رکنا گزارش می دهد
فیلم / گریه بومیان رفیع برای هورالعظیم/ هور را خشک نکنید/ ما با توسعه مخالف نیستیم؛ با توسعه‌ای مخالفیم که هویت و معیشت مردم را از بین ببرد / دامداری، کشاورزی و صیادی ما در حال انقراض است
اجتماعی رکنا: یک بومی ۶۵ ساله رفیع با اشاره به وابستگی زندگی مردم منطقه به هورالعظیم گفت: «ما مخالف طرحهای ملی نیستیم، اما اگر هور خشک شود، ماهیگیری، کشاورزی و دامداری مردم از بین می‌رود.» او همچنین از بیکاری فرزندان خانوادههای منطقه و بیتوجهی به معیشت بومیان انتقاد کرد.
به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، یک بومی ۶۵ ساله رفیع با اشاره به وابستگی زندگی مردم منطقه به هورالعظیم گفت: «تمام معیشت ما از هور تأمین می‌شود؛ از ماهیگیری و کشاورزی تا دامداری. با اجرای طرح ملی مخالف نیستیم، اما مسئولان باید بگویند بعد از اجرای این طرح، تکلیف معیشت مردم چه می‌شود؟»
او با بیان اینکه مردم رفیع و مناطق اطراف سال‌ها زندگی خود را از هورالعظیم تأمین کرده‌اند، افزود: «من ۶۵ سال است اینجا زندگی می‌کنم؛ پدر و پدربزرگم هم اینجا بوده‌اند. زندگی ما همیشه به هور وابسته بوده و از ماهی، کشاورزی و دامداری تأمین شده است. اگر هور آسیب ببیند، مردم این منطقه چیزی برای امرار معاش ندارند.»
این شهروند با اشاره به وضعیت بیکاری جوانان منطقه گفت: «بچه‌های رفیع و مناطق اطراف، بسیاری‌شان بیکارند. بچه‌های ما دیپلم و لیسانس دارند، اما کار ندارند. من فقط از خودم دفاع نمی‌کنم؛ حرفم درباره همه مردم این منطقه است. سؤال ما این است که آیا برای معیشت مردم هم فکری شده است؟»
او با اشاره به سابقه حضور مردم منطقه در دوران دفاع مقدس ادامه داد: «ما در هشت سال دفاع مقدس اینجا ایستادیم و از کشور دفاع کردیم. خودم رزمنده هستم و دو سال در همین منطقه خدمت کرده‌ام. امروز چهار فرزند دارم که بیکارند و هیچ معیشتی ندارند.»
این بومی رفیع در پایان خطاب به مسئولان و مجریان طرح گفت: «از مهندسان و مسئولان شرکت نفت می‌خواهیم مشکل هورالعظیم را حل کنند. نباید هور را خشک کنند؛ باید برای حفظ و احیای آن اقدام کنند. طرح ملی اگر اجرا می‌شود، باید در کنار آن معیشت مردم منطقه هم تأمین شود.»
بومی رفیع: «تالاب نفس مردم است؛ نفس ما را نگیرید»
یکی دیگر از اهالی بومی رفیع با انتقاد از وضعیت معیشت مردم منطقه گفت: «دامداری، کشاورزی و صیادی که روزگاری منبع اصلی درآمد مردم بود، در سال‌های اخیر به شکل قابل توجهی رو به نابودی است.» او با اشاره به خشکسالی، گردوغبار و افزایش مشکلات تنفسی، خواستار بررسی آثار فعالیت شرکت‌های نفتی بر زندگی مردم و حفظ هورالعظیم شد.
گفت: «دامداری، کشاورزی و صیادی ما در حال انقراض است؛ در حالی که این فعالیت‌ها منبع اصلی تأمین معاش مردم منطقه بوده‌اند و متأسفانه در سال‌های اخیر به شکل قابل توجهی رو به نابودی رفته‌اند.»
او افزود: «خشکسالی‌های سال‌های اخیر، زندگی مردم را تحت تأثیر قرار داده است. سهم مردم از خشکسالی، تورهای خالی، خشکی و گردوغبار بوده است. با توجه به خشکی تالاب در سال‌های اخیر، مشکلات و بیماری‌های تنفسی نیز به شکل قابل توجهی افزایش پیدا کرده است. سؤال ما این است که راهکار مسئولان برای پیشگیری و درمان این بیماران چیست؟»
این شهروند با اشاره به فعالیت شرکت‌های نفتی در منطقه گفت: «خواهش می‌کنیم بررسی کنید استقرار شرکت‌های نفتی چه سودی برای مردم منطقه داشته و چه وضعیتی برای مردم شهر و کل منطقه ایجاد کرده است. اگر واقعاً دغدغه معیشت مردم را دارید، مطالبه ما روشن است؛ حفظ تالاب.»
او در پایان تأکید کرد: «هورالعظیم نفس مردم این منطقه است. اگر دنبال حفظ معیشت مردم هستید، باید تالاب را حفظ کنید؛ چون با از بین رفتن تالاب، زندگی و معیشت مردم هم از بین می‌رود. تالاب نفس مردم است، پس نفس مردم را نگیرید.»
بومی رفیع: «ما با توسعه مخالف نیستیم؛ با توسعه‌ای مخالفیم که هویت و معیشت مردم را از بین ببرد»
یکی از اهالی بومی رفیع با انتقاد از توسعه میدان نفتی سهراب گفت: «ما نمی‌خواهیم هویت تاریخی خود و ارتباط چند هزار ساله مردم با تالاب را از دست بدهیم؛ تالابی که دلیل اصلی سکونت مردم در این منطقه و تأمین‌کننده معیشت سنتی آنها بوده است.»
در ادامه سخنان خود درباره توسعه میدان نفتی سهراب اظهار کرد: «در جلسه گذشته درباره نارضایتی مردم منطقه از موضوع توسعه میدان نفتی سهراب صحبت شد. دلیل اصلی این نارضایتی این است که ما نمی‌خواهیم هویت تاریخی خود و ارتباط چند هزار ساله مردم با تالاب را از دست بدهیم؛ تالابی که دلیل اصلی سکونت مردم در این منطقه بوده و همچنان تأمین‌کننده معیشت سنتی مردم است.»
او افزود: «این معیشت، یک معیشت خدادادی است که هزینه‌ای برای دولت نداشته است. مردم خودشان توانسته‌اند زندگی و امرار معاش خود را تأمین کنند. دامداری منطقه در تأمین گوشت و لبنیات استان و کشور نقش داشته، کشاورزی آن برنج و آرد تولید کرده و حصیربافی و بوریا‌بافی نیز از جمله مشاغلی بوده که مردم، به‌ویژه زنان و مردان رفیع، با تکیه بر مهارت‌های خود در آن فعالیت داشته‌اند و حتی محصولاتشان به کشورهای حاشیه خلیج فارس صادر شده است.»
این شهروند با اشاره به تجربه مردم منطقه از فعالیت‌های نفتی و مدیریت منابع آب گفت: «ما مردم تالاب‌نشین، هم از نفت و هم از سازمان آب و برق تجربه داریم. در سیل سال ۱۳۹۸، متأسفانه روستاها و شهرهای ما به شبه‌جزیره تبدیل شدند. آن زمان، کارشناسان سازمان آب و برق به نظرات و هشدارهای مردم منطقه توجه نکردند و با هدایت سیلاب از مسیرهایی که ما نسبت به آنها اعتراض داشتیم، مشکلات زیادی برای منطقه ایجاد شد و حتی چندین بار حکم تخلیه برای مردم صادر شد.»
او ادامه داد: «از مسئولان نفت می‌پرسم با وجود استقرار هفت میدان نفتی و یک پالایشگاه خلیج فارس، به جز پروژه میدان نفتی سهراب، این فعالیت‌ها چه سودی برای مناطق ما داشته است؟ خواهش می‌کنم این موضوع را درک کنید. اشتغال حق مسلم جوانان این منطقه است، اما در این زمینه نسبت به جوانان ما بی‌انصافی شده است.»
این بومی رفیع با اشاره به تجمعات جوانان بیکار در منطقه گفت: «تجمعات روزانه جوانان مقابل فرمانداری و استانداری، چیزی جز بازداشت و شکایت نفت علیه جوانان معترض برای آنها نداشته است. ما با توسعه‌ای مخالفیم که نتیجه آن را در میدان‌های نفتی قبلی دیده‌ایم؛ میدان‌هایی که آسیب‌های زیادی به تالاب زده و معیشت مردم را مختل کرده‌اند، اما در مقابل، تعهداتشان را هم به‌طور کامل اجرا نکرده‌اند.»
او با اشاره به کمبود امکانات فرهنگی، آموزشی و خدماتی در منطقه گفت: «باورکردنی نیست که مناطق ما حتی از ابتدایی‌ترین امکانات فرهنگی و خدماتی محروم باشند. سرویس مدارس روستایی و شهری به‌درستی تأمین نمی‌شود و کیفیت آموزش پایین آمده است. دانش‌آموزان ما در انتخاب رشته با محدودیت مواجه‌اند و مدارس از امکانات سرمایشی و گرمایشی مناسب محروم هستند.»
این شهروند افزود: «سال گذشته، از ۹ ماه سال تحصیلی، مدارس ما به دلیل دود و ریزگرد فقط ۸۶ روز به‌صورت حضوری فعالیت کردند. منطقه‌ای که در گذشته دانش‌آموزانی در رشته‌های پزشکی، پتروشیمی و فرهنگیان داشت، امروز به گفته خود مردم به دلیل ریزگرد و آلودگی به منطقه‌ای تبدیل شده که دیگر برای سکونت مناسب نیست و این وضعیت باعث فرار نخبگان و جوانان از منطقه شده است.»
او درباره انتظار مردم از مسئولیت‌های اجتماعی شرکت‌های نفتی گفت: «انتظار ما از تعهدات اجتماعی این است که مردم منطقه در مشاغل و فعالیت‌های سنتی خود پیشرفت را احساس کنند. برای خروج این منطقه مرزی از بن‌بست، باید گردشگری در دستور کار قرار گیرد. نباید توسعه و نگاه امنیتی به مرز باعث شود ظرفیت‌های گردشگری منطقه نادیده گرفته شود.»
این شهروند همچنین با انتقاد از وضعیت بهداشت و درمان گفت: «کدام مرکز درمانی ما مجهز شده است؟ مراکزی که باید بیماران تنفسی را پوشش دهند، کجا هستند؟ چطور قابل هضم است که فاصله منطقه ما تا اولین بیمارستان ۴۵ کیلومتر باشد؟ این یعنی مرگ یک بیمار اورژانسی.»
او ادامه داد: «منطقه نیسان و مردمش که بیشترین آسیب را از خشکی تالاب و فعالیت‌های نفتی دیده‌اند، در عین حال که تعداد زیادی شرکت نفتی در آن مستقر است، از یک آزمایشگاه یا یک مرکز پزشکی مناسب محروم‌اند. چرا نباید برای معلمان و پزشکانی که قرار است در این مناطق خدمت کنند، امتیازاتی در نظر گرفته شود تا انگیزه‌ای برای حضور در منطقه داشته باشند؟»
این بومی رفیع با اشاره به مشکلات زیرساختی منطقه گفت: «چرا فاصله راه‌های ارتباطی و مسیرهای منتهی به شهر ما این‌قدر نامناسب است؟ چرا دست‌کم از محل تعهدات نفتی، دستگاه ژنراتور برای اداره آب‌ها تهیه نمی‌شود تا مشکلات مردم در زمان قطعی برق و اختلال در تأمین آب کاهش پیدا کند؟»
او در پایان گفت: «سؤال‌ها بسیار است. ای کاش نفت بتواند در برابر این همه ثروتی که از مناطق ما استخراج می‌شود، پاسخ میدانی روشنی درباره سهم مردم منطقه ارائه کند. در مصاحبه‌ای که آقای زارعی، مدیرعامل محترم نفت، داشتند، اشاره شده بود که تا شهریور ۱۴۰۴، تولید میدان نفتی واقع در هورالعظیم تاکنون ۴۰ میلیارد دلار برای کشور درآمد ایجاد کرده و برای پنج سال آینده نیز حدود ۴۲ میلیارد دلار دیگر درآمد پیش‌بینی شده است. سؤال ما این است: سهم مردم این منطقه از این ثروت چیست؟ کجای این وضعیت با عدالت و انصاف سازگار است؟»
پایان خبر / رکنا / کدخبر 1255824
ارسال نظر