دارو ۵۰۰ درصد گران می شود و نان ۵۰ هزار تومان؛ هزینه زنده ماندن از توان مردم خارج شده است

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، احسان سهرابی، فعال کارگری در گفت و گو با رکنا گفت: این روزها در اقتصاد خانوار ایرانی، گاهی فاصله میان زنده ماندن و زندگی کردن به اندازه موجودی حساب بانکی افراد است جایی که بیمار برای تهیه دارو باید از هزینه‌های ضروری زندگی بزند و خانواده‌ای دیگر برای خرید نان، با قیمت‌هایی مواجه می‌شود که تا همین چند سال پیش باورکردنی نبود. تلخ‌تر آنکه در چنین شرایطی، گویی جان انسان‌ها ارزان‌تر از نان شده و نان و اقلام کربوهیدارت ها سیب زمینی، ماکارونی و... نیز به کالایی تبدیل شده که دسترسی به آن برای بخشی از جامعه دشوارتر می‌شود.

وی تاکید کرد: اظهارات مسئولان صنفی حوزه دارو درباره افزایش افسارگسیخته قیمت دارو در سال ۱۴۰۵، بار دیگر زنگ خطر بحران دسترسی مردم به خدمات درمانی را به صدا درآورده است.  مدیر روابط عمومی انجمن داروسازان ایران، در اظهاراتی در شهریورماه امسال اعلام کرد قیمت برخی داروهای خارجی از ابتدای سال تا ۴۰۰ و حتی ۵۰۰ درصد افزایش یافته است. وی همچنین از افزایش حدود ۱۵۰ درصدی قیمت داروهای ایرانی و رشد ۳۰۰ تا ۴۰۰ درصدی قیمت برخی مکمل‌ها سخن گفته است.

این فعال کارگری افزود: البته در اظهارات جدیدتر همین انجمن نیز میانگین افزایش قیمت داروها حدود ۳۰ تا ۷۰ درصد و افزایش قیمت برخی اقلام خاص تا ۳۰۰ درصد اعلام شده است. این تفاوت ارقام نشان می‌دهد نمی‌توان افزایش ۵۰۰ درصدی را به تمام داروها تعمیم داد اما حتی افزایش چندبرابری قیمت برخی داروهای خارجی، به‌ویژه داروهای موردنیاز بیماران خاص و سرطانی، می‌تواند به معنای محرومیت عملی بیمار از ادامه درمان باشد.

وی با اشاره به اینکه مسئله فقط قیمت دارو نیست، گفت: بیماران مبتلا به سرطان برای ادامه زندگی به مجموعه‌ای از خدمات مستمر و پرهزینه از جمله شیمی‌درمانی، پرتودرمانی، آزمایش‌های تخصصی، تصویربرداری و داروهای مکمل درمان نیاز دارند. در سال ۱۴۰۵ نیز تعرفه خدمات تشخیصی و درمانی به‌طور متوسط حدود ۳۵ درصد افزایش یافته است. این افزایش، در کنار هزینه دارو، تجهیزات، خدمات تخصصی و پرداخت‌های خارج از پوشش بیمه، فشار مضاعفی بر بیماران تحمیل می‌کند.

وی در ادامه افزود: در حوزه پرتودرمانی نیز هزینه‌ها تابع نوع دستگاه، تکنیک درمانی، تعداد جلسات و تعرفه مرکز ارائه‌دهنده خدمت است. اصلاح تعرفه‌های و افزایش هزینه نگهداری و تأمین قطعات تجهیزات از موضوعات مطرح‌شده در انجمن رادیوانکولوژی ایران در سال جاری بوده است. بنابراین، بدون اعلام تعداد جلسات و نوع روش درمان، ارائه یک رقم واحد به‌عنوان هزینه شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی گمراه‌کننده خواهد بود؛ اما واقعیت غیرقابل انکار، افزایش فشار مالی بر بیمارانی است که امکان به تعویق انداختن درمان را ندارند.

احسان سهرابی تاکید کرد: از سوی دیگر، گزارش‌های میدانی از افزایش مراجعه بیماران به بیمارستان‌های دولتی حکایت دارد. طبق گذری برخی از رسانه ها، مراجعات به مراکز دولتی در خردادماه امسال نسبت به مدت مشابه سال گذشته در برخی آمارهای اعلام‌شده  درصد  محسوسی افزایش یافته است نشانه‌ای از اینکه بخشی از مردم دیگر توان استفاده از خدمات بخش خصوصی را ندارند.

این فعال کارگری اظهار کرد: اما در سوی دیگر سفره مردم، ماجرای نان نیز به نمادی از آشفتگی هزینه‌های زندگی تبدیل شده است. عرضه نان سنگک با قیمت‌هایی در حدود ۵۰ هزار تومان در بسترهای فروش اینترنتی مانند اسنپ، پرسش‌های جدی درباره نظارت بر قیمت‌گذاری و تفاوت میان نرخ مصوب و قیمت نهایی پرداختی مصرف‌کننده ایجاد می‌کند. این در حالی است که گزارش‌های خبری از فروش نان سنگک آزادپز با قیمت‌های ۵۰  هزار تومان در برخی مناطق کشور حکایت دارد. البته قیمت عرضه اینترنتی لزوماً معادل نرخ مصوب نانوایی نیست و هزینه‌های جانبی و شرایط فروش نیز باید تفکیک شود؛ اما پرسش اساسی همچنان باقی است: چرا کالایی مانند نان که باید در دسترس‌ترین محصول سفره مردم باشد، به چنین سطح قیمتی می‌رسد؟

وی گفت: بر اساس اصل ۲۹ قانون اساسی، برخورداری از تأمین اجتماعی و خدمات بهداشتی و درمانی، حقی همگانی است و دولت مکلف به تأمین آن است. همچنین مطابق اهداف برنامه هفتم توسعه سهم پرداخت از جیب مردم در هزینه‌های سلامت نباید از ۳۰ درصد فراتر رود. این اهداف زمانی معنا پیدا می‌کنند که بیمار برای خرید دارو، تأمین هزینه شیمی‌درمانی یا ادامه پرتودرمانی ناچار به فروش دارایی، استقراض یا حذف نیازهای اولیه خانواده خود نباشد. امروز مسئله فقط گرانی نیست مسئله، کاهش قدرت دسترسی مردم به ابتدایی‌ترین حقوق زندگی است. وقتی خانواده‌ای میان خرید داروی ضروری و تأمین هزینه خوراک گرفتار می‌شود، دیگر نمی‌توان بحران را صرفاً با واژه‌هایی مانند تورم، نوسان ارز یا افزایش هزینه تولید توضیح داد.

سهرابی اظهار کرد: دولت، وزارت بهداشت، سازمان غذا و دارو، سازمان‌های بیمه‌گر و دستگاه‌های نظارتی باید پاسخ دهند که سهم حمایت واقعی از بیمار در این معادله کجاست؟ چرا افزایش هزینه‌های درمان با تقویت متناسب پوشش بیمه‌ای همراه نمی‌شود؟ و چرا نظارت بر قیمت کالاهای اساسی تا این اندازه از واقعیت بازار فاصله دارد؟ جامعه‌ای که در آن برای ادامه زندگی باید هزینه‌های سرسام‌آور درمان پرداخت کرد و برای تأمین نان سفره نیز با قیمت‌های غیرقابل‌انتظار روبه‌رو شد، با یک مسئله ساده اقتصادی مواجه نیست با بحران عدالت اجتماعی مواجه است.

این فعال کارگری در پایان تاکید کرد: جان انسان نباید تابع توان مالی او باشد و نان نباید به کالایی لوکس تبدیل شود. اگر قرار است از کرامت انسانی و عدالت اجتماعی سخن گفته شود، نخست باید کاری کرد که هیچ بیماری به دلیل ناتوانی مالی درمانش را نیمه‌کاره رها نکند و هیچ خانواده‌ای برای تأمین نان شب خود شرمنده سفره‌اش نشود. جان ارزان‌تر و نان گران‌تر این فقط یک تیتر نیست، روایت تلخ زندگی کارگرانی است که هر روز برای زنده ماندن، هزینه بیشتری می‌پردازند.