این ها بخشی از اظهارات جوان 38 ساله ای است که به دلیل ارتکاب سه جنایت هولناک در مشهد، لقب «قاتل سریالی» به خود گرفت.

به گزارش رکنا، این جوان تایبادی که مدعی است هفت سابقه کیفری در زندان های تایباد، تربت‌حیدریه، مشهد و چناران دارد پس از آن که به سوالات تخصصی قاضی کاظم میرزایی (قاضی ویژه قتل عمد مشهد) درباره جنایت‌های وحشتناک خود پاسخ داد، به تشریح سرگذشت اسفبارش پرداخت و با بیان این که همواره توسط اعضای خانواده‌اش مورد بی مهری قرار می گرفت، گفت: از همان دوران کودکی بسیار پرشر و شور

بودم. آن قدر دانش آموزان را در مدرسه اذیت می‌کردم و آن ها را کتک می زدم که بالاخره پرونده ام را زیر بغلم دادند و مرا اخراج کردند. دیگر هیچ مدرسه ای مرا ثبت نام نکرد وقتی مدیران مدارس راهنمایی به نمره انضباط و درس هایم نگاهی می انداختند بدون آن که حرفی بزنم مرا از دفتر مدرسه بیرون می‌کردند. از طرف دیگر هم پدر و مادرم توجهی به من نداشتند و همه فکر و ذهنشان برادران بزرگ تر از من بود.

من هم که دوست داشتم خودی نشان بدهم به دنبال رفیق بازی افتادم و از سن 12 سالگی کشیدن سیگار و بنگ را آغاز کردم. در واقع می خواستم به دیگران ثابت کنم که من هم بزرگ شده ام.

پدرم کفاش بود و من با پول هایی که از او می‌گرفتم سیگار می خریدم و به همراه دوستانم در دورهمی ها مصرف می‌کردم. همه تلاشم این بود که با خودنمایی نزد دوستانم خودم را با ابهت و نترس جلوه دهم و این گونه احساس غرور می کردم.

تا این که در سال 74 به دلیل عمل منافی عفت با یک پسر نوجوان به مدت سه سال روانه کانون اصلاح و تربیت شدم.

اما باز هم به دلیل جرایم دیگری که مرتکب شدم مدت زندانی ام افزایش یافت و مرا به زندان وکیل آباد مشهد فرستادند. خلاصه هنوز چند ماه از آزادی ام در سال 78 نمی گذشت که دوباره به جرم آزار و اذیت دختر 10 ساله ای دستگیر و به تحمل 15 سال زندان محکوم شدم. با وجود این بعد از سپری کردن 10 سال از مجازاتم در حالی از زندان رها شدم که دیگر سال های جوانی‌ام سپری شده بود در همین مدت اندکی که در بیرون از زندان به سر می بردم باز هم برای خودنمایی به دنبال خلاف می رفتم و در گرداب مواد افیونی غرق شده بودم.

دیگر برای تامین هزینه های اعتیاد و مخارج زندگی دست به خرده فروشی مواد مخدر هم می زدم و این گونه چند سال دیگر هم به دلیل نگهداری و فروش مواد مخدر پشت میله های زندان افتادم که آخرین بار حدود یک سال و نیم قبل از زندان آزاد شدم ولی نه شغلی داشتم و نه درآمدی که با آن روزگار بگذرانم. در این شرایط به یاد منزل ویلایی ارثیه ای افتادم که پدرم در یکی از شهرک های حاشیه مشهد خریده بود و برادر بزرگ ترم بعد از مرگ مادرم آن جا را اجاره می داد. تصمیم گرفتم در یکی از اتاق های همان منزل زندگی کنم ولی با برادرم اختلاف پیدا کردیم.

او می خواست خودش به طور مجردی در آن خانه زندگی کند چرا که او هم زندگی آشفته ای داشت و از همسرش طلاق گرفته بود. بالاخره به منزل ارثیه ای آمدم و دوستان برادرم را که در حال مصرف مواد بودند از آن جا بیرون کردم این بود که برادرم نقشه قتل مرا کشید و یک بار خانه را آتش زد تا چنین وانمود کند که من هنگام مصرف مواد مخدر دچار آتش سوزی شده ام اما من به نقشه او پی بردم و زمستان سال قبل در یک فرصت مناسب برادرم را کشتم و جسدش را در حیاط همان منزل دفن کردم تا این که مدتی بعد یکی از دوستان برادرم زن میان سالی را به آن خانه آورد که من آن زن را نیز به خاطر سرقت مقداری از مواد مخدرم به قتل رساندم بعد از آن هم وقتی فهمیدم دوست برادرم به گم شدن آن زن و برادرم مشکوک شده است، او را نیز به همان شیوه کشتم و جسدش را در بخش دیگری از حیاط دفن کردم و ...

حالا هم پشیمانم اما کاش...برای ورود به کانال تلگرام ما کلیک کنید.

 

آیا این خبر مفید بود؟