فیلم / روایت مازیار لرستانی از روزهای بی‌پولی / چای درست کردن در قابلمه تا اجاره‌ خانه‌ کمر شکن

مازیار لرستانی در توضیح این تصمیم نوشت که در طول سال‌های فعالیت هنری خود حاضر نشده به گفته خودش «تن به رقاصی و ذهن‌فروشی» بدهد و در پروژه‌هایی که با باورهای شخصی‌اش همخوانی نداشته‌اند، شرکت کند.

او تأکید کرد که شرافت و تعهد به خویشتن و باورهای شخصی‌اش باعث شده در شرایط سخت نیز زیر نفوذ افراد یا جریان‌های مختلف قرار نگیرد؛ حتی اگر این انتخاب به قیمت داشتن زندگی سخت‌تر تمام شده باشد.

لرستانی با اشاره به سابقه فعالیت حرفه‌ای خود ادامه داد: «پس از چهل سال فعالیت مستمر هنری، با داشتن لیسانس کارگردانی، فوق‌لیسانس در فیلمنامه‌نویسی و چند مدرک بازاریابی و مدیری...»

او سپس با اشاره به مشکلاتی که برای فعالیت در فضای هنری با آن مواجه است، نوشت: «نمی‌گذارند، نگذارند. باند و مافیا راه نمی‌دهد، ندهد. روزی‌رسان خداست.»

مازیار لرستانی در ادامه از تصمیم خود برای ارسال رزومه به شرکت‌های غیرهنری خبر داد و نوشت: «تصمیم گرفتم رزومه کاری‌ام را برای چند شرکت معتبر غیرهنری بفرستم، شاید یکی‌شان مرا به همکاری بپذیرد.»

او همچنین به علاقه‌اش برای اجرای نمایش «چه کسی پنیر مرا دزدید» اشاره کرد؛ نمایشی که قرار بود بر اساس کتابی با همین نام نوشته اسپنسر جانسون روی صحنه برود، اما به گفته لرستانی این پروژه به دلایل مختلف به سرانجام نرسید.

لرستانی با اشاره به تجربه‌های متعدد خود از به سرانجام نرسیدن پروژه‌ها نوشت: «راستش به نشدن‌ها، عادت کرده‌ام.»

او در ادامه به مفهوم اصلی این اثر پرداخت؛ داستانی درباره دو موش و دو انسان که در شرایط مشابه قرار می‌گیرند. به گفته لرستانی، انسان‌ها در چنین موقعیت‌هایی ممکن است گرفتار شرایط شوند، به دنبال مقصر بگردند یا با سرزنش خود، وضعیت را دشوارتر کنند؛ در حالی که موش‌ها بدون درگیر شدن با این مسائل، پس از رسیدن به بن‌بست مسیر دیگری را برای پیدا کردن پنیر انتخاب می‌کنند.

مازیار لرستانی در پایان، این مفهوم را به زندگی شخصی خود ارتباط داد و نوشت که وقتی بودجه‌های هنری به گفته خودش در اختیار «از ما بهتران» قرار می‌گیرد، به جای اصرار برای اجرای این نمایش و آگاهی‌بخشی به مخاطبان، تصمیم گرفته است پیام آن را در زندگی شخصی خودش به کار بگیرد و مسیر دیگری را امتحان کند.