فیلم ۴۵ دقیقه درد و خونریزی دخترک لامردی / آناهیتا قاسمی :بعد انفجار موشک بین مجروحان گمشده بودم

به گزارش خبرنگار اعزامی رکنا به لامرد، آناهیتا قاسمی در روایت خود از روز حادثه گفت: «من ۹ اسفند ۱۴۰۴ در سالن شهید نعیمی بودم. وقتی انفجار اتفاق افتاد، همه ترسیدیم و از سالن بیرون رفتیم. بعد یادمان افتاد که کیف‌هایمان را داخل سالن جا گذاشته‌ایم و دوباره برای برداشتن وسایل به داخل برگشتیم.

هنوز داخل سالن بودیم که ترکش به من اصابت کرد. ترکش به شکمم خورد و از پشت خارج شد. همان لحظه موج انفجار هم من را به بیرون پرتاب کرد.

بعد از اینکه ترکش خوردم، وسط سالن دراز کشیدم و اصلاً نمی‌توانستم بنشینم. یک سرباز که آنجا بود، من را برداشت و سوار ماشین کرد. داخل ماشین هم نمی‌توانستم بنشینم و روی زمین دراز کشیدم.

وقتی به بیمارستان رسیدیم، خودم راه می‌رفتم، چون کسی متوجه نشده بود که ترکش خورده‌ام. رفتم و گفتم ترکش خورده‌ام. من را کمی معاینه کردند و گفتند چیزی نیست و برو بیرون بنشین. من هم بیرون دراز کشیدم.

حدود ۴۵ دقیقه بعد پدرم من را پیدا کرد. خیلی سرگیجه داشتم و دیگر خیلی از اتفاقات را یادم نمی‌آید.»

روایت پدر آناهیتا از حادثه

پدر آناهیتا نیز درباره وضعیت دخترش پس از انفجار به خبرنگار اعزامی رکنا گفت:

«آناهیتا همزمان با اصابت ترکش، بر اثر موج انفجار به بیرون پرتاب شد. ترکش به شکمش اصابت کرده و از پشت خارج شده بود و بافت داخلی شکمش را به‌شدت تخریب کرده بود. او خونریزی داخلی داشت، فشارش پایین می‌افتاد و ضربان قلبش بالا رفته بود، اما در نگاه اولیه به دلیل شرایط ظاهری، جراحتش چندان جدی تشخیص داده نشد.

ما چند ساعت دنبال آناهیتا می‌گشتیم. من زودتر به بیمارستان رسیده بودم، اما هرچه می‌گشتم او را پیدا نمی‌کردم. بین مجروحان و حتی شهدایی که در بیمارستان بودند، آناهیتا گم شده بود.

بعداً مشخص شد که او خونریزی داخلی دارد و شرایطش جدی است. آناهیتا آخرین نفری بود که در بیمارستان لامرد عمل شد و حدود ساعت ۲ شب تحت عمل جراحی قرار گرفت. با توجه به شرایط، این فرصت فراهم شد که سایر همشهریان مجروح زودتر تحت درمان قرار بگیرند.

ترکش وارد شکمش شده و از پشت خارج شده بود و بافت داخلی بدنش را به‌شدت تخریب کرده بود. به دلیل خطر عفونت، درمان و ترمیم زخم‌ها باید مرحله‌به‌مرحله انجام می‌شد و به همین دلیل روند درمان طول کشید.

آناهیتا بسیار صبور بود و درد زیادی را تحمل کرد. حدود ۶ ماه است که درگیر درمان است و همچنان تحت نظر پزشکان قرار دارد. در این مدت بارها در بیمارستان نمازی شیراز و دیگر مراکز درمانی رفت‌وآمد داشتیم.

از مجموعه اداری و غیراداری لامرد هم تشکر می‌کنم که در تمام این مدت پیگیر وضعیت آناهیتا و خانواده ما بودند و محبت زیادی به ما داشتند.»