سوز و گداز غزل زیبای حضرت حافظ با صدای بهشتی محمدرضا شجریان، خسرو آواز ایران و سنتور پرویز مشکاتیان:سینه مالامال درد است ای دریغا!
غزل زیبای حافظ (شماره 470 در دیوان) که با صدای آسمانی محمدرضا شجریان (معروف به خسرو آواز ایران) در آلبوم هایی مثل «آستان جانان» یا اجراهای مختلف اجرا شده، یکی از سوزناک ترین و عمیق ترین غزل های اوست. این غزل پر از درد تنهایی، عشق، و ناله از روزگار است.
غزل شمارهٔ 470
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی
چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت:
«صعب روزی، بوالعجب کاری، پریشان عالمی»
سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل
شاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟
در طریق عشق بازی امن و آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی
اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
رهروی باید جهان سوزی نه خامی بی غمی
آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی
خیز تا خاطر بدان تُرک سمرقندی دهیم
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی
گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی
ارسال نظر