از ۹ اسفند و با آغاز جنگ؛ بوفه داران مدارس بیکار شدند / معیشت فعالان خرد اقتصادی در بحران

به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، از لحظه آغاز جنگ در روز ۹ اسفند، مدارس کشور به‌صورت مجازی اداره شدند و این وضعیت همچنان ادامه دارد؛ تصمیمی که با هدف حفظ سلامت و ایمنی دانش آموزان اتخاذ شده است؛ اما در سوی دیگر ماجرا، معیشت گروهی از فعالان خرد اقتصادی را تحت تاثیر جدی قرار داده است. بوفه داران مدارس از جمله افرادی هستند که این تغییر شرایط، مستقیما بر درآمد و فعالیت روزانه آنها اثر گذاشته است.

یکی از بوفه داران مدارس در گفت و گو با رکنا از روزهای سخت زندگی اش می گوید. او سال ها در حوزه تهیه و فروش ساندویچ فعالیت داشته و پیش از این، چند شعبه در ایستگاه های متروی تهران اداره می کرد؛ ولی آنقدر برای کارش بهانه تراشی شد که تصمیم گرفت کار در مترو را رها کند و به بوفه داری مدرسه روی بیاورد.

این تغییر مسیر به معنای پایان مشکلات نبود. او توضیح می دهد: قبل از شروع جنگ اخیر، مدارس هر روز به دلایل متخلف از جمله ناترازی انرژی و آلودگی هوا تعطیل می شدند ولی با شروع جنگ و مجازی شدن دائمی مدارس از ۹ اسفند، عملا کار ما متوقف شده است. ما تولیدی و پخش ساندویچ داریم. وقتی مدرسه باز نباشد، کار ما هم نیست. از همان روزهای اول جنگ که مدارس مجازی شد، درآمد ما قطع شد.

این بوفه دار ادامه می دهد: کل خرج زندگی ما از همینجاست. حالا که مدارس مجازی است، واقعا نمی دانیم باید چه کار کنیم. بعضی ها مثل خود من مجبور شدیم موقت برویم سراغ رانندگی؛ بعضی ها هم کنار خیابان مواد غذایی می فروشند تا بتوانند زندگی را بچرخانند.

او می گوید: مشکل فقط تعطیلی نیست؛ بلکه نبود برنامه و حمایت هم فشار را بیشتر کرده است. ما نه بیمه درست و حسابی داریم و نه پشتوانه ای. هر تصمیمی که برای مدرسه گرفته می شود، مستقیم روی زندگی ما اثر می گذارد.

این بوفه دار اشاره می کند که در شرایط قبلی نیز با تعطیلی های مقطعی دچار ضرر می شدند؛ اما حالا با طولانی شدن مجازی بودن مدارس، عملا بسیاری از بوفه داران بیکار شده اند و به مشاغل موقتی و ناپایدار روی آورده اند.

تعطیلی و مجازی شدن مدارس، تصمیمی با ملاحظات کلان آموزشی و امنیتی است؛ اما پیامدهای اقتصادی آن بر مشاغل خرد وابسته به محیط مدرسه کمتر دیده می شود. بوفه داران، حلقه ای کوچک در زنجیره اقتصاد آموزش هستند که درآمدشان مستقیما به باز بودن درِ مدرسه گره خورده است. توجه به معیشت این گروه های شغلی ضروری است و به نظر می رسد در کنار مدیریت شرایط بحرانی، طراحی ساز و کارهای حمایتی برای مشاغل وابسته به مدرسه می تواند از بخشی از این آسیب های خاموش جلوگیری کند.