توفیقی: حقوق کارگر فقط ۸ روز دوام دارد / دارو ۴۰۰ درصد گران شده/ مسکن در تهران بالای متری ۲۴۰ میلیون تومان است/ جمعیت کارگری فرزندان ناتنی نیستند

فرامرز توفیقی، فعال کارگری، در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی رکنا با اشاره به آخرین محاسبات انجام‌شده درباره هزینه‌های زندگی کارگران اظهار کرد: کارگران با حداقل حقوقی که برای یک کارگر دارای یک سال سابقه در نظر گرفته می‌شود، حداکثر می‌توانند هزینه‌های زندگی خود را برای ۸ روز از ماه تأمین کنند.

حذف آموزش، غذا، پوشاک و تفریح از سبد زندگی کارگران

توفیقی با بیان اینکه بسیاری از نیازهای ضروری از سبد هزینه خانوارهای کارگری حذف شده است، گفت: «چه چیزهایی ضروری حذف شده؛ از آموزش گرفته تا غذا، پوشاک و تفریح. زندگی حذف شده است.»

وی افزود: کارگری که توان خرید غذای مناسب با قیمت‌های موجود را ندارد، ناچار است مواد غذایی بی‌کیفیت و ارزان‌قیمت تهیه کند؛ موضوعی که می‌تواند سلامت افراد را به خطر بیندازد و زمینه‌ساز بیماری‌های مختلف شود.

این فعال کارگری ادامه داد: در حوزه تحصیل نیز شرایط مناسبی وجود ندارد و خانواده‌های کارگری با مشکلات جدی مواجه هستند. با وجود اینکه حق آموزش از حقوق مردم در قانون اساسی است، متأسفانه چیزی به نام تحصیل رایگان در عمل معنای واقعی خود را از دست داده است.

افزایش ۴۰۰ تا ۵۰۰ درصدی قیمت دارو در سال ۱۴۰۵

توفیقی با اشاره به افزایش هزینه‌های درمان گفت: «در سال ۱۴۰۵ قیمت داروها بیش از ۴۰۰ تا ۵۰۰ درصد بالا رفته است.»

وی همچنین از افزایش بیش از ۳۰۰ درصدی هزینه‌های خدمات پاراکلینیکی خبر داد و افزود: هزینه آزمایشگاه و رادیولوژی به‌شدت افزایش یافته است. هزینه‌های بیمارستان به اندازه‌ای سنگین شده که خانواده‌ها در صورت بروز بیماری، با مشکلات جدی مواجه می‌شوند.

این فعال کارگری با تأکید بر اینکه درمان از مهم‌ترین نیازهای جامعه است، اظهار کرد: در شرایط فعلی، خانوارهای کارگری برای تأمین هزینه‌های درمان با دشواری‌های فراوانی روبه‌رو هستند و افزایش قیمت دارو و خدمات پزشکی فشار مضاعفی بر معیشت آنها وارد کرده است.

افزایش هزینه ارتباطات و حمل‌ونقل

توفیقی در ادامه با اشاره به افزایش هزینه‌های ارتباطی و حمل‌ونقل گفت: اخیراً اعلام شده است که هزینه ارتباطات ۵۰ درصد افزایش پیدا کرده است. افزایش قیمت بنزین به ۱۰ هزار تومان نیز بر هزینه‌های حمل‌ونقل تأثیر گذاشته و هزینه جابه‌جایی برای مردم و به‌ویژه کارگران افزایش قابل‌توجهی داشته است.

به گفته این فعال کارگری، تفریح و سرگرمی نیز عملاً از سبد زندگی کارگران حذف شده و دیگر معنای واقعی خود را ندارد؛ چرا که خانوارهای کارگری ابتدا ناچارند هزینه‌های ضروری مانند غذا، مسکن و درمان را تأمین کنند.

مسکن متری ۲۴۰ میلیون تومان در تهران؛ سهم کارگران از زندگی کجاست؟

توفیقی با اشاره به وضعیت بازار مسکن گفت: «میانگین قیمت مسکن در تهران رفته بالای متری ۲۴۰ میلیون تومان.»

وی ادامه داد: با چنین قیمت‌هایی، کارگری که حداقل حقوق دریافت می‌کند، چگونه می‌تواند صاحب مسکن شود یا حتی هزینه اجاره‌خانه را تأمین کند؟ وقتی هزینه‌های غذا، درمان، آموزش، ارتباطات و حمل‌ونقل افزایش یافته است، دیگر چیزی از درآمد کارگر برای زندگی باقی نمی‌ماند.

این فعال کارگری تأکید کرد: «زندگی باقی می‌مونه برای کارگر؟ خیر.»

مهاجرت کارگران به کشورهای اطراف؛ زنگ خطر برای خانواده و جامعه

توفیقی در پاسخ به پرسشی درباره این موضوغ که کارگران که به دلیل نبود کار، به ترکیه و کشورهای اطراف برای کار می‌روند و تاثیر آن بر زندگی اجتماعی و اقتصادی کشور  اظهار کرد: نخستین رکن اجتماعی که از این شرایط آسیب می‌بیند، خانواده است. خانواده اولین خشت یک جامعه محسوب می‌شود و وقتی این نهاد دچار آسیب شود، تکانه‌های ناشی از آن به کل جامعه سرایت می‌کند.

این فعال کارگری افزود: بی‌انضباطی‌ها، بداخلاقی‌ها و ناهنجاری‌های اجتماعی می‌تواند از پیامدهای آسیب دیدن خانواده‌ها باشد.

وی همچنین گفت: مهاجرت کارگران به‌صورت رسمی و قانونی انجام نمی‌شود و در بسیاری از موارد، به شکل غیررسمی، غیرقانونی و از طریق شبکه‌های زیرزمینی صورت می‌گیرد. این وضعیت از نظر فرهنگی نیز آثار نامطلوبی دارد و به‌تدریج روح و روان افراد را خدشه‌دار می‌کند.

توفیقی تأکید کرد: چنین شرایطی موجب می‌شود افراد از نظر روحی و اجتماعی آسیب ببینند و احساس کنند که بیش از گذشته مورد بی‌احترامی قرار می‌گیرند.

آیا کارفرمایان  به اندازه کارگران آسیب می‌بینند؟

این فعال کارگری در پاسخ به این پرسش که آیا کارفرمایان نیز به اندازه کارگران از شرایط اقتصادی آسیب می‌بینند، گفت: باید توجه داشت که صاحب سرمایه همواره تلاش می‌کند حاشیه سود خود را حفظ کند. صاحب سرمایه معمولاً تلاش می‌کند افزایش هزینه‌های تولید را از طریق افزایش قیمت کالا به مصرف‌کننده منتقل کند. به همین دلیل است که شاهد افزایش مکرر قیمت کالاهای اساسی هستیم.

توفیقی با اشاره به افزایش قیمت محصولات غذایی گفت: لبنیات از اول ۴۰۵ تا حالا ۵ بار افزایش قیمت خورده، مرغ فکر می‌کنم ۴ بار و روغن ۳ بار. این روند نشان می‌دهد تولیدکننده تلاش می‌کند تورم تولیدکننده را به تورم مصرف‌کننده منتقل کند؛ اما از یک جایی به بعد دیگر امکان افزایش قیمت وجود ندارد، چرا که قدرت خریدی برای مصرف‌کننده باقی نمانده است.

این فعال کارگری تصریح کرد: در چنین شرایطی، ممکن است حاشیه سود صاحب سرمایه آسیب ببیند؛ اما صاحب سرمایه از بی‌نظمی موجود در اقتصاد، مانند آنچه در ساختار دولت و حاکمیت وجود دارد، همچنان بهره می‌برد.

وی در نهایت گفت: «کسی که آسیب می‌بیند فقط مردم هستند.»

کارگران ساختمانی و معدن؛ در معرض بیشترین آسیب

توفیقی در پاسخ به این پرسش که کدام بخش از جامعه کارگری بیشتر آسیب می‌بیند، اظهار کرد: نمی‌توان گفت تنها یک گروه از کارگران آسیب می‌بینند؛ چرا که مشکلات معیشتی در سراسر جامعه کارگری وجود دارد. با این حال، کارگران ساختمانی و معدن به دلیل ماهیت شغلی خود، با سختی‌ها و خطرات بیشتری مواجه هستند. شغل آنها به مراتب خطرناک‌تر و سخت‌تر است و در بسیاری از موارد، از حمایت‌های کمتری برخوردارند.

این فعال کارگری تأکید کرد: حقوق کارگران در شرکت‌ها و بخش‌های مختلف متفاوت است و میزان حمایت و چتر حمایتی نیز در همه جا یکسان نیست.

امتیازات ویژه برخی کارکنان دولتی در برابر فشار معیشتی کارگران

توفیقی با اشاره به تفاوت برخورداری از مزایا در میان گروه‌های مختلف شغلی گفت: برای مثال، کارمندان شرکت نفت، اعم از قراردادی، رسمی، پیمانی و ارکان ثالث، ماهانه ۲۵ میلیون تومان کمک‌هزینه خرید دریافت می‌کنند.

وی ادامه داد: این در حالی است که قرار بود پول نفت سر سفره همه مردم بیاید، اما امروز فقط کارکنان وزارت نفت از مزایای آن برخوردار می‌شوند.

این فعال کارگری افزود: کارکنان برخی وزارتخانه‌ها نیز امتیازات ویژه‌ای از دولت دریافت می‌کنند و شرایط زندگی بهتری دارند.

توفیقی با انتقاد از این وضعیت اظهار کرد: من همیشه گفته‌ام که ما کارگران فرزندان ناتنی نیستیم؛ فشارهای اقتصادی و جنگ بر دوش ماست، در حالی که عده‌ای از امتیازات ویژه برخوردارند.

وی در عین حال تأکید کرد: اگرچه همه کارگران با سختی مواجه هستند، اما کارگران معدن و ساختمان به مراتب شرایط سخت‌تری دارند.در چنین شرایطی، هیچ نصیحت و راهکاری نمی‌تواند به مسئولان کمک کند، مگر اینکه ابتدا خودشان شرایط جامعه را درک کنند تا دلسوزانه تصمیم بگیرند.