اعجوبه فوتبال با درخشش خیره کننده پاریس را منفجر کرد

مایکل اولیسه

در ورزشگاه استادو دو فرانس، این اولیسه بود که مورد تشویق گسترده هواداران قرار گرفت. بازیساز بایرن مونیخ در ۲۴ سالگی به جایگاهی تازه در ترکیب خروس ها رسیده است. هم زمان با شروع دوره جدید تیم ملی فرانسه تحت هدایت زین الدین زیدان، او به چهره محبوب، امید اصلی و نجات دهنده تیم کشورش تبدیل شده است.

ورود اولیسه، تغییر کامل جریان مسابقه

فرانسه هنگام ورود اولیسه در دقیقه ۶۰ با یک گل از بلژیک عقب بود، اما تاثیرگذاری این بازیکن خیلی زود نمایان شد. کنترل مطمئن توپ، تصمیم های خلاقانه، شتاب گیری های ناگهانی و بازی کردن با سر بالا، ویژگی هایی بودند که او را از همان دقایق نخست متمایز کردند. اولیسه برای حضور ساده در زمین وارد مسابقه نمی شود؛ او می خواهد اثرگذار باشد، بدرخشد و جریان بازی را تغییر دهد.

برابر بلژیک نیز تنها چند دقیقه کافی بود تا اهمیت حضور او مشخص شود. اولیسه که در سه گل نخست فرانسه در این وقفه بازی های ملی نقش داشت، پس از ورود به میدان همان روند را ادامه داد و سرعت و نظم مسابقه را در اختیار گرفت. او ابتدا با یک پاس رو به عقب و دقیق، فرصت گلزنی را برای رایان شرکی فراهم کرد و سپس در دقایق پایانی خودش کنترل صحنه را به دست گرفت.

دو گل با دو ضربه و با استفاده از هر دو پا؛ اولیسه در دقیقه ۸۸ با سماجت فراوان ارسال دزیره دوئه را با پای راست به گل تبدیل کرد. در وقت های تلف شده نیز روی ارسال دیگری از این بازیکن پاریسی، این بار با پای چپ، گل دوم خود را به ثمر رساند. این دو حرکت دقیق و تماشایی، شب درخشان او را کامل کرد و نشان داد که اولیسه دیگر فقط بازیکنی برای تحسین نیست؛ او می تواند نتیجه مسابقه را تعیین کند.

اولیسه در رقابت های جام جهانی نیز همان بازیکنی بود که کیفیت ضربات، قدرت دید و ظرافت بازی اش تحسین می شد. اکنون هر زمان تیم ملی فرانسه به جرقه ای برای تغییر شرایط نیاز دارد، نگاه ها به سوی او می چرخد. لنی یورو درباره او می گوید: «چیزی که او در هر مسابقه به تیم اضافه می کند، واقعا چشمگیر است.» اندی دیوف نیز معتقد است: «او بازیکنی فوق العاده است و به تنهایی می تواند مسیر بازی را تغییر دهد. همین ویژگی است که بازیکنان بزرگ را از دیگران جدا می کند.»

بازیکنی که تعادل ها را بر هم می زند

اولیسه از کیفیت کمیابی برخوردار است؛ کیفیتی که معمولا در بازیکنان هنرمند دیده می شود. او به یک نمایش خوب قانع نیست و این تصور را ایجاد می کند که در هر لحظه توانایی عوض کردن مسیر بازی را دارد. حضورش در زمین، توازن تیم ها را تغییر می دهد، مدافعان را عقب می راند، فضاهای تازه ایجاد می کند و سرعت مسابقه را بالا می برد. در ترکیب جدید فرانسه، همین توانایی برای ایجاد بی نظمی در خط دفاع حریف، یک امتیاز مهم محسوب می شود.

عملکرد او در عین سادگی، استثنائی است. مقایسه میان اولیسه و سرمربی اش تا حدی طبیعی به نظر می رسد؛ هر دو از ظرافت، توانایی بازی در فضای میان خطوط و قدرت پیش بینی صحنه ها برخوردارند. البته اولیسه هنوز زیدان نیست و هیچ بازیکنی دقیقا زیدان نخواهد بود، اما نشانه هایی از همان نسل بازیکنانی را در خود دارد که فوتبال را به نمایشی هنری تبدیل می کنند.

زیدان به بازیکنانی نیاز دارد که از نظر فنی رهبر باشند، مسئولیت بپذیرند و هنگام گره خوردن مسابقه، در نبود راهکارهای روشن آرامش خود را حفظ کنند. اولیسه همه این ویژگی ها را دارد و می تواند چنین انتظاری را برآورده کند. قهرمان جام جهانی ۱۹۹۸ درباره او می گوید: «واقعا حرفی برای اضافه کردن ندارم؛ کاری که او انجام می دهد فوق العاده است.»

این بازیکن بایرن مونیخ با ثبت ۱۱ گل در ۲۹ بازی ملی، دیگر در مرحله وعده دادن قرار ندارد و وارد دوره پذیرش مسئولیت

هواداران حاضر در سکوهای استادو دو فرانس فقط دو گل یا یک ورود تاثیرگذار دیگر را جشن نگرفتند. آنها ارزش ویژگی کمیاب تری را فهمیدند؛ بازیکنی که می تواند انتظار، هیجان و این احساس را ایجاد کند که با هر لمس توپ، اتفاقی مهم در راه است. کیلیان امباپه در این مسابقه غایب بود، اما درخشش فرانسه از بین نرفت. این بار نور اصلی تیم در پاهای مایکل اولیسه دیده می شد.