاه مأموریتی مشخص را بر عهده دارد. 

در این ساختار، کمپ عریفجان مرکز فرماندهی، پشتیبانی لجستیکی و نگهداری تجهیزات، بندر الشعیبه محل تخلیه تجهیزات و محموله‌های دریایی، پایگاه هوایی علی‌السالم مسئول پشتیبانی هوایی و ترابری، و پایگاه احمد الجابر پایگاه اجرای مأموریت‌های تاکتیکی هوایی است. در این میان، کمپ العدیری نقش مرکز آموزش، تمرین و آماده‌سازی رزمی نیروهای زمینی را بر عهده دارد.

به بیان دیگر، اگر عریفجان محل دریافت، ذخیره و توزیع تجهیزات باشد، العدیری آخرین حلقه این زنجیره است؛ جایی که نیروها پس از تجهیز، آموزش‌های میدانی و تمرین‌های آتش زنده را پشت سر گذاشته و در قالب یگان‌های آماده رزم برای اعزام به مناطق عملیاتی سازمان‌دهی می‌شوند.

این تقسیم مأموریت، العدیری را به مکمل عملیاتی عریفجان و یکی از مهم‌ترین مراکز آماده‌سازی نیروهای زمینی آمریکا در غرب آسیا تبدیل کرده است.

شبکه عظیم مسیرهای زرهی

یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌های کمپ العدیری، شبکه مسیرهای اختصاصی تردد خودروهای زرهی است. 

بر اساس اسناد مهندسی ارتش آمریکا، مسیرهایی با عنوان Improved Tank Trail، کمپ بویهرینگ را به میدان‌های آموزشی شمالی و جنوبی العدیری متصل می‌کنند.

این شبکه شامل یک مسیر شمالی به طول حدود ۲۶ کیلومتر و یک مسیر جنوبی به طول حدود ۱۴ کیلومتر است؛ در مجموع نزدیک به ۴۰ کیلومتر مسیر اختصاصی، معادل تقریباً فاصله میدان آزادی تا فرودگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) که صرفاً برای تردد تانک‌ها، نفربرها و خودروهای لجستیکی احداث شده است. 

این مسیرها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که ستون‌های زرهی بتوانند بدون ورود به جاده‌های عمومی کویت، میان کمپ بویهرینگ و میدان‌های مانور العدیری جابه‌جا شوند و تمرین‌های رزمی بدون ایجاد اختلال در شبکه حمل‌ونقل غیرنظامی انجام شود.

چرا آمریکا همچنان روی العدیری سرمایه‌گذاری می‌کند؟

با وجود کاهش حضور نظامی آمریکا در عراق، واشنگتن نه‌تنها مجتمع آموزشی العدیری را تعطیل نکرده، بلکه با نوسازی میدان‌های تیر، مسیرهای زرهی، سامانه‌های کنترل میدان و زیرساخت‌های آموزشی، جایگاه آن را در معماری عملیاتی فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM) حفظ کرده است.

در دکترین ارتش آمریکا، آموزش بخشی از مأموریت است؛ ازاین‌رو العدیری حتی پس از کاهش مأموریت‌های رزمی در عراق نیز همچنان میزبان یگان‌های رزمی، لجستیکی، مهندسی، توپخانه‌ای و هوانیروز باقی مانده است.

 اسناد رسمی فرماندهی مرکزی نیروی زمینی ارتش آمریکا (USARCENT) نشان می‌دهد این مجتمع علاوه بر آموزش کلاسیک، برای حفظ آمادگی نیروهای ذخیره سنتکام (CENTCOM Theater Reserve)، آزمایش تجهیزات و فناوری‌های جدید و اجرای تمرین‌های واکنش اضطراری نیز به کار گرفته می‌شود.

بر اساس اسناد آموزشی فرماندهی مرکزی نیروی زمینی ارتش آمریکا (USARCENT)، العدیری تقریباً تمام نیازهای آموزشی نیروهای زمینی آمریکا را پوشش می‌دهد؛ از آموزش تانک، نفربر، توپخانه، خمپاره، موشک ضدزره، مواد منفجره، هدایت آتش و پشتیبانی نزدیک هوایی تا مقابله با پهپاد و بمب‌های کنار جاده، تمرین ستون‌های زرهی، جنگ شهری، فرماندهی و کنترل (C2) و رزمایش‌های مشترک زمینی ـ هوایی؛ به‌گونه‌ای که تقریباً هیچ شاخه‌ای از آموزش نیروهای زمینی آمریکا خارج از ظرفیت این مجتمع نیست.اهمیت العدیری در حفظ آمادگی نیروهای ذخیره سنتکام، امکان اعزام سریع یگان‌ها به عراق، سوریه و دیگر نقاط منطقه، آموزش مشترک با نیروهای ائتلاف، حفظ چرخه آمادگی تیپ‌های زرهی، آزمایش فناوری‌های جدید و تداوم توان واکنش سریع است. از همین رو، مجتمع آموزشی العدیری در کنار کمپ بویهرینگ، با وجود آنکه نه مرکز فرماندهی مانند عریفجان است و نه پایگاه هوایی مانند علی‌السالم، همچنان یکی از ارکان اصلی چرخه «دریافت نیرو، آموزش، ارزیابی آمادگی و اعزام» و از مهم‌ترین مراکز آموزش آتش زنده و آماده‌سازی رزمی نیروهای زمینی آمریکا در حوزه مسئولیت سنتکام به شمار می‌رود. 

ضربات مداوم ایران بر محور عملیات آمریکا در منطقه

قرار گرفتن کمپ العدیری در فهرست اهداف عملیات‌های ارتش جمهوری اسلامی ایران از جمله مراحل چهاردهم، شانزدهم، هفدهم و نوزدهم عملیات «صاعقه» و همچنین امواج مختلف عملیات «وعده صادق ۴» را نمی‌توان صرفاً واکنشی به تجاوزات نظامی آمریکا علیه ایران و نقض تفاهم آتش‌بس میان دو طرف دانست.

جایگاه این مجموعه در شبکه عملیاتی ارتش آمریکا، به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین مراکز آموزش، آماده‌سازی و اعزام یگان‌های زمینی در حوزه مسئولیت فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM)، به آن اهمیتی راهبردی بخشیده است.

براین‌اساس، العدیری نه‌تنها یک اردوگاه آموزشی، بلکه یکی از گره‌های کلیدی زنجیره عملیاتی نیروهای آمریکایی در منطقه محسوب می‌شود؛ موضوعی که می‌تواند چرایی قرار گرفتن آن در میان اهداف حملات ایران را نیز تبیین کند.