فیلم تکنیک شگفت انگیز پرواز کرکس بدون بال زدن

کرکس حدودا 11 کیلوگرم وزن دارد و بلند شدن چنین پرنده سنگینی از زمین و ماندن در آسمان به انرژی بسیار زیادی نیاز دارد. کرکس ها این انرژی را مستقیما از بال زدن مداوم به دست نمی آورند و پرندگان سحرخیزی هم نیستند. آن ها برای پرواز وابسته به خورشید هستند. با گرم شدن هوا، سطوح عریان صخره ها گرمای خورشید را منعکس می کنند و ستون هایی از هوای گرم بالارونده به نام ترمال شکل می گیرد. کرکس ها به خوبی می دانند چگونه از این ترمال ها استفاده کنند تا بدون صرف انرژی زیاد خود را به ارتفاعات بالا برسانند.
بال های کرکس طی میلیون ها سال تکامل یافته اند تا بیشترین بهره را از هوای بالارونده بگیرند. این بال ها بسیار بزرگ، پهن و با گستره ای بیش از دو متر هستند. برای باقی ماندن روی ترمال، کرکس باید گردش های تند و مارپیچی انجام دهد که در ظاهر می تواند خطرناک باشد. در این گردش ها، بال داخلی مسیر کوتاه تری نسبت به بال بیرونی طی می کند و در نتیجه سرعت و نیروی بالابری کمتری دارد؛ به حدی که می تواند باعث از دست رفتن تعادل و سقوط شود.
کرکس برای جلوگیری از این اتفاق، کنترل دقیقی روی پرهای انتهایی بال هایش دارد. این پرها باز می شوند و از هم فاصله می گیرند و هر کدام مانند یک بال کوچک جداگانه عمل می کنند. این کار باعث افزایش بالابری کلی می شود و به کرکس اجازه می دهد در دایره های کوچک بچرخد، جایگاه خود را روی ستون هوای گرم حفظ کند و به آرامی اوج بگیرد. با این تکنیک، کرکس می تواند بدون بال زدن قابل توجه تا ارتفاع حدود یک کیلومتری از سطح زمین صعود کند و در صورت مشاهده غذا در پایین، با تغییر سریع تکنیک پرواز، با سرعت به سمت زمین فرود بیاید.