آنها رفتند تا برق بماند؛ روایت چهار شهید صنعت برق از آخرین تماس تا آخرین مأموریت + تصاویر

به گزارش خبرنگار اقتصادی رکنا، تندیس یادمان شهدای شرکت توزیع نیروی برق استان تهران، حالا تنها یک سازه یادبود نیست؛ یادآور نام و زندگی چهار تن از کارکنان صنعت برق است که در جریان جنگ اخیر و در حمله روز ۲۵ اسفند ۱۴۰۴ جان خود را از دست دادند.

آیین رونمایی از این تندیس با حضور عباس علی آبادی، وزیر نیرو، محمد اله داد، مدیرعامل شرکت توانیر، جمعی از معاونان و مدیران ارشد وزارت نیرو و صنعت برق و خانواده های معظم شهدا برگزار شد.

در این مراسم، یاد و خاطره شهدای صنعت برق گرامی داشته شد و از تندیس یادمان شهدای شرکت توزیع نیروی برق استان تهران رونمایی شد؛ یادمانی برای کارکنانی که در روزهای دشوار جنگ، بخشی از مسئولیت حفظ و پایداری شبکه برق کشور را برعهده داشتند.

چهار شهید این حادثه، محمد مرادی متولد ۱۳۶۳، مژده زندی نسب متولد ۱۳۷۱، علیرضا دهقانی آرانی متولد ۱۳۶۵ و احسان غمی تازه کندی متولد ۱۳۷۰ بودند که هر چهار نفر در روز ۲۵ اسفند ۱۴۰۴ به شهادت رسیدند.

حمله به ساختمان معاونت مهندسی و ساختمان های مجاور، یکی از تلخ ترین حوادث جنگ اخیر برای کارکنان صنعت برق بود؛ حادثه ای که علاوه بر از دست رفتن این چهار نیروی صنعت برق، خانواده های آنها را نیز با فقدانی جبران ناپذیر مواجه کرد.

اما در کنار نام و مشخصات این شهدا، روایت خانواده های آنها ابعاد دیگری از زندگی این کارکنان را نشان می دهد؛ روایت هایی از مسئولیت پذیری، دغدغه نسبت به کار و البته آخرین تماس هایی که حالا به خاطره تبدیل شده اند.

«مسئولیتم در زمان جنگ متفاوت می شود»

همسر شهید علیرضا دهقانی آرانی می گوید آخرین روزهایی که همسرش در کنار خانواده بود، همزمان با نزدیک شدن به تولد دختران دوقلویشان بود.

او توضیح می دهد که به دلیل مسئولیت کاری، همسرش باید به تهران بازمی گشت و خود را به محل کار می رساند. ارتباط تلفنی آنها نیز در روزهای پایانی ادامه داشت؛ تماس هایی که بخشی از آن به نگرانی خانواده درباره شرایط جنگی مربوط می شد.

به گفته همسر شهید، او در پاسخ به نگرانی های خانواده، بر مسئولیتی که در آن شرایط احساس می کرد تأکید داشته است.

او می گوید همسرش به او گفته بود: «مسئولیتم در زمان جنگ خیلی متفاوت است. من باید بروم، باید آنجا باشم. برای اینکه برق قطع نشود، جریان زندگی مردم نباید مختل شود و برای مردم باید بروم.»

همسر شهید دهقانی آرانی همچنین از تخصص و نخبه بودن همسرش می گوید و معتقد است نیروهای متخصص و نخبه صنعت برق از سرمایه های ارزشمند این صنعت هستند و باید تا حد امکان از آنها صیانت شود. او در عین حال درباره شرایط آن روزها می گوید شاید در برخی موقعیت ها بتوان تمهیداتی برای حضور نیروها در مکان های امن تر یا استفاده از ظرفیت دورکاری در نظر گرفت.

این خانواده اکنون با دو دختر دوقلوی شهید، دلسا و دلوین، روزهای پس از شهادت پدر را پشت سر می گذارد.

آخرین گفتگو؛ تنها ۱۰ دقیقه پیش از شهادت

پدر شهید احسان غمی تازه کندی نیز از فرزندی می گوید که برای رسیدن به جایگاه حرفه ای خود سال ها تلاش کرده بود.

به گفته او، احسان در جریان جنگ در اهر حضور داشت، اما با توجه به شرایط کاری و مسئولیتی که برعهده داشت، تصمیم گرفت به تهران بازگردد.

پدرش می گوید: «پسرم در جنگ اهر بود و گفت پدر اجازه بده بروم تهران؛ باید سر کار حضور داشته باشم.»

او می گوید آخرین تماسش با پسرش نیز تنها حدود ۱۰ دقیقه پیش از شهادت او انجام شده است.

احسان غمی تازه کندی ۱۸ سال تحصیل کرده و دارای مدرک کارشناسی ارشد بود و پس از سال ها تلاش، برای ادامه فعالیت حرفه ای خود به تهران آمد.

پدر شهید می گوید پسرش پس از سال ها کار و تلاش در تهران ازدواج کرد و اکنون خانواده او یک فرزند خردسال شیرخوار دارد.

کودکی که پدرش را تنها از طریق عکس ها و روایت های خانواده خواهد شناخت.

سحری خورد، نماز خواند و خداحافظی کرد

مادر شهید محمد مرادی نیز از آخرین ساعات حضور شهید در خانه روایت می کند؛ روایتی ساده از صبح روز حادثه که حالا برای خانواده، به یکی از ماندگارترین خاطرات تبدیل شده است.

او می گوید: «سحری خورد، نماز خواند و خداحافظی کرد و رفت.»

به گفته او، حدود ساعت ۸:۳۰ صبح با شهید تماس گرفته و درباره وضعیت او پرس وجو کرده است.

این عضو خانواده شهید با اشاره به شرایط آن روزها، بر ضرورت توجه به مسائل ایمنی و حفاظت از کارکنان در شرایط بحرانی تأکید می کند و می گوید انتظار خانواده ها این است که در صورت بروز شرایط مشابه، تمهیدات لازم برای حفاظت از کارکنان و نیروهای متخصص و نخبه پیش بینی شود.

این سخنان در شرایطی مطرح می شود که کارکنان صنعت برق در زمان بحران، به دلیل ماهیت حیاتی مأموریت خود، همچنان باید بخش هایی از شبکه را پایدار نگه دارند.

اله‌ داد: خانواده شهدای صنعت برق حق دارند درباره نحوه حفاظت از کارکنان دغدغه داشته باشند

در حاشیه این مراسم، موضوع نحوه حفاظت از کارکنان صنعت برق در شرایط بحران و جنگ با محمد اله‌ داد، مدیرعامل شرکت توانیر در میان گذاشته شد. با توجه به دغدغه‌ هایی که خانواده‌ های شهدا درباره امکان اتخاذ تمهیدات بیشتر برای حفاظت از کارکنان، از جمله نیروهای متخصص و نخبه، مطرح کرده بودند، از مدیرعامل توانیر درباره تدابیر صنعت برق برای شرایط مشابه در آینده پرسیده شد.

اله‌ داد در پاسخ، ضمن ابراز همدردی با خانواده‌ های شهدای صنعت برق، تأکید کرد که طرح چنین دغدغه‌ هایی از سوی خانواده‌ ها طبیعی و قابل درک است.

مدیرعامل توانیر در ادامه، با اشاره به ماهیت مأموریت صنعت برق در شرایط جنگی، مسئولیت کارکنان این صنعت را متفاوت از بسیاری از فعالیت‌ های دیگر دانست و برای توضیح این موضوع، صنعت برق را به خلبان یک هواپیمای مسافربری تشبیه کرد.

به گفته اله‌ داد، خلبان هواپیمای جنگی در شرایط اضطراری امکان ایجکت و ترک هواپیما را دارد، اما در هواپیمای مسافربری چنین امکانی وجود ندارد و مسئولیت خلبان، حفظ جان مسافران و رساندن آنها به مقصد است.

او با استفاده از این تشبیه توضیح داد که کارکنان صنعت برق نیز در شرایط بحرانی، مسئولیت حفظ شبکه‌ ای را برعهده دارند که تداوم فعالیت آن برای استمرار زندگی روزمره مردم و ارائه خدمات حیاتی ضروری است.

اگر شبکه برق نباشد، خسارت‌ ها به مراتب بیشتر می‌ شود

مدیرعامل توانیر با اشاره به آسیب‌ دیدن برخی مراکز صنعت برق در جریان حملات، گفت: کارکنان این صنعت در نقاط مختلف کشور، با وجود شرایط پرخطر، در محل خدمت خود حضور داشتند و به وظایفشان ادامه دادند.

به گفته او، برخی کارکنان صنعت برق در جریان این حوادث زخمی شدند، اما فعالیت خود را برای حفظ و پایداری شبکه ادامه دادند.

اله‌ داد با تأکید بر اینکه اهمیت تداوم فعالیت صنعت برق تنها به روشن ماندن چراغ خانه‌ ها محدود نمی‌ شود، گفت: بخش قابل توجهی از خدمات حیاتی کشور به استمرار شبکه برق وابسته است.

او در توضیح این موضوع گفت: اگر ما شبکه برق کشور را از دست می دادیم؛ میزان خسارت‌ ها افزایش می یافت و ممکن بود جان بیماران در بیمارستان ها به خطر بیافتد و یا شبکه آبرسانی و سوخت رسانی مختل شود و خسارت های جانی و مالی به مراتب بیشتر شود. 

اله‌ داد در ادامه با بیان اینکه کارکنان صنعت برق کشور عملیات استشهادی انجام دادند با اشاره به شرایط دشوار فعالیت کارکنان صنعت برق در مناطق آسیب‌ دیده، از فداکاری نیروهایی سخن گفت که برای حفظ و بازگرداندن شبکه برق، در شرایط پرخطر به مأموریت خود ادامه دادند و حتی برای بازگرداندن برق مناطق آسیب‌ دیده، بار دیگر به محل‌ هایی اعزام شدند که احتمال تکرار حمله و اصابت در آنها وجود داشت.

حمایت از خانواده شهدا؛ مسئولیتی فراتر از یک مراسم

تندیس شهدای شرکت توزیع نیروی برق استان تهران، اگرچه یادآور فداکاری چهار نیروی صنعت برق است، اما پاسداشت واقعی این شهدا تنها در ساخت یک یادمان یا برگزاری مراسم بزرگداشت خلاصه نمی‌ شود. پشت هر نام حک‌ شده بر این تندیس، خانواده‌ ای قرار دارد که از این پس باید با جای خالی پدر، همسر یا فرزند خود زندگی کند؛ خانواده‌ هایی که بخشی از عزیزترین داشته‌ های زندگی خود را در راه انجام وظیفه از دست داده‌ اند.

اکنون انتظار خانواده‌ های شهدای صنعت برق از مسئولان وزارت نیرو، شرکت توانیر، مجموعه صنعت برق و همچنین مسئولان استان‌ هایی که این شهدا به آنها تعلق دارند، تنها گرامیداشت یاد و نام عزیزانشان نیست؛ آنها نیازمند حمایت‌ های واقعی، مستمر و همه‌ جانبه هستند.

مسئولان باید با تمام توان در کنار این خانواده‌ ها بایستند و اجازه ندهند دغدغه‌ های معیشتی، شغلی، تحصیلی، درمانی و آینده فرزندان شهدا، در کنار داغ سنگین فقدان عزیزانشان، به رنجی مضاعف تبدیل شود. رسیدگی به مسائل این خانواده‌ ها نباید محدود به روزهای برگزاری مراسم و مناسبت‌ های خاص باشد، بلکه باید به یک مسئولیت دائمی و جدی تبدیل شود.

از سوی دیگر، دغدغه خانواده‌ های شهدا درباره ایمنی و حفاظت از کارکنان صنعت برق نیز نباید نادیده گرفته شود. اگر قرار است کارکنان این صنعت در سخت‌ترین شرایط برای حفظ پایداری شبکه و استمرار زندگی مردم در میدان بمانند، صیانت از جان و سلامت آنها نیز باید در بالاترین سطح مورد توجه قرار گیرد و برای شرایط بحرانی، تمهیدات حفاظتی و ایمنی حداکثری پیش‌ بینی شود.

شهدای صنعت برق، در روزهای دشوار جنگ، مسئولیت خود را رها نکردند و برای انجام وظیفه در کنار مردم ماندند. اکنون نوبت مسئولان است که در قبال خانواده‌های آنان مسئولیت خود را به بهترین شکل انجام دهند؛ حمایتی که باید در عمل دیده شود و بتواند بخشی از بار سنگینی را که بر دوش این خانواده‌ ها گذاشته شده، کاهش دهد.